Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Zilver in Zwitserland -1-


Geschreven door Stella Nomara
6 april 2012 21:04
Categorie: Ervaringen

volgend deel: Zilver in Zwitserland -slot-

Leestijd: ca. 3 min.
Aantal keer gelezen: 1520 Aantal reacties: 10
Aantal leden : 1
 0
De Auteur wil graag inhoudelijk en technisch commentaar op zijn werk


Beiden getooid met een zilveren hoedje op het hoofd stonden wij, als twee uitgelaten pubers, te wachten in het treinstation van Utrecht. Binnen enkele minuten zou de Alpen-Express arriveren, de speciale trein waarmee wij naar Zwitserland zouden reizen. Het was december 1996 en over drie dagen wilden wij ons vijfentwintig jarig huwelijk vieren. Om te ontkomen aan de traditionele feestviering, hadden wij ons zelf een wintersportvakantie cadeau gedaan. Nooit eerder hadden wij een vakantie doorgebracht in de sneeuw. Maar ja, je moet nou eenmaal zoveel mogelijk meegemaakt hebben in je leven. Wij hadden in de trein een tweepersoons slaapcoupé geboekt, zodat wij verzekerd waren van voldoende privacy. Er stond ons immers een lange, nachtelijke rit te wachten. Het gesnurk van andere reizigers zou ons op die manier ook bespaard blijven. In de trein begon eigenlijk al onze vakantie. We hadden een privésteward, die op ons verzoek de nodige hapjes en drankjes verschafte. Ook maakte hij onze bedden op toen wij wilden gaan slapen. Echt heel luxe, die verwennerij. Die nacht kwam van slapen echter niet veel. Liggend in een stapelbed, hadden wij het idee dat wij ons in een kermisattractie bevonden. Vooral als de trein een bocht moest nemen, joelden wij als uitgelaten tieners, bang dat wij uit ons bed zouden kukelen. Toch sliepen wij nog een paar uurtjes. Nadat wij wakker waren, ruimde onze butler de beddentroep op, zodat wij weer normaal konden zitten en genieten van het mooie uitzicht. Even later bracht hij ons een uitgebreid ontbijt, waar wij hongerig op aanvielen.

Bij ons overstapstation in Brig bekeken wij vol bewondering de witte toppen van het Berner Oberland en van Wallis. Veel sneeuw lag er in Brig nog niet, dus wij hielden ons hart vast hoe het in Kandersteg, onze eindbestemming, zou zijn. Een uur later bleek onze angst ongegrond. Het had daar de afgelopen nacht volop gesneeuwd. Toen wij uit de trein stapten en de omgeving in ons opnamen, vielen onze monden tot het maximum open en onze ogen werden nog groter dan schoteltjes. Overmand door zo veel schoonheid liepen wij, met onze hoofden omhoog gericht, naar ons tijdelijk onderkomen. Wij waren niet in staat om meer te zeggen dan Ooooooh, wat mooi! In de middag konden wij onze kamer betrekken, zodat wij de mogelijkheid hadden om op ons gemak het dorp te verkennen. Tevens gingen wij vast langlauflessen bespreken alsook de bijbehorende skis reserveren. Aan alpineskiën wilden wij ons nog niet wagen; eerst maar eens ervaren hoe het is om met een lage snelheid onderuit te gaan in de sneeuw.
Tijdens het diner die avond, zat echtgenoot Mees mij langdurig aan te staren. Op mijn vraag of er iets mis was met mijn haardos, antwoordde hij: Lieverd, je straalt zo veel licht uit.”  Dat kon ook niet anders: een internationale treinreis, een verblijf in een hotel, (=niet zelf koken), even een week geen “Mama!” en een wintersportvakantie, dat alles was voor mij de eerste keer. Ik wist toen al dat deze vakantie een speciaal plekje in mijn hart zou krijgen.

