Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Spannende vakantie


Geschreven door Stella Nomara
7 maart 2012 14:41
Categorie: Algemeen

vorig deel: Buitenlandse berichtgevingen

Leestijd: ca. 3 min.
Aantal keer gelezen: 1716 Aantal reacties: 15
Aantal leden : 1
 0
Dit werk heeft op de voorpagina in de spotlight gestaanDe Auteur wil graag technisch commentaar op zijn werk

Als je tegenwoordig aan iemand zijn vakantiebestemming vraagt, krijg je vaak als antwoord: Drie weken Canada!, Vier weken Florida!, Twee maanden Australië! of nog verder weg. Die vakanties worden meestal doorgebracht met grote stedentrips, luierend in de zon, avontuurlijke trektochten of safaris. Voor mij ligt dat iets anders. Ik koos, bijna vijf jaar geleden, een andere bestemming én tijdsduur om met vakantie te gaan. In mei 2007 ging ik twee-en-een-halve dag naar Almere. Spannend hoor! zal menigeen nu denken. Voor mij was het dat wel. Na zeven maanden nagelbijten en breien, had ik Bas, mijn jongste, een dag eerder aan de telefoon gehad. Hij had snotterend geprobeerd het grote nieuws te melden dat hij vader en ik oma was geworden. Veel werd er niet tegen elkaar gezegd, het was meer een jankdialoog.

Op het station van Almere-Muziekwijk aangekomen, struikelde ik de trein uit, liet mijn tas naast me neer ploffen en liep regelrecht in de armen van mijn zoon. Enig dweilwerk van de stationsschoonmaker was nodig in verband met zoutwater neerslag. Tissue nummer één werd gebruikt.
Het eerste spannende moment voor mij was toen ik voor het eerst mijn kleinzoon zag. Dat deed me, geheel tegen mijn gewoonte in, voor zeker vijf minuten de mond snoeren. Om mijn gezicht te drogen en mijn neus te snuiten, gebruikte ik tissue nummer twee, drie en vier. De rest van de dag bracht ik grotendeels starend en stilzwijgend door, mijn blik gericht op dat kleine manneke, dat de naam Thomas had gekregen van zijn ouders.

De tweede enerverende gebeurtenis van die dag vond plaats toen mijn middelste kind Lisa, mij kwam ophalen om bij haar de nacht door te brengen. (Bas had door zijn gezinsuitbreiding voor mij geen plaats meer in huis). Lisa keek haar ogen uit toen zij Thomas zag en complimenteerde haar broertje met het vakkundig afgeleverde product. Ook zij moest een greep naar de doos papieren zakdoekjes doen.
Eenmaal b
ij Lisa thuis kletsten we nog lang en uitbundig bij en op een tijdstip dat de meeste Hollanders en Belgen al uren op één oor liggen, zochten wij ons bed op.
De volgende morgen bleek dat Lisa en ik nog lang niet uitgekletst waren. Dat bracht oververmoeidheid van de oren van Lisas partner André, teweeg. Om hem én zijn oren wat rust te gunnen, bracht Lisa mij weer naar de nieuwbakken ouders, waar zij Thomas opnieuw met haar ogen verslond.

De derde zinderende gelegenheid was toen mijn oudste kind Vera, en haar partner Peter, de pasgeborene kwamen bewonderen. Ook Vera wist niet wat zij zag, gebruikte enige zakdoekjes en nam wat onwennig Thomas in haar armen, wat haar bijzonder goed stond. Toen Peter ook nog een flesje aan de kleine man gaf, was het plaatje letterlijk en figuurlijk compleet.

Het vierde opwindende gebeuren, beleefde ik toen ik Thomas een schone luier mocht geven. Na veel gehannes en gestuntel kreeg ik het minidingetje om zijn billetjes. Hem de fles geven gaf minder problemen en na een fikse boer en veel geknuffel legde ik hem weer in zijn wieg.

