Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Zilver in Zwitserland -slot-


Geschreven door Stella Nomara
10 april 2012 21:46
Categorie: Ervaringen

vorig deel: Zilver in Zwitserland -1-

Leestijd: ca. 4 min.
Aantal keer gelezen: 1830 Aantal reacties: 11
Aantal leden : 1
 0
Dit werk heeft op de voorpagina in de spotlight gestaan

De gevolgen van onze eerste langgflaufles van de vorige dag, bleken prominent in mijn spieren aanwezig te zijn. Strompelend begaf ik me naar de ontbijtzaal van ons hotel, in mijn kielzog: echtgenoot Mees. Zijn veerkrachtige pas was verdwenen en ook hij had moeite om zijn ene been voor het andere te plaatsen. De tweede nacht in ons tijdelijk onderkomen hadden we goed doorgebracht, hoewel wij beiden geplaagd werden door nachtmerries over gebroken benen (wens of angst?). Na het ontbijt en enkele koppen koffie, vertrokken wij naar de langlaufklas voor de tweede les. Aangezien de zon verstek liet gaan en er lichte sneeuwval te bemerken was, hadden wij dezelfde hoeveelheid kleding aangetrokken als tijdens de eerste les. Verkeerde keuze. Halverwege deze les kregen wij onderricht in het bestijgen van een kleine heuvel. Na drie keer klimmen gaf ik er de brui aan. Het zweet droop van mijn rug en ademhalen was voor mij bijna onmogelijk geworden. Ik bedankte de leraar voor zijn gedane moeite en met de latten onder mijn arm nam ik de kuierlatten. Met Mees sprak ik af dat ik in het dorp op hem zou wachten, want hij wilde de les wel afmaken.
Aangekomen bij ons rendez-vous plekje, deed ik eerst mijn veel te dikke jack uit. Daarna plofte ik als een dampend paard en hijgend als een stoomlocomotief, op de grond, met mijn rug tegen de muur geleund. Vijf minuten later wilde ik weer opstaan, maar door mijn vochtproductie, in combinatie met de lage temperatuur, zat ik vastgevroren aan de muur. Met een hete luchtkanon heeft de opgeroepen brandweer mij weer los gekregen. Net op dat moment arriveerde Mees. Enige uitleg over de reden van de komst van deze hulpverleners was wel op zijn plaats, waarna hij in lachen uitbarstte.
Na een frisse douche en een stevige lunch zochten wij het weer zonder latten hogerop. Met een stoeltjeslift lieten wij ons op een hoogte van bijna 1600 meter brengen. De rust was daarboven enorm en andere toeristen konden wij op dat moment niet waarnemen. Wij beloofden aan elkaar om daar de volgende dag te gaan langlaufen. De lessen waren immers afgelopen, nu was het slechts een kwestie van oefenen.
 
De volgende ochtend voegden wij de daad bij het woord. Aangekomen op het eindstation van de stoeltjeslift, leek het of er meer mensen van de rust wilden genieten. Het was uitgesloten voor ons om in alle eenzaamheid ons gestuntel op de ski's uit te voeren. Wel constateerden wij dat hun latten er anders uit zagen. Het bleek dat het van die heldhaftige alpineskiërs waren en dat zij niet de intentie hadden om langdurig boven te vertoeven. Zo hadden wij toch het rijk voor ons alleen - dachten we. Meer langlaufers zochten hun heil op deze mooie plek. Wij deden net alsof het voor ons de normaalste zaak van de wereld was om hier te gaan langlaufen. Aangezien wij minder kleding aan hadden getrokken dan de twee voorgaande dagen, ging het een stuk eenvoudiger. Wel hadden we voor een simpele route gekozen. Dat was een goede beslissing, want hoewel het met de minuut beter ging, echt vloeiend kwamen wij nog niet vooruit. De valpartijen, vooral van mij, waren nog talrijk, maar de sneeuw was zacht.
Na drie uur besloten wij om terug naar het dal te gaan. De obligate douche sloegen wij niet over en verkwikt en opgefrist gingen wij daarna nog een stuk wandelen.
 