De volgende ochtend vertrokken wij, na het ontbijt, naar het verhuuradres om onze langlaufski’s op te halen. Gewapend met deze lange latten togen wij naar het langlaufklasje waar de leraar ons voorstelde aan onze klasgenoten. Twee Engelse dames, een Franse jongeman en twee heren uit Duitsland gingen met ons de uitdaging aan om rechtop te blijven staan op die onhandige smalle planken. Een bijkomende handicap voor ons, was onze kleding. Er van uitgaande dat het in de hoge gebieden van Zwitserland erg koud zou zijn, hadden we onder onze ski-overall ook nog een spijkerbroek aan. Om ons bovenlijf tegen de kou te beschermen hadden we een fleece pullover en een dik, gewatteerd jack aan. Ook hoofd en handen hadden wij dik ingepakt. Dat onze kledingkeuze niet de juiste was, bleek al snel. We hadden veel te weinig bewegingsvrijheid en nadat wij geprobeerd hadden om enkele meters voorwaarts te komen, voelden wij ons alsof wij in een sauna terecht waren gekomen. Door de inspanningen die wij moesten leveren, liep al snel het zweet over onze rug en andere lichaamsdelen. Nadat wij op die manier een uur geploeterd hadden, zei onze meester eindelijk: “Auf Wiedersehen und bis morgen.”

Er naar uitkijken deed ik niet echt. Het was werkelijk een aanslag op mijn conditie, die bijzonder slecht was. Onze eerste daad in het hotel was ons ontdoen van die vele lagen kleding, gevolgd door een uitgebreide douchebeurt. Toe wij daarna ons interne vochtgehalte op een aannemelijk peil hadden gebracht, gingen wij met een cabinelift de hogere sferen opzoeken. Op een hoogte van ruim 1900 meter maakten we nog een lange wandeling om onze beenspieren even iets anders te laten doen. Tijdens het lopen, zocht ik naar een acceptabele excuus om de volgende dag te ontkomen aan die vermaledijde langlaufles, maar kon er niet één bedenken. Moedwillig mijn been breken, vond ik net iets te ver gaan. Ik zou dus wederom een uitputtingsslag moeten leveren, maar daarover een volgende keer.


 

 


© Stella Nomara. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van Cojo
Ik weet precies wat je voelde, al gaan wij altijd in het voorjaar/zomer. Ik huilde de eerte keer van ontroering, zo mooi! Prachtig verteld!

Dat je huilde van ontroering, kan ik me heel goed voorstellen. Fijn om te horen dat je het "prachtig verteld" vindt. (Tis weer wat anders dan een verslag. :-) ) Dank voor je twee armen, het lezen en je reactie, Cojo
Profiel foto van Adje
Ik heb zo het idee dat het alsnog goedkomt tussen Stella en de latten. Leuk verteld en of mijn vermoeden juist is, dat zal ik met plezier in het vervolg van jouw vakantie verslag lezen.

Het komt idd. goed met mij en die latten. Dat lees je in het volgende deel. Fijn om te "horen" dat je het leuk verteld vindt en dat je uitkijkt naar het volgende deel. Dank voor alles, Adje.
Er is een reden waarom wij nooit kiezen voor sneeuwvakanties... Toch moedig van jullie. Ik ben zeker dat in het vervolg van je verhaal zal blijken dat jullie naar het eind toe de schans van tweehonderd meter zullen nemen...

Schansspringen op langlauflatten? Dat wil ik wel eens iemand zien doen! We maken wel progressie, maar dat lees je nog wel. Dank voor het wuiven met twee armen, het lezen en je reactie, jongeman.

Ik ken evenveel van skiën en sneeuwlatten als van toepassingen van de relativiteitstheorie bij het kweken van tomaten...

Dan heb je nog een hoop te leren, jongeman. :-)
Profiel foto van beppie
Ondanks (of dankzij) alles dus een vacantie om nooit te vergeten. Verpakt als Michelinpoppetjes op de latten, lijkt me inderdaad niet zo'n succes. Wandelen in die mooie omgeving lijkt mij persoonlijk ook een betere optie.Ik ben benieuwd naar de rest van het verhaal. Effe zeuren: - zilverEN hoedje op het hoofd? - In (of OP) het treinstation van Utrecht - Een uur later bleek dat onze angst ongegrond bleek. > een 'bleek' teveel - Met onze hoofden ophoog (of OMhoog) gericht? - Zodat wij de mogelijkHEID hadden om op ons gemak... Kijk maar of je er iets aan hebt.

