Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Een kopie


Geschreven door Stella Nomara
26 juli 2012 13:42
Categorie: Ervaringen

vorig deel: De echo

Leestijd: ca. 3 min.
Aantal keer gelezen: 1610 Aantal reacties: 12
Aantal leden : 1
 0
Dit werk heeft op de voorpagina in de spotlight gestaan

In de laatste week van november 2009 had ik geen nagels meer om op mijn kop of kont te krabben, zo hoog liep de spanning bij mij op. Mijn oudste dochter Vera stond immers op het punt om haar eerste kindje ter wereld te brengen. Na de “uitgerekende” datum verwachtte ik ieder moment van de dag hét telefoontje. Het kwam maar niet! In antwoord op een mail, waarin ze schreef dat ze “het zat was”, antwoordde ik met de troostende woorden dat er nog nooit een baby is blijven zitten. Toch vroeg ik me af: wie stelt wie nou gerust?
Terwijl er normaal gesproken gelijk wordt opgenomen, kreeg ik op een dag geen antwoord op mijn telefoontje naar Vera. Boodschappen aan het doen? De honden aan het uitlaten? Ik wist het niet. Toen de volgende dag mijn getelefoneer naar haar weer zonder enig resultaat bleek te zijn, kreeg ik argwaan. Zou ze nu toch naar het ziekenhuis zijn? En ja hoor, diezelfde avond kwam het verlossende gesprek: mijn dochter had een zoontje ter wereld gebracht, die de naam Jelle kreeg. Mijn maag en nieren verwisselden echter van plek, toen Vera verslag deed van haar bevalling. Ze had het bepaald niet gemakkelijk gehad, om het maar zacht uit te drukken. En dat terwijl ikzelf moeiteloos drie kinderen had gebaard. Na wat heen en weer gesnotter lieten wij elkaar met rust. De jonge moeder moest slapen en ik moest mijn tas inpakken.

Opgewonden, door het vooruitzicht mijn tweede kleinkind te zien, ging ik de volgende dag op reis. Ik zou zeven nachten bij de versgebakken ouders gaan logeren. Echtgenoot Mees zou al die dagen alleen zijn en zodoende zijn handen vol hebben aan het verzorgen van de dieren én van zichzelf.
Aangekomen bij de jonge ouders, zag ik de dromerige blik in de ogen van Vera. Alsof zij nog niet op aarde was teruggekeerd, een bekend verschijnsel bij pas bevallen vrouwen. En ik, die meestal wordt verzocht mijn snater eens dicht te houden, was sprakeloos toen ik het manneke zag. Hij was een kopie van Vera, toen zij pas geboren was. Daarna moest ik zorgen dat ik mijn stem weer terug kreeg want om de feestvreugde te verhogen, kwamen ook mijn andere kinderen diezelfde avond op kraamvisite.

De dagen die volgden, waren voor mij één grote vakantie, doorgebracht met het geven van flesjes, schone luiers en tips, het aanzetten en leeghalen van wasmachine, wasdroger en vaatwasser, koken en boodschappen doen. Hoewel ik bij mezelf thuis huishoudelijke klussen stomvervelend vind, bij Vera deed ik dat zingend en niet alleen om behulpzaam te zijn. Er kwam ook een stuk eigenbelang bij. Ik had immers na de geboorte van mijn eerste kleinkind Thomas, slechts drie dagen in Holland kunnen zijn om te helpen, aangezien Mees weer moest werken. Maar dat was nu niet het geval. Ik kon, bij wijze van spreke, net zolang wegblijven als ik wilde. Het was voor mij een heel bijzondere ervaring om te “kramen” bij mijn dochter. De kraamzuster was ook danig in haar schik dat er een oma in huis was die de huishoudelijke klussen grotendeels overnam. Zodoende kreeg zij alle tijd van de wereld om de jonge moeder over veel dingen te instrueren. Tevens toerde ik met Peter, de jonge vader, de halve Veluwe rond om op jacht te gaan naar artikelen waar hij voordien het bestaan niet had geweten. Hierbij valt te denken aan borstpomp, voedingsbeha, fingerfeedingmateriaal en verklikluiers.

Toen op vijf december Jelle werd bewonderd door enkele Zwarte Pieten, stroomden zowel bij Vera, als bij mij om onverklaarbare redenen de (kraam?) tranen over onze wangen. Zij is immers net zo een jankerd als ik ben.
Jelle had het natuurlijk af en toe best moeilijk om te wennen in de grote wereld. Om de jonge ouders tijdens de nachtelijke uurtjes toch wat slaap te laten pakken, ging ik een paar nachten met hem naar beneden. Ik gaf hem dan de nachtvoeding, troostte en verschoonde hem en zorgde dat hij weer rustig werd. Daarna zat ik dan zelf, half suffend, naast de kinderwagen te genieten van de aanblik van dit wereldwondertje.

Helaas, aan iedere geboortevakantie komt een eind. En nadat Vera en ik natuurlijk- snuffelend en snotterend afscheid hadden genomen, ging ik weer Mees-waarts. En net als na mijn eerste “geboortevakantie“ van Thomas, zat ik nog lang na mijn thuiskomst op een blauwe wolk met een overdosis aan adrenaline. Dat had als gevolg dat ik, alweer met een stompzinnige grijns op mijn gezicht, een tijdlang boven mijn dorp zweefde.

