Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Campingvermaak


Geschreven door Stella Nomara
18 april 2012 19:58
Categorie: Ervaringen

Leestijd: ca. 6 min.
Aantal keer gelezen: 1970 Aantal reacties: 17
Aantal leden : 2
 0
De Auteur wil graag inhoudelijk en technisch commentaar op zijn werk

Vanaf eind jaren zeventig tot halverwege de jaren tachtig hebben wij in Frankrijk een camping gehad, samen met de broer en schoonzuster van echtgenoot Mees als mede-eigenaren. Voordat de overdracht had plaatsgevonden, zagen de heren zichzelf al zitten: lekker lui met een dikke sigaar in het zonnetje, het gescharrel en geklooi van de kampeerders met leedvermaak observerend. Het pakte anders uit: hard en lang werken was de boodschap. Gelukkig duurde het kampeerseizoen geen twaalf maanden, anders zouden zij ongetwijfeld vroegtijdig zijn opgebrand. Het meeste werk moest vanaf begin mei tot en met half september verzet worden. Hierbij valt te denken aan het schoonhouden van het sanitairgebouw, het ophalen van het huisvuil en onderhoud aan struiken, bomen en gras. Een dagelijks terugkerende klus was het onderhoud aan het vermaledijde zwembad. Hoewel de camping aan een rivier lag, gaven de kampeerders er toch de voorkeur aan om te zwemmen in een oplossing van een niet onaanzienlijke hoeveelheid chemicaliën, vermengd met wat kraanwater. Verder stond er dagelijks een portie reparatiewerkzaamheden op Mees en broer/zwager Axel te wachten. Er waren altijd wel kampeerders die het niet zo nauw namen met het opbrengen van respect voor andermans spullen. Wij waren dan ook altijd erg verheugd als de laatste kampeerder het terrein had verlaten en het toegangshek gesloten werd voor tent- en caravanbezitters. Zelf bleven wij met Alex en zijn vrouw Nele en onze, totaal zes, kinderen nog een maand daar wonen om te genieten van de rust.
 
Denk niet dat Nele en ik niets te doen hadden tijdens de drukke zomermaanden. Het kantoor annex receptie moest immers veertien uur per dag bemand zijn. Daarbij moest er ook regelmatig iemand in de kampwinkel de klanten van dienst zijn. Terwijl onze echtgenoten zich bezig hielden met het grove groenonderhoud, bekommerden wij ons over de vele bloemperken, die op onze camping aanwezig waren. Het woord “vervelen” kenden Nele en ik dus niet. Een kleine groep kampeerders wel. Ieder seizoen waren er mensen zijn die geen raad wisten met hun vrije tijd. Uit verveling brachten zij dan regelmatig een bezoek aan het kantoor om hun beklag te doen over de meest uiteenlopende zaken. Dat wisselden van: het was zo heet op hun schaduwloze plek (die zijzelf bij hun reservering hadden gevraagd), wat regent het hier hard (na één fikse, verkwikkende bui) tot: jammer dat men maar vijf kilometer per uur op de camping mag rijden (wij hielden niet van stuivende paden) en dat alles op zo‘n klagerig toontje. Om daaraan te ontsnappen, moesten we iets doen. Wij zaten avonden lang te bedenken hoe wij die kleine groep zeurpieten konden bezighouden om verlost te zijn van hun geklaag. Gelukkig hadden de meeste kampeerders geen tijd om te klagen. Zij vermaakten zichzelf uitstekend.
 
