Web tales logo

Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Aangebrand


Geschreven door harrem
4 maart 2012 23:59
Categorie: Humor

Leestijd: ca. 2 min.
Aantal keer gelezen: 1351 Aantal reacties: 5
Aantal leden : 1
In een vijftien jaar durende operatie had Hellegien de vader van haar kind als het ware volledig gecastreerd. Zij had aan vierentwintig uur per dag nauwelijks genoeg om hem te kleineren en ten overstaan van alles en iedereen te bespotten. De laconieke Fokke, die apart woonde, liet dat allemaal over zich heengaan. Hij klampte zich vast aan de zekerheid, dat hij het hellehuis - na een uurtje of wat te zijn afgezeken - opgelucht kon verlaten. Het was een soort onderhandelingtactiek, zo van: jij mag mij piepelen, als ik mijn dochter maar mag blijven zien.
 
Door het gescheiden wonen, had Hellegien alle gelegenheid om hun kind uit te leggen dat vaders tot het schuim der aarde behoorde. Ofschoon deze Truus een zeer middelmatige leerling was op school, pikte zij deze vruchtbare lessen thuis wel snel op. Op haar veertiende was het haar duidelijk, dat haar vader nauwelijks enig menselijk respect verdiende.
 
Niettemin had Fokke nog een laatste greintje zelfvertrouwen in zichzelf behouden. Naar zijn zeggen hield zijn godsgeloof hem op de been, een houding die Hellegien nieuwe stof verschafte om er de draak mee te steken. Hoe vermakelijk zijn geloof ook was, ironisch genoeg weerhield uitgerekend dat hem ervan om Hellegien haar strot af te knijpen. Want soms, alsof de Lieve Heer expres een uitweg biedt, brandt er bij een man een zekering door. Dan lees je in de krant "man wurgt vrouw". Natuurlijk, er zijn ook krantenberichten als "vrouw slaat man schedel in met hamer". En bij het opmerkelijke krantenbericht "vrouw kookt afgesneden hoofd van man in snelkookpan" van enige tijd geleden, denk je spontaan aan een ongelukje.
 
Ik ben van nature niet kwaaddenkend, dus ik zie het zo voor mij: zo'n man struikelt over een in de weg staande boodschappentas,valt daarbij ongelukkig op een scherpe rand van het aanrecht en verliest daarbij zijn hoofd. Op zich niets bijzonders. Wie veel aan zijn hoofd heeft, kan bij thuiskomst niet goed op obstakels letten. In deze crisistijd zullen er genoeg mannen thuiskomen, die hun hoofd er niet helemaal bij hebben. Wie als huisvrouw is gezegend met de "Pressure Cooker Atlas de Luxe" (bij telefonische aankoop € 89,95) weet precies waar ik het over heb: je hebt je Atlas de Luxe op het vuur staan, je let even niet op en dan kan het zomaar gebeuren, dat er een hoofd in stuitert. Gedachteloos doe je het deksel er op en draait het krachtig dicht.
 
In het geval van deze zogeheten "snelkookpanmoord" verklaarde de advocaat van die bewuste vrouw, dat haar man toch al een losbol was. En om het plastisch te houden: een enigszins gauw aangebrand type.
 
Het is nu net alsof ik het straatje van Fokke aan het schoonvegen ben. Laat er geen twijfel over bestaan: hij is een boef. Maar wel een waar wat over valt te vertellen, dus terug naar de doorgebrande zekering. Is er bij Fokke dan weleens kortsluiting opgetreden? Ik voer u in gedachten naar Hellegien's huiskamer:
 
Daar stond hij, leunend met zijn linkerhand tegen de muur terwijl hij met de rechterhand krachtig duwde. De aanblik van lelijke rimpels kon Fokke niet meer verdragen. Hij keek Hellegien emotieloos in haar ogen - die fletsblauwe mossels achter een aquariumruit -  toen hij de laatste lucht uit alle macht eruit drukte. Hellegien sputterde heftig tegen, toen hij vervolgens de punt van een scherp vleesmes plaatste. Gesmoord protesteerde zij nog met: "Neen, alsjeblieft... niet prikken!". Maar Fokke was niet van zijn stuk te brengen: "Het spijt mij, maar daarvoor is het nu te laat. Dit moet echt gebeuren!" En zonder aarzelen stak hij toe...
 
De moraal van het verhaal: nadat je plakfolie tegen het glas hebt geplakt, is het heel belangrijk dat je alle luchtbellen er onder weg masseert. Overgebleven hardnekkige rimpels en bobbels moet je met een scherp voorwerp doorprikken. Daarna heeft u jaren plezier van een esthetische raambedekking waar toevallige voorbijgangers niet doorheen kunnen kijken.
 
U kunt dan onopgemerkt kooltjes stoven en poetsen bakken.



© harrem. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van maarten54
Ik heb telkens de neiging om eerst de laatste zin te lezen...gek he! :D Met een omweg vertelt, maar toch: de lucht is uit. 'n Leuke weer Harrem.

Foei toch maarten54! Door die slechte gewoonte wordt het verleidelijk om de volgende keer de clou vooraan te plaatsen. Ik pik uit je reactie op, dat je dus net zo goed achteraan met lezen kunt beginnen. Hm.. :p Wel, dat zegt dan alles over het grote onzingehalte. Maar uit je eerdere reacties weet ik dat je daar allang van overtuigd bent. Tijd voor weer eens een ernstig, lekker saai stuk. Komt er aan. (Dank voor je PB).
Profiel foto van naiche
Er zit niet veel kop op of staart aan dit verhaaltje, maar ik heb er wel smakelijk om gelachen:-d

Het is een vervolg, of nabeschouwing, vandaar

Sterker nog, er zit helemaal geen kop of staart aan. Goed gezien dus, maar bedankt dat je er nog even op attendeert! Zie ook maarten54. Zoals je daar leest, kan je zelfs achteraan beginnen. Ik heb dus niets met koppen en staarten. Dat is een prima regel voor een schoolopstel, beschouwend verslag of een detective, maar voor zo'n onzinnig "gebbetje" is die heilige volgorde eerder ongewenst. Het beoogde effect is dat de lezer juist op het verkeerde been wordt gezet.
Profiel foto van Henny
Hoe bedenk je het? denk je spontaan aan een ongelukje. :-D Het is weer een echt harrem-verhaaltje geworden en ik heb er van genoten. :-d

Geloof me of niet, maar ik baseer me op wat ik om me heen zien en wat ik lees (soms in een huis-aan-huisblad!). En soms zwatelt er een politicus dusdanig, dat ik zijn tekst onmiddellijk noteer. Dank voor je commentaar!

"zien" is natuurlijk "zie".
Profiel foto van Cojo
Volgens mij mag jij die Hellegien niet zo:-D

Nou... ik ben haar best dankbaar. Door de schrijfstof die ze aanlevert, is ze eigenlijk een soort Muze. Koos (mijn kater, zoals je je wellicht herinnert) is officieel de Muze in huis en die vindt dat maar niets. Hellegien is volgens hem eerder een ouwe Muzedoos, wat dat dan wel mag zijn.
Profiel foto van ryara
Hoe krijg je de onzin bij elkaar... Maar ook: Wat knap dat jij bijna in iedere zin een nadenkertje kan zetten...haar ogen - die fletsblauwe mossels achter een aquariumruit - ...heerlijk toch?

Kwestie van hoge mate van mafheid! Dank voor je als altijd onderbouwde commentaar...