Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Ontberingen in Frankrijk.


Geschreven door Stella Nomara
28 maart 2012 20:22
Categorie: Ervaringen

Leestijd: ca. 3 min.
Aantal keer gelezen: 1539 Aantal reacties: 13
Aantal leden : 1
 0
 
Vanaf eind jaren zeventig tot halverwege de jaren tachtig hebben wij in Frankrijk gewoond. Natuurlijk moesten we aan het Franse gebrabbel wennen, maar nog meer aan de eetgewoonten van ons nieuwe woonland. We begonnen met een smaakonderzoek naar de kazen. Hoewel er een grote verscheidenheid van dit melkproduct te vinden was, kon geen enkel soort onze smaakpapillen strelen. De meesten vonden we smakeloos, ze zagen er beschimmeld uit of hadden een stank die deed denken aan vieze voeten. Slechts een soort jonge Edammer vonden we wel te eten, maar die werd wel rijkelijk met mosterd besmeerd om er wat meer pit aan te geven. Datzelfde gebeurde met een op ham lijkende worst. Dat hield in dat we wekelijks mosterd hamsterden. Gelukkig was dat in vele smaken in de supermarkt voorhanden.
 
Helaas voor ons waren veel Hollandse producten toen nog niet te koop. Hierbij valt te denken aan hagelslag. Dat was slechts in hele kleine doosjes te koop en diende om zelfgebakken taartjes mee te decoreren. Te duur dus om royaal als broodbeleg te dienen. Familie stuurde het ons op, omdat men toch wel medelijden met ons had. Zo ging dat ook met de welbekende Hollandse rookworst. Zoute drop was ook een onbekend fenomeen in Frankrijk. Zodoende had de postbode regelmatig bij ons een pakketje af te leveren. In die periode haalde de PTT dan ook een recordwinst binnen, evenals de Franse “La Poste”.
Ooit had iemand een glazen flesje soeparoma opgestuurd. Het flesje was tijdens het transport aan diggelen geslagen en kwam dus leeg bij ons aan. De postzak van de postbode echter, was vol met de inhoud van het flesje en tevens vergeven van de stank. Met veel misbaar overhandigde hij mij het pakketje waarop ik mijn  welgemeende excuses aan de brave man aanbood.
Pindakaas was daar ook nog onbekend. Glazen potten op laten sturen, zo bleek, was een hachelijke en risicovolle onderneming. Ik trok daarom mijn keukenschort aan en met behulp van een soort mixer, wat olie en zelf gepelde pinda’s was ik in staat om een potje pindakaas te fabriceren. Gelukkig hielpen mijn kinderen mee met pellen. Wel in het geniep, anders zou ik nog aangeklaagd kunnen worden voor het laten uitvoeren van kinderarbeid.
 
Om de Nederlandse traditie van het Sinterklaasfeest niet te verwaarlozen, mochten onze koters braaf hun schoentje neerzetten. Het vullen van dat schoeisel gaf echter een probleem. In Frankrijk kent men deze goedheiligman niet, zodat het onmogelijk is om chocoladeletters te kopen. Daarom werd ook dit lekkers per post verstuurd uit Holland en door ons in vreugde ontvangen. Hadden de kleintjes niet voor niets hun longen uit hun lijf gezongen.
Niet alle producten die wij moesten ontberen, werden per post bezorgd. Soms kwamen familieleden ons bezoeken en namen behalve hun eigen hebben en houwen ook nog een koffer mee, gevuld met allerhande Hollandse lekkernijen. Want hoewel de reeds eerder genoemde jonge Edammer te eten was, een stuk Hollandse oude kaas deed ons nog steeds watertanden.
Diepvries patat friet en vleeskroketten waren daar toen ook nog niet te koop. Dus toog ik maar weer zelf aan de slag, want per post versturen van deze lekkernijen was natuurlijk geen optie. Waarschijnlijk is bij mij in Frankrijk mijn huidige afkeer tot koken ontstaan. Een soort kooktrauma, dus.
 