 
S formule
 
Het eerste idee kwam van Nele. Zij wilde zich wel beschikbaar stellen om iedere maandag een jeu-de-boule toernooi te organiseren voor de volwassenen. Dit plan werd besproken en er werd gewikt en gewogen over de uitvoerbaarheid. Een ieder van ons zag het wel zitten, omdat we de deelnemers vijf uur bezig konden houden. Natuurlijk zou de winnaar een prijs ontvangen, anders zou er zelfs geen hond meedoen aan dat spelletje bal werpen.
De opkomst van het aantal deelnemers was iedere keer verrassend hoog. Soms duurde het erg lang voordat de winnaar uit de bus kwam. Een keer gebeurde het dat een Franse dame aan haar finale bezig was tegen een Engelse heer. Dit tot groot verdriet van haar zoontje. Hij had verschrikkelijke slaap en wilde graag naar bed. Mama had echter geen tijd voor hem en zijn papa wilde de eventuele overwinning van zijn echtgenote niet missen. Uiteindelijk droop het kind huilend af en zocht zelf zijn bed op.
Slechts bij uitzonderlijk slecht weer, wat zelden voorkwam, werd het hele gebeuren afgeblazen. Dit tot groot verdriet van enkele kampeerders, maar ook van ons. Met de parapluis in de aanslag kwamen die naar de receptie om…juist ja, te klagen over de regen.
 
Su formule
 
Axel kwam met het plan om puzzeltochten door de nabijgelegen dorpen en bossen te organiseren. Ook dat idee werd met algemene stemmen aangenomen. Hijzelf zou de opdrachten en vragen formuleren en de routes uitzetten. Mees hielp hem om de aanwijzingen op de strategische punten te monteren. En zie, iedere dinsdag, weer of geen weer, was een deel van onze kampeerders aan de wandel – en van het terrein af. Voor degene die als eerste terug was én alle opdrachten goed had uitgevoerd, lag er natuurlijk een beloning klaar.
Soms kwam een deelnemer niet meer weerom: de arme ziel was verdwaald. Nadat de stakker naar de camping had getelefoneerd, waren we wel zo beleefd om de sukkelaar op te pikken. Had de verdwaalde wandelaar geen telefooncel kunnen vinden –de gsm was nog niet uitgevonden- dan had hij pech, tenzij hij een politiebureau had kunnen ontdekken. Met loeiende sirene en blauw zwaailicht werd de stumper dan naar de camping gebracht.
 
Suc formule
 
Om de klaagklanten ook op een woensdag bezig te houden, stelde Mees voor om het spel “ringsteken” te organiseren. Bij gebrek aan een paard maakte Mees iets anders. Vanaf een stellage van een meter hoog liep er een rails naar beneden waarop een zitkar kon rijden. Aan het einde van de tien meter lange baan was een poortje gebouwd waaraan een emmer hing, gevuld met water en een ring aan de onderkant had. De deelnemer nam plaats in de zitkar met een stok in de hand, kreeg een enorme duw en suisde met een respectabele snelheid naar beneden. Daar aangekomen was het de bedoeling dat hij de stok in de ring stak. Dat mislukte meestal jammerlijk. De emmer kreeg dan een optater van de stok en de deelnemer werd getrakteerd op een koude douche. Lachen, gieren, brullen, in ieder geval toch bij de toeschouwers. Dit evenement was zo succesvol, dat het zelfs met slecht weer werd georganiseerd.
 
Succ formule
 
We hadden nu drie dagen gevuld met bezigheden voor de kleine groep klagers. Er moest dus nog wat gevonden worden om de overige vier dagen te vullen. “Volksdansles?” vroeg ik spottend op één van de avonden dat we weer aan het piekeren waren. Uitgaande dat het idee afgeblazen werd, begon ik op een irritante manier een deuntje te neuriën. Nele fleurde echter op. Zij had nog een cursusboek met allerlei dansjes én de bijbehorende bladmuziek. En zo gebeurde het dat ik iedere donderdag een groepje enthousiastelingen met accordeonmuziek begeleidde. Nele deed haar best om de pasjes er bij de dansers in te stampen. Aangezien wij een ochtendsessie hadden voor de heren en in de middag voor de dames, waren ze weer een hele dag zoet.
 
Succe formule
 
Om de vrijdag te vullen organiseerden we een tafeltennis- én een volleybaltoernooi. Natuurlijk was er voor de winnaar weer een prijs beschikbaar in de vorm van een fles wijn. Daar deden de mensen écht de gekste dingen voor. Als het toevallig regende, kon het toch doorgaan. We hadden immers twee grote overdekte ruimten, die daar uitermate geschikt voor waren. Als scheidsrechters fungeerde de twee oudste kinderen van Nele en Axel. Dat hield in, dat wij vieren weer een dag zonder al te veel gezeur hadden.
 
