Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Dieren in een dierentuin


Geschreven door Stella Nomara
6 mei 2012 12:53
Categorie: Ervaringen

Leestijd: ca. 4 min.
Aantal keer gelezen: 1684 Aantal reacties: 13
Aantal leden : 0
 0
De Auteur wil graag inhoudelijk en technisch commentaar op zijn werk


Op ons stukje grond grazen schapen, geiten en ezels. In de vijver zwemmen een niet te tellen hoeveelheid goudvissen in allerlei kleuren. In huis zwemmen tropische vissen in een 250 liter aquarium. Tevens dartelen daar drie honden rond (niet in het aquarium). Rond ons huis kunnen wij vogels van diverse pluimages bewonderen: van meesjes tot eksters. En wij genieten van het buitenleven.
Ook andere dieren brengen ons wel eens een bezoekje. De vijver wordt niet alleen bewoond door onze goudvissen. Ieder voorjaar vinden padden dit watertje een aantrekkelijk plekje om zich voort te planten. Dit heeft tot gevolg dat de vijver na de paartijd wordt bedekt door drab. Het lijkt op een verzameling kralenkettingen, maar die babypadden bevatten en op het wateroppervlak drijven.
Het ergste was toch wel de eenzame Heer Kikker. Hij zat nachtenlang luidkeels te kwaken om een vrouwtje te lokken. Zij kwam niet. Ondanks dat ons slaapkamerraam en -luik potdicht zat, had echtgenoot Mees slapeloze nachten door het oorverdovende gekwaak. Allerlei trucs werden toegepast om de kikker te verjagen of te vangen. Niets hielp. Totdat er op een nacht niets meer te horen viel. En die stilte was óók oorverdovend. Het raam kon tot mijn grote genoegen nu wel weer open. Gelukkig voor Mees is Heer Kikker nooit meer teruggekomen.

De opslagplaats in de tuin voor het stro en hooi, is een geliefd plekje voor diverse dieren. Verschillende buurpoezen gebruiken deze huisvesting om hun nakomelingen te baren of om op muizenjacht te gaan. Dit alles tot groot ongenoegen van de honden. De poezen denken zelfs dat het een herberg is om te overnachten. Maar zij eten niet van het hooi of het stro. Dat doen wel de reeën. Regelmatig hebben wij het voorrecht om deze mooie dieren in onze tuin te kunnen spotten. Dat zij een aanslag plegen op onze voorraad droogvoer, nemen we graag voor lief.

Hoewel Nala en Sarabi dwergezeltjes zijn, hebben zij toch een respectabele afmeting en zijn enorm sterk. Schrikken doen zij echter in slow-motion. Toen er eens een wezeltje voor hun voeten voorbij schoot, volgden hun hoofden langzaam het piepkleine beest. Pas toen het uit hun gezichtsveld was, namen zij de benen naar hun veilige stal.
Een jonge poes wekte wél hun belangstelling. Daarmee wilden zij gaan hoofdballen. Dat vond ik nou net iets te ver gaan en probeerde het dier te vangen. Het was helaas geen katje om zonder handschoenen aan te pakken, zo schuw en angstig was het. Slechts nadat ik de lashandschoenen van Mees had aangedaan, kon ik het beest vangen en uit de wei verwijderen. Zo behoedde ik het voor de wilde spelletjes die Nala en Sarabi in gedachten hadden.
De fazant was een ander verhaal. Die wilde ik wel aan ons levende have toevoegen.
Weet je hoe je die fazant bij je kunt houden? vroeg ik bijdehand aan mijn dochter Lisa, door voer naar hem te gooien! en ik voegde de daad bij het woord. Dat had helaas tot gevolg dat de fazant zich doodschrok en klapwiegend de vleugels nam.
De statige eikenboom bij onze tuin wordt regelmatig bezocht door verschillende vogels én natuurlijk de vele eekhoorns. Op een dag kreeg hij een nieuwe vaste bezoeker. Een buizerd maakte er een gewoonte van om iedere dag, op hetzelfde tijdstip, daar enkele uren door te brengen. Hij liet zich daar uitgebreid door ons bewonderen en wij doopten hem Opa Buis. Zelf sloeg hij aandachtig ons gedoe gade, evenals het grazende vee.