Mijn vijfde meeslepende belevenis in die vakantie vond plaats toen ik met Lisa en André in Almere ging winkelen. Normaal is dat voor mij een hel, maar omdat er kleertjes gekocht moesten worden voor Thomas, die alleen maar heel kleine kleertjes in zijn kast had liggen, togen wij naar Het Centrum Van Almere. Bij C&A binnengestapt, gingen wij gedreven naar de babyafdeling, die we in zeer korte tijd leegplunderden. Beladen met kleertjes kwamen we bij de kersverse ouders aan en kon André ook de nakomeling van Bas en Anja bewonderen.

Het zesde avontuurlijke ogenblik viel mij ten deel toen Thomas voor het eerst een kwartiertje naar buiten mocht. Nadat ik hem had aangekleed, had ik de primeur om voor het eerst met mijn kleinzoon naar buiten te gaan. Stilletjes hoopte ik dat ik veel mensen zou tegenkomen die dan bewonderend riepen: Oh, wat issie mooi! Dat vond ook inderdaad vele malen plaats.
Maar ja, aan iedere vakantie komt een einde. Dus ook aan mijn spannende vakantie. Ik had er wel voor gezorgd dat de aandelen van Kleenex in twee dagen tijd een sprong hadden gemaakt van +100%. Tevens had men tijdens mijn aanwezigheid in de Flevopolder, alarmfase rood afgekondigd vanwege het hoge zoutwaterpeil.

Nog lang na mijn thuiskomst zat ik, nagenietend van alle enerverende momenten, op mijn blauwe wolkje met een overdosis aan adrenaline. Dat had tot gevolg dat ik met een stompzinnige grijns op mijn gezicht boven mijn dorp zweefde. De klap kwam voor mij hard aan toen er, vanwege een hogedrukgebied, geen wolken meer waren en ik met een dreun op de aardse realiteit knalde.


 

 

 


© Stella Nomara. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van Faith
Het eerste deel van je verhaal is ronduit ontroerend en het laatste deel hilarisch. Zo zie je maar dat je helemaal niet ver weg hoeft te gaan om de vakantie van je leven te hebben... Graag komen lezen. Voor mij was dat wel.(voor mij was HET dat wel) dat haar bijzonder goed stond. (wat haar bijzonder...)

Dank voor de juiste interpretatie, Faith. Het was ook echt niet de bedoeling om er een jankverhaal van te maken. Ik houd wel van een beetje hilariteit. Ik heb toen de vakantie van mijn leven gehad. Dank ook voor je correctietips (zijn aangepast), het lezen, je leuke reactie en je armen.
Profiel foto van naiche
Wat een heerlijk verhaal is dit! Wat Faith al aangeeft, het gaat van ontroerend naar hilarisch. Ik hoop dat het personeel van Station Almere-Muziekwijk je geen rekening heeft gepresenteerd voor zoutwater overlast en Kleenexafvaldumpen?

Na bijna vijf jaar zal het delict wel verjaard zijn, naiche, dus ik verwacht geen fakturen meer. Dank voor je reactie en het lezen.
Profiel foto van beppie
Geweldig onder woorden gebracht. Ik zie het helemaal voor me hoe je uit de trein stapte. Ja, dat de aandelen van Kleenex geweldig stegen, kan ik me alles bij voorstellen. En dan het dweilen op het perron > om te gillen. Heerlijke humor en een tikkeltje zelfspot. En dan tussendoor de ontroerende momenten. Daar kan geen wereldreis tegenop! Een leuk vervolg op het vorige verhaal. Een enkel dingetje: - Dat deed me, geheel tegen mijn gebruik > geheel tegen mijn gewoonte in - ...middelste kind Lisa, mij op kwam halen ... > mij kwam ophalen - leeg plunderden > leegplunderden