Vijf dagen per week waren de tent- en caravanbewoners, die zichzelf niet konden vermaken, onder de pannen. De zaterdag lieten wij hen met rust. Dat gaf ze de gelegenheid om hun boodschappen en vuile was te doen. De zondag bleef gerespecteerd als rustdag.
 
Succes formule
 
Na een hevige onweersbui op een zondag, kwam er in paniek een kampeerder naar de receptie gerend. Hijgend en totaal overstuur deelde hij mij mede dat er een jonge stier op de camping galoppeerde. Denkende dat de man door de bliksem was getroffen, wilde ik hem natuurlijk niet geloven. Totdat ik uit het raam keek en inderdaad een herkauwer zag rennen. Vlug waarschuwde ik Mees, Axel en Nele, want hier moest wat aan gedaan worden. Het arme dier werd achtervolgd door een menigte joelende en brullende kampeerders, waar het beest echt niet rustiger van werd. Integendeel: met veel elan rende hij tafels en stoelen omver, trok tijdens zijn vlucht vele scheerlijnen uit de grond en dat had weer ingezakte tenten tot gevolg.
In Frankrijk was het de gewoonte om bij iedere calamiteit de brandweer op te roepen en met veel toeters en bellen kwam er even later een brandweerauto de camping opgeraced. Een tiental mannen sprong er uit, gereed om in actie te komen. Helaas, wát ze ook deden, de jonge stier liet zich niet vangen. Hij denderde zelfs op een brandweerman af, die te laat was met opzij springen. Zodoende werd hij, zonder al te veel letsel, languit in de modder gelanceerd. Eindelijk, na een urenlange achtervolging van pompiers én kampeerders, kwam iemand op het idee om een veearts in te schakelen. Hij kwam al snel opdagen en laadde zijn verdovingsgeweer. Na een goed gemikt schot werd de herkauwer na enkele minuten hanteerbaar. Men laadde hem in een veewagen en de veearts, die het dier kon identificeren, bracht hem terug naar de rechtmatige eigenaar. Het bleek dat het arme dier door het onweer in paniek was geraakt en pardoes de rivier had overgezwommen. Op onze camping had hij weer vaste voet aan wal gekregen.
Alle kampeerders waren door het dolle heen. Dat hadden ze nog nooit meegemaakt! De hele middag en een gedeelte van de avond hadden zij zich kostelijk geamuseerd.
 
 
De dag na die enerverende gebeurtenis, maakten wij een afspraak met onze buurmanboer. In ruil voor een fles wijn zou hij er voor zorgen dat er iedere zondag een jonge stier op ons terrein zou verschijnen. Diegene die niets te doen hadden, kregen dan de mogelijkheid om het dier achterna te rennen. De herkauwer had de gasten zo veel pret en jolijt bezorgd, dat hier sprake was van een succesformule om het vermaak van de kampeerders te verhogen.


 
 
 
 


© Stella Nomara. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Amai... er komt wat gedoe kijken bij het uitbaten van zo'n camping ! Op reis, in de hoedanigheid van toerist, is het makkelijk spreken dat zo'n beroep uitoefenen het mooiste is dat bestaat, maar ééns je zelf de handen uit de mouwen moet steken... Gelukkig zijn er de dagelijkse anekdotes die één en ander goedmaken en die stof leveren voor een wedstrijdverhaal als dat van u. Wat mij betreft de winnaar, maar ik was geen jurylid.

Het was niet de bedoeling om nummer 1 te worden. Maar als er iets georganiseerd wordt, vind ik het altijd lullig om niet mee te doen, als het in mijn vermogen ligt. Zo zielig voor de organisatoren. Dank voor alles, jongeman. En je hebt de strekking van het verhaal goed begrepen.