Een wallaby verwacht je niet in de Ardennen. Wij waren dan ook stomverbaasd toen wij laat in de avond, tijdens een laatste hondenrondje, iets langs de kant van de weg zagen huppelen. En terwijl de honden normaal gesproken bij alles wat beweegt en wegrent onrustig worden, stonden zij nu stokstijf stil. Hun nekharen gaven je het idee dat zij hun pootjes in het stopcontact hadden gestoken en uit hun kelen kwam een naargeestig gegrom. En verwonderd stonden even later de honden en de wallaby elkaar aan te staren. Nadat het exotische beest genoeg had gezien, huppelde het vrolijk verder. Later bleek dat het ontsnapt was bij een particulier. Hij werd opnieuw getraceerd, gevangen genomen en naar de rechtmatige eigenaar terug gebracht. Gelukkig maar, want dit dier had wel schade aan kunnen richten in onze tuin. Ze eten voornamelijk gras en dat is nou net bestemd voor onze grazers.
Over de vele muizen die ons muizenissen bezorgen, is al geschreven (zie Muizenissen), evenals over de molleninvasie (zie Weghollende mollen).
Rest nog te vermelden dat er laatst een jonge vos het territorium (de tuin) van de honden wilde inpikken. Dat is tot op heden een éénmalige gebeurtenis gebleven. Jammer eigenlijk. Wij hebben geen kippen en de fazant was toch al weggevlogen, dus veel schade zou het dier niet aan kunnen richten. Daarbij komt dat een vos geen hooi of stro eet.

Wat nog niet is gebeurd, maar wel indrukwekkend zou zijn, is om een wolf in onze tuin te ontmoeten.
Op 500 kilometer van de grens van België bevindt zich in Duitsland al een flinke wolvenpopulatie. Deskundigen verwachten dat de dieren hun territoria zullen verleggen naar het westen. Een expert denkt dat ze binnen 10 jaar in Nederlands Limburg zijn. Veel jonge, zwervende wolven zullen ook uit Frankrijk - waar naar schatting 200 tot 800 exemplaren leven - via de Ardennen, Nederlands Limburg binnenkomen. De komst van de wolf wordt toegejuicht, omdat het roofdier zorgt voor een natuurlijk evenwicht tussen de verschillende diersoorten. Bron L1.
Volgens Alain Lambert van de Waalse Wolf Conservation Association is het niet nodig om angst te hebben voor de wolf, want het dier mijdt de mens. Mondiaal gezien is er ook maar eens in de vier jaar één wolf/mens-incident. Misschien dat het sprookje over de grote boze wolf eindelijk eens de kop in wordt gedrukt.
Totdat de echte wolf ons een bezoek zal brengen, nemen we maar genoegen met onze “wolf in huskykleren” Kaya, de oude Siberische Husky dame, die nog steeds puberaal (lees: dementerend) gedrag vertoont. Aangezien dit hondenras zeer dicht bij de wolf staat, huilt ze ook als een wolf. Vooral als ze erg blij is, dus niet bij volle maan zoals vaak wordt gedacht. Want ook dat is een sprookje.


 

 


© Stella Nomara. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van Henny
Weer een prachtverhaal. Wat kan ik genieten van je verhalen. :-d

Ik ben blij dat je genoten hebt van dit verhaal, Henny. Dat was ook een beetje de bedoeling, hè. Dank voor je reactie, het lezen en de armen.
Goudvissen in allerlei kleuren :-p (hoe kan dat nou?) Wat een heerlijke dierentuin is dat bij jullie. Ik zal toch eens bij buurman moeten komen logeren met mijn deerne !! (mouse) (pig) (fish) (sheep) (elefant) (creep) (chicken) (dog)

Goudvissen zijn per definitie niet goudkleurig. We hebben ook zalmkleurigen en oranje met stippenkleurig :D De dierentuin is een verademing om in te vertoeven. Enne,,, het is een buurvrouw die de bed & breakfast runt. Dank dat je mij nog meer dieren toestuurde, dit stukje hebt gelezen, een leuke reactie achterliet en ook mij twee armen gaf (ik begin nu ook een beetje begraven te worden onder al die ledematen).
Profiel foto van Wee
Een dierenhof van Eden is het bij jullie. Wat kun jij boeiend vertellen zeg. Ik dacht net als Pablo: huh ... goudvissen in allerlei kleuren? Maar het kan dus! Heb meer dan genoten van je verhaal, en ga je andere schrijfsels zeker ook een keer lezen. (Ik kom hier tijd te kort!) Leuk plaatje onder je verhaal :)

Wat een lieve reactie, Wee. Ik ga bijna blozen van je complimenten. Hartelijk dank hiervoor en ook dat je het hebt gelezen en mij twee duimen toebedeelt.
Profiel foto van Cojo
Wat een moedige verlangens heb jij, een wolf op je erf! Ik denk dan direct aan doctorandus P Elk uur een kind uit de slee om ze weg te houden. :-D Je vehaal is zoals altijd; Beeldend. Herkenbaar ook die kikker 's nachts. Nu de vijver weg is, slaap ik ook veel beter met het open raam.