De fouten heb ik verbeterd. Dank voor je opmerkzaamheid. IN het station laat ik staan. Ik ben niet OP het station (is zo hoog) , wel OP het perron. De rest van het verhaal maakt duidelijk dat we ook veel gewandeld hebben, hoor. Dank voor alles, beppie

je hebt gelijk, ik vergiste me > het is inderdaad IN het station en OP het perron.
Profiel foto van Hilda
Wintersport, niks voor mij, maar van jouw verhaal heb ik genoten!

Dank, dat je van dit deeltje "genoten" hebt. Wij vonden wintersport vroeger ook niets. Maar na die eerste keer...Dank voor het lezen en je reactie, Hilda
Profiel foto van Henny
Mij zal je daar ook niet vinden. Wintersport heeft mij nooit kunnen bekoren en als ik je verhaal zo lees, weet ik waarom. :-D

Zie mijn reactie bij Hilda, Henny. Leuk dat je even kwam lezen, een reactie achterliet en mij met twee armen toe staat te wuiven.
Profiel foto van naiche
Weer een lekker Stella verhaal. De ansichtkaart onderaan vind ik lekker nostalgisch met dat afgrijselijke gele:D Ik kijk uit naar de volgende belevenissen op de lange latten. In het stenen tijdperk heb ik me er ook ooit eens aan gewaagd, alpineskiën dan (ik was 18 en natuurlijk ging geen berg me te hoog). Vond het fantastisch, maar de man die zo nodig mijn leven op onnavolgbare wijze moest ontregelen vindt het niets. Schaatsen wel, en zeilen ook, dus we hebben genoeg anders. En toch zou ik het nog wel eens willen proberen. Voorlopig nog maar niet, tenslotte ben ik net uit het gips, maar wie weet wat er nog volgt. Onze eerste daad in het hotel was ons ontdoen van die vele lagen kleding, wat gevolgd werd door een uitgebreide douchebeurt.- Onze eerste daad in het hotel was ons ontdoen van die vele lagen kleding, gevolgd door een uitgebreide douchebeurt.

Kijk maar uit met je pols. Zelfs schaatsen is levensgevaarlijk :-) Het vervolg komt binnen enkele dagen. Ik vind het fijn om te "horen" dat je het een lekker verhaal vindt. Weer heb ik dat "WERDEN" gebruikt (foei), maar is nu op jouw advies gecorrigeerd. Dank voor het lezen en je reactie, naiche. Enne...niet gaan skiën hoor, denk aan je pols!

ik denk er nog even niet aan. Aardappels schillen is op dit moment nog een levensgevaarlijke bezigheid:-d
Profiel foto van ryara
Heb je voor langlaufen ook al les nodig? Ik dacht dat iedereen dat zomaar kon...Ik houd wel van die winterse velden, liever lopen dan langlaufen, maar inderdaad, je moet alles geprobeerd hebben. ik hoop dat ze bij de les verteld hebben wat de juiste kleding was? Anders werd het nog afzien de rest van de dagen.

Later gingen wij ons dunner kleden. Die lessen waren om de basisprincipes te leren. Ook wandelen in de sneeuw geeft een extra dimensie aan actief bezig zijn. Dank voor je reactie, ryara.
Profiel foto van willy
Omdat ik om het moment overal achteraan hobbel, overigens door allerlei oorzaken heb ik dit verhaal nu pas gelezen. Ik ben nooit op wintersport geweest, ben een enorme koukleum en zou net als jij dan ook een laag of vier kleding aanhebben gehad. Jouw enthousiasme spat uit het verhaal. Ik heb het met plezier gelezen.

Hobbel net als jij, overal achteraan. Dank voor je leuke reactie en je armen, Willy
Profiel foto van haarle15
Sommige vakanties vergeet je nooit weer. Hoe je het vertelt hier, lijkt alles achteraf allemaal nog wel mee te zijn gevallen.