Eenmaal terug in Nederland, begonnen wij met het hele gezin aan een inhaalslag. De eerste paar maanden aten we slechts, in grote hoeveelheden,  die voedingsmiddelen, waar we in Frankrijk bijna zes jaar verstoten van waren geweest. Toen ons normale eetpatroon weer de boventoon ging voeren, werd het eten van die gemiste genotsmiddelen weer een dagelijkse gewoonte. Totdat echtgenoot Mees en ik naar België verhuisden.
De meeste van onze geliefde etenswaren liggen beschikbaar in de schappen van de supermarkt. Pindakaas, hagelslag, rookworst, soeparoma: geen probleem. Diepvries patat friet is er in vele soorten te koop. Vleeskroketten werden eerst nog wel regelmatig door onze kinderen naar België gesmokkeld. Bij onze winkel waren die niet te koop en ik vertikte het ten ene male om weer opnieuw die dingen zelf te maken. Totdat Mees een toko in de buurt ontdekte die wel de snack te koop had.
Wat nog wel steeds in de Belgische supermarkten ontbreekt, is zoute drop. Dat genotsmiddel is voor mij net zo belangrijk als mijn halfzware shag. Indien mijn kinderen op bezoek komen, kan ik er verzekerd van zijn dat mijn voorraad weer op peil komt. Dat komt dan goed uit want ik ben niet iemand die een ander ongezouten de waarheid kan vertellen.





© Stella Nomara. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van maarten54
Grappig, nooit bij stilgestaan dat de fransen zo moeten lijden. Geen pindakaas, hoe bestaat het! Rare jongens die fransen. Mooi droppatathagelslagpindakaaskop

De Franse lijden nu niet mer zo erg. Alles wat wij moesten ontberen is nu wel te koop. Met dank aan de vele toeristen. Maar dertig jaar geleden was het wel even anders. Dank voor je visite en je reactie, maarten54. Groet van Veronique.
Profiel foto van beppie
Da's dus een reden om niet naar Frankrijk te emigreren (giggle) En juist dát wat niet voorhanden is, daar heb je trek in... Leuk verhaal.

Je kan rustig emigreren naar Frankrijk, hoor beppie. Dit verhaal speelt zich dertig jaar geleden af. Dank dat je het een leuk verhaal vindt. Ook dank voor je reactie.
Profiel foto van Cojo
Kooktrauma, van verse patat/friet te snijden en bakken? Tobbertje, dat doe ik ff als ik eens gemakkelijk wil eten:-D Meestal 1x per week. De maanden van dec tot de eerste nieuwe aardappelen 'behelpen' we ons met diepvriespatat of van die potertjes uit de super. Toch ben ik geen kookwonder, maar bak en braad alles graag. Het gemis van al die andere heerlijkheden kan ik begrijpen, op vakantie gaan is op dat gebied voor mij ook afzien hoor en dat hield jij jarenlang vol, dus toch een groot compliment. En ook voor het weer steenleuke verhaal.

Enthousiasteling! Ook nu koop ik diepvriesfriet. Zoals bekend ben ik geen liefhebber van koken, Cojo. Koop het liefst alles kant en klaar. Dank voor het lezen, je compliment en je reactie.
Profiel foto van naiche
Heel herkenbaar, hoewel mijn avontuur zich beperkte tot een jaar Amerika, waar hagelslag ook dient als versiering voor taart. Wat hebben ze me uitgelachen toen ik het op mijn boterham strooide. Pindakaas was daar natuurlijk wel te krijgen, maar een stuk Goudse kaas bemachtigen was een hele toer. Sinterklaas vierden ze daar natuurlijk ook niet, maar mijn gastgezin was zo lief toch iets te organiseren. Ik heb weer genoten van je belevenissen.

Ik ben blij dat je weer genoten hebt van mijn belevenissen, naiche. Geinig dat het voor jou zo herkenbaar is na je avontuur in de V.S. Dank voor je reactie en het lezen.
Ha! ik weet eer alles van, hoewel wij niet voltijds maar halfdtijds op Madeira wonen. Pindakaas is er wel, maar kost een godsvermogen, dus die maken we zelf. Na een paar keer pellen kopen we nu gepelde pinda's piripiri, dan heeft de pindakaas meteen wat meer pit. De blender doet de rest, half lepeltje olie erbij en draaien maar. Kaas komt hier van de Azoren en is van uitstekende kwaliteit. de rest komt van de zomer wel weer in Nederland...