Dank voor je lovende woorden, beppie. En zelfspot is mij wel toevertrouwd :-) Dank ook voor je technische tips en je armen natuurlijk.
Profiel foto van Cojo
Ik vind het zoooo herkenbaar. Ik huilde namelijk alleen maar, en maar zelden, van woede:-D ...tot die dag dat ik mijn kleinzoon vasthield, liters vocht verloor ik in bijzijn van alle visite. Heerlijk hoor, ik schaamde me niet eens, en tegen het gevoel dat je dan hebt, daar kan geen enkel vakantie tegenop! Een prachtig verhaal, ik genoot ervan

Ik ben blij dat het voor velen herkenbaar is en ik dus niet de enige jankert ben. Idd. een vakantie om nooit te vergeten. Dank dat je hebt genoten van dit stukkie, voor het lezen, je reactie en je armen, cojo.
Profiel foto van Jan
Herkenbaar dit, behalve de kleenex.

Moest jij niet huilen? Of ben je nog zo'n vent die nooit huilt? Dank voor je reactie en het lezen, Jan.

Ik huil overal om, maar dit niet.
Profiel foto van Henny
Als ik het zo lees is het hele leven voor je een grote vakantie. Geniet maar van je kleinkinderen. De emotie en liefde straalt van je verhaaltje af. (Y)

Mijn leven lijkt ook wel één grote vakantie en ik geniet zeker van mijn kleinkinderen, mede om het feit dat ik ze niet zo vaak zie als ik zou willen (afstand 300 km.) Ben blij dat mijn emoties duidelijk waren. Tis soms zo moeilijk om te schrijven wat je voelt. Dank voor je lieve reactie, het lezen en je armen, Henny.
Profiel foto van Hilda
Zo'n vakantie wensen we ons allemaal. Wat een leuke foto en wat een mooi kindje! Heerlijk verhaal. dat kleine manneke, die de naam Thomas had gekregen van zijn ouders. = DAT de naam Thomas ... (slaat op manneke)

Dat Wat Die Hilda zegt, ik let er zo op en toch doe ik het bijna iedere keer weer verkeerd. Stomme doos, die (of dat of wat) ik ook ben! En dan heb ik nog wel zo'n handig boekje van Jolanda Bouman! Het was een vakantie om nooit meer te vergeten. Een mooie foto, ja, een mooi kindje, zeker maar wat vind je van de oma op de foto? :-) Dank dat je het een "heerlijk" verhaal vind, dank ook voor je reactie, het lezen, je armen en de correctietip.

Hey Stella, je bent geen "domme doos" joh. Hooguit een beetje hardleers :lol: De oma op de foto... ook al kijkt ze je niet aan, je ziet dat ze straalt van geluk en van liefde. (zoen)
Profiel foto van Adje
Wat een leuk knulletje, annex verhaaltje, Stella, en tegelijk weten we nu hoe het komt dat het bedrijf Kleenex zulke gigantische proporties heeft aangenomen.:D Dat het bovenal een heerlijke korte vakantie is geweest, dat geloof ik maar al te graag.

Je slaat de spijker op z'n kop, Adje. Het was ook idd. een heerlijke vakantie. Mijn kraamdagen bij kleinkind nummer twee duurde zelfs nog langer. Maar dat lees je nog weleens een ander keertje. Dank voor je bezoek en je reactie. Fijn weekend verder.
Had dit kind geweten dat het zoveel verdriet zou hebben veroorzaakt, het zou nog een jaartje langer in moeder's oventje hebben verbleven... Ontroerend verhaal, en zo'n vakantie zou ik ook wel willen beleven !

Jij hebt niets te klagen, jongeman. Binnenkort ga je zelf ook weer met vakantie. Maar die zal noooooit zo spannend zijn als in mijn bovenbeschreven stukkie. En jij begrijpt echt wel dat het tranen van geluk waren. Dank voor je visite, het lezen en alweer die twee armen. Fijn weekend. Wanneer vertrek je eigenlijk?