 

 

 


© Stella Nomara. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van Wee
Wat heb je dit prachtig en ontroerend geschreven, Stella. Je geeft me tranen. x

Sorry, Wee, het was niet de bedoeling om je tranen te geven. Het is echt luchtiger bedoeld. Maar het streelt me dat je het prachtig en ontroerend geschreven vindt. Dank voor je reactie, het lezen en je uitbundige armen.

Nee, geen sorry hoor. Ik bedoel tranen van ontroering, omdat je stukje me raakt.

Verdiend in the Spotlight! :)
Profiel foto van Cojo
Dat was genieten, zeker als je er zelfs graag sop en poetswerk voor over had. Na die week kon je thuis ook gelijk weer aan de slag.

Het was een week van volop genieten. Gelukkig had Mees thuis de boel een beetje "aan kant" gemaakt. Ik kon dus mooi uitrusten van mijn drukke, maar oh zo fijne, vakantie. Dank voor het lezen, je reactie en je duim, Cojo.
Profiel foto van ragazza
Vertederend stukje, Stella (y) Ik kan me voorstellen dat het telkens weer een ingrijpende gebeurtenis moet zijn, ook al is het niet meer de eerste keer. Je hebt het in ieder geval voortreffelijk verwoord. Ik heb ervan genoten!

Ik blijf het verwonderlijk vinden, zo'n nieuw leven. En als het dan nog een bloedverwantje is: zeer ingrijpend, idd. Leuk dat je het voortreffelijk verwoord vindt en er van genoten hebt. Dank voor het lezen, je reactie en je duimen, ragazza
Profiel foto van Jan
Ook al zo'n aansteloma als mijn Ellie.

Zijn niet veel oma's een aansteller? Ben blij dat ik niet alleen sta in mijn aanstellerij. Men noemt ons wel emotioma's. (giggle) Dank voor het lezen en je reactie, Jan.
Profiel foto van Hilda
Dat is een van de mooiste dingen die een mens kan overkomen. Dan mag er ook best een vreugdetraantje vloeien. Mees-waarts, :D Zoals ik van jou gewend ben, vind ik dat je het erg leuk geschreven hebt. Jullie familieleven bezorgt me meer dan eens een warm gevoel.

Ik ben blij dat jij mijn traantjes normaal vindt. Ach, Mees-waarts? Kwam ineens in mij op. Fijn om te lezen dat je het goed geschreven vindt. Je laatste zin doet me goed. Dank voor je duimen, je reactie en het lezen, Hilda.
Profiel foto van Henny
Vol liefde geschreven en met het gebruik van meesterlijke zinspelingen. Weer van je verhaal genoten hoor.:-d Hee, je staat ook nog eens in de schijnwerpers!

Soms hè, zijn mijn zinspelingen wel aardig, vind ik en jij dus ook. Fijn dat je er weer van genoten hebt. En ja, die schijnwerper hè, ben er nog steeds verblind door. Dank voor je leuke reactie, je duimen en het lezen, Henny.
Profiel foto van ryara
Ik vind dat jij je nieuwe kleinzoon een hartveroverend, warm welkom hebt geheten op deze wereld. Daar kan niet anders dan een lief ventje uitgroeien.

Tis een lief ventje geworden en zal ook zo blijven (hopen we maar.) Het hartveroverende, warme welkom heeft hij zeker verdiend. Dank voor het lezen en je reactie, ryara.
Profiel foto van willy
Gefeliciteerd met de verdiende spotlight. Geen tranen bij het lezen, maar een vette glimlach.

Dank voor je felicitatie, Willy. Ben blij dat je het droog hebt kunnen houden. Dank ook voor het lezen, je duimen en je reactie.
Profiel foto van Fikske
Lieflijk verhaal en proficiat met je spotlight.

Gechreven door een lieflijke dame (giggle) voor een lieflijk ventje. Dank voor je felicitatie, het lezen en je reactie, Fikske
Profiel foto van Adje
Had geen idee dat er achter deze titel zo'n vertederend verhaal schuil zou gaan. Voor mij helemaal een feel-good verhaal met een terecht lampje er bovenop hoor.

De titel was "zeer doordacht" gegeven. Leuk dat je het een vertederend verhaal vindt. Een feel-good verhaal? Herkenbaar dus? Dat lampje er boven verbaasde mij. Dank voor je duimen, het lezen en je reactie,Adje.
Profiel foto van beppie
Wederom een heerlijk 'Stella-verhaal' op de vroege ochtend. Ik kan me voorstellen dat je met volle teugen hebt genoten van de geboorte van weer een nieuw wereldwonder.

Wat ben jij al vroeg uit de veren! Leuk dat je het een "Stella verhaal" noemt. Ik heb idd. met volle teugen genoten van die kraamvakantie. Dank voor je reactie, het lezen en je duimen, beppie
Profiel foto van haarle15
Lief verhaal over de nieuwe wereldburger. Hij kan alleen maar blij zijn met zo'n lieve opa en oma. Warm geschreven en terecht in de spotlight gezet.