Als ik eerlijjk mag zijn, vond ik het zelf ook zeer zielig voor de organisatoren dat na een paar weken slechts twee verhalen waren ingezonden. Ik heb het mijne er met plezier bij geplaatst ! En ook voor mij was het niet te doen om te winnen. Neem miij mijn schrijfmogelijkheden af, en ik word de ongelukkigste mens ter wereld...
Profiel foto van haarle15
Iedereen kan je toch nooit helemaal naar de zin maken. Dat blijkt wel weer. Toch weet je er wel smakelijk over te vertellen.

Dank dat je het hebt gelezen, haarle15. Het was idd. onmogelijk om het een ieder naar zijn zin te maken. Leuk dat het je gesmaakt hebt.
Profiel foto van naiche
haha, weer met veel plezier gelezen. Jij krijgt ook strafpunten Antoinette, voor het niet geheimhouden van je identiteit.

Hoe zo, prijs geven mijn identiteit? Maakt toch niets uit. Ik had niet de intentie om nummer 1 te worden. Gewoon meedoen voor de gezelligheid en om er wat van te leren. Dat zei ik vroeger ook altijd tegen mijn kinderen, als zij weer één of andere wedstrijd hadden. Dank voor je reactie, groet van Marie.

Ik verneem hier een voornaam die me nog niet bekend was :-p !! Misschien krijg jij wel een strafpunt (of slechter, een lijfstraf) voor deze calimiteit !

ze heet Madelon, maar dat had je wel begrepen neem ik aan? Lijfstraffen? Nee hoor, uitsluiting van het schrijven van scheetprikkels.
Profiel foto van Henny
Geen strafpunten, wel was meteen duidelijk wie de schrijfster was. :D Je was bij mij lang nummer een, maar je zakte een plaatsje door het verhaal van willy. Wat heb ik zitten lachen met je verhaal. (y)

Zeker door de foto? Heb het er bij geplaatst als bewijsmateriaal. Lache om het stukkie was bij mij het belangrijkste. En dat schijnt gelukt te zijn. Dank voor het lezen en je reactie, Henny.
Profiel foto van Faith
Jammer Stella, heel jammer dat je meteen duidelijk maakte wie de auteur was: daardoor zakte je bij mij van de eerste plaats! Een prachtverhaal. Ik heb ervan genoten.

Zie ook mijn comment bij bovenstaande reacties. Dat je het een prachtverhaal vindt en ervan genoten hebt, vind ik al een groot compliment op zich. Dank hiervoor, Faith. Ook voor alle moeite die je hebt gedaan voor Max en Ragazza.

Je snapt nu wel waarom mijn verhaal heel even moest wachten: ik had het druk, zeker ook omdat ik voor mijn bejaarde buurvrouw zorg!

Wist ik toch, meiske. Rustig aan, dan breekt het lijntje niet.
Profiel foto van Wee
Wauw, dat was hard werken. En dan je geduld bewaren als er weer geklaagd en gemekkerd werd, pfff. Goed geschreven en heel graag gelezen! x

Hard werken, geduldig zijn, ja, nee en amen knikken! En ook natuurlijk activiteitenn organiseren. Dat is het leven ener campingbaas. Maar ook veel lol hoor. Leuk dat je het goed geschreven vindt en het met graagte hebt gelezen. Dank, Wee, ook voor de armen.
Profiel foto van Adje
Wat een 'gedoe' heb je als campinguitbater allemaal aan je kop zeg, ik had geen idee. Uiteraard kan er maar één winnen, maar dit was voor mij met voorsprong de meest leuke inzending, haha

Ja, Adje, het is niet enkel rozengeur en dikke sigaren. Ik vind het leuk om te "horen" dat je het de meest leuke inzending vind, maar...zie mijn reactie bij Heer Pablo. Dank voor je waarderende woorden en armen.
Profiel foto van willy
Geweldig wat er een verhaal kan ontstaan over hoe je mensen kan behoeden voor verveling. Ik heb het met een vette grijns gelezen.