De dagen die ons nog restten, brachten wij met langlaufen en wandelen door. Het gebruik van die dunne, lange latten ging ons steeds beter af. We gingen zelfs buiten de loipes ons geluk beproeven. Het was wel een stuk zwaarder dan wanneer je netjes in de gespürte loipes bleef. Alleen was het dan niet nodig om een uitgezette route te nemen. Dat maakte het voor ons wat avontuurlijker. Soms bleven we even staan kijken als we in de buurt van een piste voor alpineskiërs waren. Hoe die met een duizelingwekkende snelheid naar beneden suisden, dwong bij ons bewondering af. Of wij ooit de moed konden opbrengen om dat ook eens te doen, bleef voor ons een vraag. Voorlopig hielden wij het maar bij het langlaufen.
Op één van de laatste dagen gingen wij nogmaals met de cabinelift omhoog. We wilden graag ook op grote hoogte deze vermoeiende sport uitoefenen. Toen we uitstapten, leek het wel of we op de Noordpool waren. Een enorme wind veroorzaakte een sneeuwstorm, die zijn weerga niet kende. De loipes waren niet meer te onderscheiden, zodat wij met de latten op onze schouders maar gingen wandelen. Zelfs dat gaf problemen met het zicht. We lieten ons daarom met de cabinelift naar het dal brengen, waar we in rustigere weersomstandigheden nog een prachtige tocht van twaalf kilometer maakten.
 
Natuurlijk komt er aan elke vakantie een einde. Met veel spijt in ons hart brachten wij de laatste dag de ski's weer terug. Het afscheid met de hoteleigenaren viel ons zwaar, ze waren geweldig geweest. Toch hadden we het gevoel dat het geen vaarwel was. Zowel Mees, als ik, hadden het voornemen om hier nog een keer naar toe te gaan. Het leek ons een grote uitdaging om het alpineskiën zelf te ervaren.
De treinreis naar Nederland verliep prima. Het slapen, dat wij met de heenreis als een kermisattractie hadden ervaren, gaf ons ditmaal geen probleem. Wij genoten wederom van de luxe verwennerij door onze steward en veel te snel waren wij weer thuis.
 
Kandersteg had ons hart gestolen. Wij zijn er daarna nog twee keer terug geweest: in de zomer én de winter daarop volgend.
En ja, in die winter hebben we daar het alpineskiën onder de knie gekregen.



"http://www.dumpyourphoto.com/files4/107051/BsM9l7DjfpgZ.jpg" rel="external" target="_blank">

© Stella Nomara. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van Hilda
Gek is dat dan als je daar in de zomer bent, terwijl je er in de winter bent geweest. Alles ziet er dan een heel stuk anders uit. Ik heb me weer enorm vermaakt met jouw verhaal en ben met je meegereisd. Ik zag de wintersportbeelden van mijn eigen vakantie's weer voor me. Nee, niks voor mij, ik moet er niet aan denken dat de brandweer... :D Ik ben hoe dan ook graag even met je meegereisd!

Leuk dat je even meeging, Hilda. Ik ben blij dat je dit verhaaltje vermakelijk vindt. Dank voor het lezen, je reactie en de twee armen, natuurlijk.
Profiel foto van Henny
Ook ik heb erg genoten. Vastgevroren en door de brandweer gered moeten worden. :D Heerlijke verteltrant en ik heb me kostelijk vermaakt met het lezen.

Leuk dat jij het ook een vermakelijk stukkie vindt, Henny. Dat je de verteltrant "heerlijk" vindt, dat doet me goed. Dank voor je uitbundige armen, het lezen en je reactie, moeke.
Profiel foto van beppie
Leuk vervolg van je vacantieverhaal. Met de nodige zelfspot geschreven, zoals we inmiddels van je gewend zijn. Hilarisch dat stuk over het vastvriezen! En tóch het langlaufen onder de knie gekregen. Zo zie je maar weer, de aanhouder wint. Enne..... gefeliciteerd met je spotlight-plekje ! Even muggeziften... een enkel schoonheidsfoutje: - bleken prominent in mij spieren aanwezig te zijn. > mijN - dezelfde hoeveelheid kleiding aan getrokken > kleding - Enig uitleg over de reden van de komst > enigE