We vertrekken met de noorderzon !
Jaja, heel begrijpelijk allemaal, ontroerend, spannend, vertederend, ach, zo kan ik nog wel eventjes doorgaan. Begrijpelijk??? zul je misschien zeggen of moet ik me misschien afvragen? Jawel hoor, ik kan me redelijk verplaatsen in de situatie en in dat gevoel ook al heb ik geen kinderen en DUS ook niet van die dottige kleine hummeltjes van kleinkinderen. Prachtige foto ook. Twee mooie mensenkinderen.

Dank dat het volgens jou toch gelukt is om mijn gevoelens te verwoorden. Dank ook dat je het een "prachtige" foto vindt. En weet je, kleinkinderen zijn niet alleen van doe dottige, kleine hummeltjes, ze zijn ook een bron van zorgen. Dat heb ik beschreven in mijn stukkie: "Onvoorwaardelijke moederliefde". Leuk dat je kwam lezen en een fijne reactie achterliet, loupo.
Zo, verdiend de spot erop !

Dank, jongeman. Ik denk dat jij de volgende wordt met je verhaal over het matras, het plafond, de kassière, de ongeduldige klant vóór je, Robert en je tante Georgette.

God hebbe haar ziel !
Profiel foto van Lifetrack
Het misschien om de lettertjes, maar laat me voor deze keer van dit prille geluk genieten met alleen de foto ;)

Dank voor het langskomen, lifetrack. Het was een kostbaar moment, die vakantie.
Profiel foto van Fikske
Wat heeft die Thomas al niet teweeg gebracht in jullie familieleven zeg! Het ventje wordt in ieders hart gesloten vanaf het zijn geboorte. Dat beloofd een rozige toekomst te worden voor het manneke. Weer leuk geschreven, met een traan en een lach.

Dank voor je fijne reactie, Fikske. De lach en de traan is dus goed gelukt. Leuk dat je nog even komt aanwippen en me twee armpjes geeft.
Profiel foto van ryara
Ik reis graag en veel, maar het één hoeft het ander niet uit te sluiten en gelukkig hoeven we geen puntentelling bij te houden van waardering van iedere vakantie. Ik mocht het ook al driemaal meemaken dat ik een reisje naar een nieuw nazaatje mocht maken. Je zou het inderdaad met een vakantie naar een vreemd land kunnen noemen. De verwachting van wat komen gaat en hoplijk goed zal zijn geboekt. Dan het op stap gaan met hooggespannen verwachtingen van hetgeen je te zien zult krijgen. Bij voorbaat al met een voornemen van 'ik vind alles mooi'. Dan je eigen kind ( zoon-- dochter) die zijn/haar product trots en met een beetje angst (zou ze het wel mooi vinden) aan je laat zien. Dat is een beetje te vergelijken als de eerste indruk van die stad waar je al zo lang naar toe wilde. De dagen erna, het verder bezichtigen en deelnemen aan het proces, ook dát is vergelijkbaar. De tranen...nou, ik huil vrijwel nooit, maar emotionele mensen zullen ook volschieten bij het zien van een bijzonder mooie cultuur of natuur. Je hebt dus gelijk als je het vergelijkt met vakantie en je hebt het ook erg leuk onder woorden gebracht. Maarja, ik reis zoals gezegd nou eenmaal erg graag en aangezien die hoeveelheid niet geproduceerd kan worden door mijn kinderen, trek ik er toch maar weer eens een paar weken op uit. 'Drie weken Canada' ofzo. ;)

Gelijk heb je, ryara. Ik zou ook wel naar Canada willen, ofzo. Maar dit was, zoals je goed begrepen hebt, dé ultime vakantie voor mij. Dank voor het lezen en je begripvolle reactie.
Profiel foto van haarle15
Wat een gesnotter oma en dat in jouw eigen vakantie... Maar gefeliciteerd met het klein manneke.

Deze oma snottert heel snel en haar zoon ook (giggle). De pasgeborene uit dit verhaal is ondertussen al ruim vijf jaar. Dank voor het lezen en je reactie, haarle15.

Ben ook al drie jaar opa, dus ken de taferelen van dicht bij.