Laat maar komen, die wolf. Mijn kinderen en kleinkinderen wonen toch in Holland :D Leuk dat die kikker herkenbaar voor je is. Dank voor het lezen, je leuke reactie en de duimen, Cojo
Profiel foto van Jan
Wij zullen het moeten doen met de vissen en de vogels in de tuin.

Dat is toch ook genieten, Jan? Wie minder dieren niet eert, is veel dieren niet weerd. (giggle) Dank voor het lezen en je reactie.
Profiel foto van naiche
Lekker verhaal weer. Ik ga vandaag geen enkele suggestie doen, heb ik geen zin in. Die huilende husky, heel herkenbaar!

Heb je al zin om suggesties te doen? Kom maar op, alsjeblieft. Natuurlijk is die huilende Husky voor jou heel herkenbaar. Dank voor het lezen en je reactie, naiche
Leuk hoor al die dieren. Mijn dieren zijn allemaal alleen van zichzelf in de natuur. Ik zie ze in mijn mini tuin maar daar geniet ik ook van.Het leeft zo hé. Fijne beschrijving. groetjes Grootje

Geniet maar lekker, Grootje. Dieren brengen rust, vind ik. Leuk dat u het een fijne beschrijving vindt. Dank voor het lezen en de reactie.
Profiel foto van Adje
Zelf zou ik de “wolf in huskykleren” verkiezen boven “wolf in schapenvacht”, want volgens mij maakt dat ook deel uit van een sprookje. Altijd boeiend, die verhaaltjes van je over 'Dierenpark Nomara' ;) Die ark van de foto ga je nog nodig hebben als er een nieuwe zondvloed zou komen. :D Je hebt me wee heel aardig weten te vermaken met dit verhaal, Stella.

Ik ben blij dat ik je weer heb weten te vermaken met dit stukkie, Adje. Dierenpark Nomara blijft me nog wel even "inspireren" hoop ik. Voor de zondvloed ben ik niet bang, wij wonen nogal hoog, en dus droog. Dank voor je geinige reactie, het lezen en je duimen.

Nodig hebben om droog te zitten, dat wou ik zggen, want verder is jouw fotogenieke ark zo lek als een zeef, laat dat duidelijk zijn :D
Profiel foto van willy
Dat het een soort van dierenparadijs bij jou was, dat wist al. Nu heb je het gemixt tot een beestenboelstamppot.Zeer smakelijk opgediend.

Dank voor je compliment, willy. Ik ben gek op stampot. Helaas is hier in de buurt geen boierenkool te vinden. Dank ook voor het lezen en je dubbele duimen.
Profiel foto van maarten54
Leuk zo'n tuin. Het leuke vind ik altijd de 'gasten', regelmatig moet ik dan ook in een boek, of www, zoeken om te weten welke gast ik heb. Leuk geschreven, leest vlot weg.

Het is hier heerlijk vertoeven, maarten. Onderhand heb ik geen boeken meer nodig om de genode- en ongenode gasten te identificeren. Dank voor het lezen en je reactie.
Profiel foto van beppie
Heerlijk om te lezen dat alle dieren welkom zijn bij jullie. En als je afgelegen woont, dan kan dat ook. Irritant hoe spastisch sommige mensen kunnen reageren als er bv. eens een vreemde poes in hun voortuintje belandt. Of als er vogelpoep op pasgewassen ramen zit. Leven en laten leven, toch?

Bij ons zijn idd. de meeste dieren van harte welkom. Je laatste zin spreekt ook ons enorm aan. Dank voor het lezen en je reactie, beppie.
Het moet heerlijk zijn om zoveel dieren te hebben. Net zoals jij het hier zo mooi neerschrijft zou ik uren naar hun kuren kunnen kijken (giggle) Ik heb hier plezier aan beleefd !

Dank je, prettig gestoord. Dieren zijn heerlijk om te observeren en te beschrijven. Leuk dat het je aangesproken heeft. Enne...dank voor je wuivende armen.
Profiel foto van haarle15
Het valt me tegen dat je niet in de ark van Noach woont. Verder zijn de dieren prettig gestoord en leverd het leuke verhalen op.

Goh, dat je dit verhaal alsnog gelezen hebt, doet me deugd. Sorry dat ik nogal laat reageer op je reactie, maar ik ben momenteel niet zo actief meer op wetales. Dank voor je posiitieve woorden en je duimpjes, haarle15. De ark van Noach? Wij prefereren toch een huis, zeker als ik naar de illustratie bij dit verhaaltje kijk (giggle)