Ik ben blij dat je het een leuk vervolg vindt. Zelfspot, daar loop ik van over. Ook in het dagelijkse leven. Dank voor je felicitaties enne...die stomme typootjes heb ik verbeterd. Dank voor je oplettendheid, het lezen, je reactie en de twee armen, beppie.
Profiel foto van Adje
Heb ik toch goed gegokt na deel 1, Stella, het is nog goed gekomen tussen jullie en die latten. Gefiliciteerd met het 'lampje'. Ik heb genoten van je verhaal, ook al door het snuifje zelfspot dat je er kwistig in verweven hebt. Toch vond ik nog iets om over te zeuren: 'hadden wij dezelfde hoeveelheid kleiding aan getrokken ' ??? Zou het kunnen dat dit ... 'hadden wij dezelfde hoeveelheid kleding aangetrokken' ... moet zijn?

Natuurlijk is het goed gekomen. Ik heb met niets en niemand problemen :-). Zelfspot: heerlijk toch, ook in het gewone leven, hoor. Dank voor je felicitatie, het lezen, je reactie, je armen enne... aangetrokken heb ik bij elkaar getrokken.
Dapper van jullie (maar geef mij toch maar een zomervakantie). Dat kleiding zou je uit je tekst moeten vegen... Mees was toch even op zijn gemak toen je vastgevroren zat aan de muur ;-) !! Je zeer beschrijvende schrijfstijl heeft me enkele keren in een lachbui doen schieten. Mijn buurvrouw klopte aan de deur om te vragen of alles OK was met me...

Wij zijn dapper! :-) Kleiding heb ik verbeterd (voor de tweede keer :-) :-) zie bij beppie) Ik ben blij dat je niet in de lachbui bent blijven steken, anders kon ik niets meer van jou lezen. Bezorgde, lieve buurvrouw heb jij! Dank voor het lezen, je reactie en dat je me alweer staat toe te wuiven. En nog wel met twee armen.
Profiel foto van Jan
Het is dat ik een bloedhekel heb aan de winter maar anders....

Dat dachten wij vroeger ook, maar het is een openbaring, de wintersport. Dank dat je even langs kwam en een reactie achterliet, Jan.
Profiel foto van naiche
hahaha, vastgevroren aan de muur, het zal je maar overkomen. Leuk verhaal Stella, het plezier in die lange latten spat er vanaf.

Ik ben blij dat mijn gevoelens t.o. van de latten duidelijk naar voren komen. Ddat je het een leuk verhaal vindt, doet me deugd. Pas je op met aardappels schillen? Het is blijkbaar voor jou nog steeds levensgevaarlijk werk :-)

klopt, ik laat het voorlopig zoveel mogelijk aan mijn keukenprins (nee, niet van de kookstudio) over:-d
Profiel foto van ryara
Zie je wel, langlaufen is best leuk, net zoals je verhaaltje erover.

Langlaufen is geweldig, maar wel een aanslag op mijn (rokers)conditie. Fijn om te horen dat je dit een leuk verhaaltje vindt, ryara.
Profiel foto van Cojo
Een beetje laat, maar ik werd opnieuw erg ziek. Ik genoot van je avonturen, vooral van het vastvriezen, en je ziet, onkruid vergaat niet, doeiiiii

Arme meid, je blijft maar achtervolgt worden door ziekten. Leuk dat je nog even positief reageerde op dit stukkie. Ik hoop dat jij ook "onkruid" bent. :-)
Profiel foto van willy
Jou te zien zitten, vastgevroren aan de muur. Ik krijg de grijns niet meer van mijn gezicht. Geweldig.

Dank dat je het zo duidelijk voor je zag. En dank voor je reactie en je armen, Willy.
Profiel foto van haarle15
Ik denk dat je twijfelaars wel overhaald met dit warm geschreven verslag. Zeker nu ze gerust gesteld zijn dat de brandweer je komt helpen. :D