Pindakaas maken...ik moet er niet meer aan denken. Ik ben blij dat ik het hier in België kant en klaar kan kopen. Jij hebt wel de gelegebheid om in de zomer de opgelopen ontberingen in te halen :-) Nu zijn onze ontberingen wel te koop in Frankrijk hoor. Dertig jaar geleden achter... Dank voor het lezen en je reactie, heerenleed.
Profiel foto van Henny
Als je er niet aan kunt komen, mis je het he. Zeker de kaas zouden wij erg missen. Gelukkig kun je nu wel alles kopen en daar zal ook die, toenmalige postbode heel blij mee zijn. :-d

De Hollanders die er nu wonen hebben het "beter" dan wij destijds. Ach die arme postbode...die wordt nu ook gespaard. Dank voor je bezoekje, ik vind het altijd erg gezellig als jij op visite komt. Dank ook voor je reactie en je wapperende armpjes, Henny.
Profiel foto van Hilda
Die arme Fransen, dat ze zoveel moeten missen. Bijna geen leven meer. Maar eh... zelfgemaakte friet is altijd wel het lekkerst! Leuk plaatje!

Nu hoeven die arme Fransen niets meer te missen hoor. Mij stukkie speelde zich 30 jaar geleden af. Ik denk dat ik nu ook maar weer eens zelf friet ga maken. Voel me nu een slechte huisvrouw :-) Dank voor je bezoek, je reactie en je wuivende armen. P.s. Di pindakaaskop is een creatieve creatie van "Mees".
Profiel foto van Faith
Die humor van jou is helemaal geweldig! Vasthouden dus. Een herkenbaar verhaal, want ook ik heb al in vele landen vanalles moeten ontberen. Gelukkig was dat steeds alleen maar voor de vakantieperiode. De meesten vonden we smakeloos, zagen er... (Deze zin is krom, hoewel veel mensen dat niet zien. De constructie wordt Tante Betje Stijl genoemd. Of ik je kan uitleggen waarom de zin krom is, is nog de vraag, maar ik doe een poging: Het eerste gedeelte van je zin, dus vóór de komma, gaat over JULLIE. JULLIE vonden die kazen smakeloos. Het tweede gedeelte van de zin, dus ná de komma gaat niet meer over JULLIE maar over de KAZEN. De KAZEN zagen er beschimmeld uit. Deze twee zinsdelen horen helemaal niet bij elkaar. In feite zou je moeten schrijven: De meesten vonden we smakeloos, ZE zagen er beschimmeld.... Door het ontbreken van het woordje ZE is het nét of het tweede gedeelte bij het eerste gedeelte hoort. Eens kijken of ik een voorbeeld kan vinden: De man haakte zijn duimen achter zijn broek, liep naar de hoek van de straat, stak een sigaret op, keek om zich heen, floot zijn hond en liep weer weg. Al deze zinsdelen horen bij elkaar, ze gaan allemaal over de man en het is dus niet nodig om steeds achter de komma iets toe te voegen, hoewel het wél mag, kijk maar: De man haakte zijn duimen achter zijn broek, HIJ liep naar de hoek van de straat, HIJ stak een sigaret op, HIJ keek om zich heen. HIJ floot zijn hond en liep weer weg. Mijn laatste voorbeeld is niet fout, maar bijna niemand zal het zó opschrijven, omdat het immers duidelijk is dat alle zinsdelen achter de komma's nog steeds over de man gaan. Snap je?) Slechts een soort jonge Edammer vonden we wel te eten, maar werd wel ... (Hier geldt hetzelfde als de zin hierboven: Tante Betje Stijl. Het gedeelte ná de komma hoort NIET bij het gedeelte vóór de komma. Voor de komma vonden JULLIE de kaas wel te eten, ná de komma werd de KAAS besmeerd met mosterd. Correct is dus: Slechts een soort jonge Edammer vonden we wel te eten, maar DIE werd besmeerd....) Toch waren er veel Hollandse producten toen nog niet te koop. De woorden 'er' en 'toen' vechten hier met elkaar. Het moet zijn: Toch waren veel Hollandse producten toen nog niet te koop OF Toch waren er veel Hollandse producten niet te koop) In Frankrijk kende men deze goedheiligman... Als het zo is dat Sinterklaas in Frankrijk nog steeds niet bekend is, moet je de zin in de tegenwoordige tijd plaatsen.)