Ik ben blij met je vette grijns, willy. En het is voor 99,9% waarheid. Dank dat je het kon waarderen met twee zwaaiende armen.
Profiel foto van Cojo
Wat een superverhaal! Ik kende deze nog niet en genoot ervan. Wat een zwaar leven!! We zaten ooit 4 jaar achter elkaar in Luxemburg op een camping (althans, we sliepen en aten er 's morgens en 's avonds) De rest van de dag verkenden we het land, lopend of met de auto. De kinderen vermaakten zich er altijd prima, hoe kan een mens zich zo vervelen en klagen!

Zie ook mijn reactie bij ragazza. Ik ben blij dat je er van genoten hebt. Je vind het zelfs een superverhaal (bloos, bloos) Ik heb speciaal voor de wedstrijd in elkaar geflanst. Dank voor alles, lieve cojo.
Profiel foto van ragazza
Wauw, leuk zo'n kijk achter de schermen op een camping! Hard werken voor de vakantie van anderen maar zo te lezen waren jullie heel vindingrijk in het organiseren van evenementen om de zich vervelende kampeerders te amuseren. Graag gelezen, stella (y)

Je moet wat hè, om van het gezeur af te komen. Nee hoor, de meeste kampeerders konden zich uitstekend vermaken, maar deden ook mee aan de activiteiten voor die kleine groep verveelders. Dank voor je positieve reactie, het lezen en je duimen, ragazza.
Profiel foto van Max41
Een echt succes formule verhaal Stella Nomara! je ziet, je kunt nog zoveel verzinnen maar wat spontaan gebeurt kun je toch niet evenaren. Tenzij je dat in scene zet. Ik ben blij dat ik niet in de jury zat, het zou te duur geworden zijn :) Groetjes Max

Het stukkie berust voor 99,9% op waarheid. Leuk dat je het een echt zuk-6 formule verhaal vindt. Dank voor je positieve reactie, het lezen en je duimen. (Kan ik voor een volgend stukkie misschien gebruiken om iets uit te zuigen (giggle))
Profiel foto van ryara
Je bent een leuk vertelster. Ik heb dit verhaal dan ook met plezier gelezen. Ik vind het aan de éne kant jammer dat het vanuit de ‘ik’ verteld wordt. Hetzelfde verhaal zou ook vanuit een ander perspectief en wat minder persoonlijk verteld kunnen worden. Ikzelf vind dat voor een wedstrijdverhaal prettiger. Aan de andere kant weet ik dat een groot deel van de lezers juist gecharmeerd is van ‘waargebeurde’ verhalen. Je hebt gewoon pech dat ik daar toevallig niet bij hoor. Inhoudelijk is het een goed verhaal, het is met een juiste spanningsboog opgebouwd, al vind ik de laatste alinea een beetje inzakken. Had je het niet als ‘waargebeurd’ verteld, dan had je daar met een veel verrassender oplossing kunnen komen. Een foto onder een verhaal om het te ondersteunen vind ik, zeker voor een wedstrijdverhaal, een zwaktebod. Verhalen moeten het hebben van hun woorden, niet van de beelden. Ook jammer vind ik het dat ik in de eerste regels al zag, wie dit heeft geschreven. Normaal is dat een regel bij een wedstrijd dat de schrijver niet herkenbaar mag zijn, maar die regel was er in dit geval niet. Blijf ik toch jammer vinden. Taaltechnisch valt er nog te schaven. Dat ga ik nu niet doen, want ik vind mezelf in deze reactie al zo’n zeurpiet. Toch vind ik dit één van de betere verhalen bij deze wedstrijd, dus trek je van mijn gezeur niet te veel aan.

Hoi zeurietje (giggle), zeuren is verplicht over dit vertelseltje. Anders zou ik nooit meer wat leren. Maar...je vindt het leuk verteld, je hebt het met plezier gelezen, inhoudelijk vindt je het een goed verhaal en zelfs één van de betere verhalen bij deze wedstrijd! Dus je bent geen zeurpiet maar laat me blozen door zoveel positieve opmerkingen van jouw kant, ryara,

P.S. Ik wist trouwens niet dat het beter was om je "anoniem" te houden, a,ders had ik het zeker niet in de "ik-vorm" geschreven.

Dat is een persoonlijke smaak hoor. Ik ben niet zo van de 'waargebeurde' verhalen.

anoniimiteit bij een wedstrijd is meestal verplicht.

Is goed dat ik het weet. Ik ga nu, zonder mijn identiteit bekend te maken, een verhaal insturen om mee te doen voor de Ex-Libris Prijs (giggle)
Profiel foto van beppie
Geweldig verhaal. Ik weet van de ouders van een vriendin dat het beheren van een camping veel tijd en veel energie kost. Om dan ook nog zulke activiteiten te bedenken spreekt wel van een erg grote motivatie. Graag gelezen.

Veel tijd, veel energie en veel geduld. Dat moet je zien op te brengen. Ik vind het leuk dat je het een geweldig verhaal vindt en dat je het graag hebt gelezen, beppie. Dank voor deze woorden..
Profiel foto van Jan
Een van je betere verhalen. Zoiets moet echt gebeurd zijn een ook zo verteld worden want het is uit het leven gegrepen. Ik kijk regelmatig naar ' ik vertrek' op tv waar mensen een b&b beginnen of een camping en dan denken dat ze op vakantie gaan. Het is keihard werken.

Dank voor je compliment, Jan. Het was inderdaad keihard werken, maar als iedereen weg was van de camping, hadden wij rust! Dank voor het lezen en je fijne reactie.
Profiel foto van giel
Leuk - een door en door Hollands verhaal!

Hollands verhaal? Het speelde zich af in Frankrijk, giel. Leuke dat je het leuk vindt. Dank voor het lezen en je comment.

Het campinggebeuren, door en door Hollands
Profiel foto van maarten54
Het zal wel goed verdienen geweest zijn . Moet wel, want anders , ik in ieder geval, begin je geen camping. Nu heb je rust, geen mensen meer te verzorgen/bezig te houden, slechts een paar dieren... Voor mij nu, achteraf, makkelijk praten maar idd jammer dat je naam er 'goed als' bij vermeld stond. Toch een goed verhaal, graag, vanuit mijn luie stoel (zonder sigaar), gelezen. parapluis ?

Het bracht voldoende geld in het laadje om met vier volwassenen en zes kinderen van te leven. Wij genieten nu van de rust en de zorg voor onze dieren. Sorry voor mijn niet-anonimiteit. Ben blij dat je het graag, zonder sigaar, hebt gelezen. Dank van Joantinala
Profiel foto van monkey
Zelf ben ik een kampeerder, met caravan en snap dus totaal niet dat mensen gaan klagen bij bijvoorbeeld de receptie over zon, regen en nog het een en ander. Ik vind het geweldig dat ze een 'mooi' plekje voor mij hebben waar ik mijn huisje neer kan zetten en me vermaken doe ik dan zelf wel, of het nu regent of dat de zon schijnt. Dit verhaal moet denk ik vanuit de ik geschreven worden, anders is het geen succesformule. Het enige dat ik kan ontdekken is dat je Mees hebt gebruikt als echtgenoot, volgende keer toch een andere naam verzinnen, maar Mees is duizend maar beter dan eega, dus ik vergeef het je. Daarbij zet jij inderdaad graag foto's onder een verhaal, maar dat kan je toch ook later doen, na de beoordeling door de jury, dan verraad je jezelf niet. Leuk verhaal, gewoon de waarheid, maar zeker een succes. Ik heb genoten en vind het samen met de winnaar tot nu toe een van de betere.

Dank, dank, dank, monkey. Van het anoniem blijven, wist ik echt niet, anders had ik het wel anders geschreven. Foto's zal ik na de beoordeling plaatsen. Voel me gevlijd door jouw laatste twee zinnen. Ben blij dat jij je wel goed kunt vermaken, zoals de meeste kampeerders, trouwens.