Tante Betje ken ik (spellingscontrole!) maar ik wist nooit hoe ik het op moest lossen. Dankzij jouw uitleg...Hoera, nu dus wel. Dank je wel :-) Ook de andere tips zal ik toepassen. Dank je wel :-) Voor je reactie: Dank je wel :-) Ik zal proberen mijn humor niet te verliezen. Leuk dat je weer kwam lezen. Dank je wel :-) Je geeft twee armen? Dank je wel :-)

doos...hihi
Profiel foto van ragazza
Hihi, kan je zo hebben, he als je naar het buitenland trekt. Ik mis op vakantie altijd 'mijn' koffie. Zelfs in Italië, dat toch gekend staat voor zijn koffie, konden ze me niet bekoren :-d Toen Max naar België verhuisde heeft hij lang zijn pindasaus moeten missen, maar uiteindelijk hebben we ze hier wel gevonden. Soms is het echt zoeken ;)

Dus ook herkenbaar voor jullie, ragazza. Ik ben blij dat wij niet de enigen zijn met die "zielige" ervaringen. Ik ben ook blij dat ik in Belgiê bijna alles kan kopen wat ik wil. Op de zoute drop na. Dank voor je reactie en het lezen. Leuk dat je er weer bij was.
Profiel foto van Adje
En dan durven die fransozen soms nog denken dat de beschaving stopt aan hun landsgrenzen, haha. Intussen weet jij gelukkig beter hé. Ook zonder zoute drop is België absoluut een beschaafd land, nietwaar... én, kant en klare maaltijden zat, jo ;)

Ach, de Fransen, het blijft een apart, maar leuk volkje. De Walen lijken erg veel op hen. Daarom voel ik me hier wel thuis. Zoute drop nemen mijn kinderen wel mee. Dank voor jet lezen, je reactie en je twee wuivende armen, Adje.
Profiel foto van ryara
Alweer een leuk verhaal van jouw hand. Ik probeer me in het buitenland atlijd aan te passen aan de eetgewoonte van die streek. Ik mis de echte Hollandse dingen meestal niet, maarja, als je er zes jaar moet blijven zal dat natuurlijk anders zijn. Vertel eens wat eigenlijk de reden was van jullie emigratie? Opvallend in dit verhaal is voor mij dat je regelmatig met het woord 'toch' begint, waar ik dat helemaal niet op zijn plaats vind. -Toch waren veel Hollandse producten toen nog niet te koop. Ik zou liever zeggen: Hollandse producten waren toen nog niet te koop.

Dank dat je het een leuk verhaal vindt, ryara. Ja, ergens met vakantie vreemd eten nuttigen, is wat anders dan er zes jaar wonen. Dat we naar Frankrijk gingen om daar een camping te kopen: varandering van spijs doet eten :-) Het woord "toch" heb ik geminimaliseerd. Dank voor je opmerking, maar ook voor het lezen en je positieve reactie, ryara.
Hagelslag = Muuzestroentjes in het Brugs ! Die drop ken ik niet, en zal die (als niet snoeper) allicht nooit leren kennen. Als wij naar het buitenland trekken, duiken wij onmiddellijk in al die niet bekende eetwaren. Ik kan verkeerd zijn, maar ik denk niet dat ik onze winkelschappen zou missen...

Vakantie is wat anders dan zes jaar bepaalde levensmiddelen te moeten ontberen, jongeman. Vandaar dat ik sommige produkten liet aanrukken uit mijn vaderland. Dank dat je het hebt gelezen, een reactie achterliet en me met twee armen staat toe te wuiven.

Zo is dat. Vakantie staat niet gelijk aan wonen, maar toch loop ik niet zo super warm van het Belgische eten...
Profiel foto van haarle15
Je had daar goud in handen... :D Wel herkenbaar hoor. We smokkelen ook vaak wat mee naar Denemarken waar ook niet alles voor handen is of schreeuwend duur. Niettemin smakelijk dit verhaal gelezen.

Wat leuk dat je dit verhaaltje alsnog hebt gelezen, haarle15. Dank hiervoor en ook voor de zwaaiende armpjes en je commentaar.