Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Lokken is een kunst XXX - Controle (1/2)


Geschreven door Eichnon
19 juni 2019 21:00
Categorie: Vervolgverhaal

vorig deel: Lokken is een kunst XXIX - Koning zonder land (2/2) (nieuw19)
volgend deel: Lokken is een kunst XXX - Controle ( 2/2 )

Leestijd: ca. 6 min.
Aantal keer gelezen: 74 Aantal reacties: 5
Aantal leden : 0
 0
Dit werk heeft op de voorpagina in de spotlight gestaanDe Auteur wil graag inhoudelijk en technisch commentaar op zijn werk

Korte duiding voor wie nog nooit een deel van dit verhaal gelezen heeft. Alle anderen mogen doorgaan naar de titel.
'Lokken is een kunst' is een verhalenreeks die gaat over een man die als sociaal onaangepast en een beetje vreemd bestempeld mag worden. Hij verzamelt haarlokken, tot heden alleen maar van vrouwen, die hij meestal niet op de meest ethische manier bemachtigt en waarvan hij de geur inademt zodat hij een zicht krijgt op het leven dat erachter huist. Hij wordt hierbij bijgestaan door een mes (staal), waarmee hij communiceert en dat hem zelfs regelmatig in een bepaalde richting stuurt. 

De zussen Kate en Mallory zijn bij hem ingetrokken, maar niet alles is peis en vree ( om niet te zeggen dat fysiek geweld en ruzie niet de beste bouwstenen zijn om een warme huiselijke sfeer te creëren.)
Kate werd geconfronteerd met het feit dat de buurt roddelt over drugspraktijken en het hoofdpersonage liet haar met deze informatie achter om samen met de buurvrouw, die hij bewondert om haar lokken, een koffietje te gaan drinken...


 




Controle

 
 
De nieuwe dag biedt zich aan met een overvloed van zon, een staalblauwe hemel met hier en daar een melkwitte wolk en de belofte van warme temperaturen. Toch zindert de dag van gisteren nog na en voel ik me gevangen in een lagedrukgebied met bijbehorende koudegolf.  In mijn hoofd woekert een hoofdpijn en wordt Pompeii overspoeld door lava.
Bestookt door duizend en één gedachten, slurp ik van mijn koffie, terwijl mijn potje yoghurt met peer al een half uur onaangeroerd blijft. Hoe ik ook mijn best doe om hen te lokaliseren, de herinnering aan gisteren verbergen zich in een dikke mist die slechts traag optrekt.
Boven hoor ik de badkamerdeur en ik voel hoe de beklemming die me in zijn greep houdt nog strakker wordt. De gedachten die ik probeerde te ordenen, exploderen en schieten alle richtingen uit, achternagezeten door mijn dol geworden hart dat elke vorm van ritme verloren heeft.
Ingespannen luister ik hoe Kate de trap afdaalt, hoe haar blote voeten hun typisch geluid maken wanneer ze de tegels betreedt. Met tegenzin breng ik een lepel yoghurt naar mijn mond en probeer de illusie te wekken nonchalant en ongeïnteresseerd te zijn. Smaakloos glijdt het witte papje naar binnen, terwijl Kate plaats neemt aan de tafel en zichzelf een kop koffie inschenkt. De obligate zoen en ochtendbegroeting lijken vandaag niet aan de orde, wat mijn voorgevoel van onheil alleen maar bevestigt. Waar haar  dagelijkse routine me ver buiten mijn comfortzone duwde,  zorgt haar duidelijke afwijzing voor stekende pijnen. Hoewel ik weet dat het niet zo is, voelt het aan alsof ik tekort schiet, alsof ik de grote schuldige ben in dit drama zonder tekst.
Even waag ik het om op te kijken en kruisen onze blikken. Slechts een milliseconde duurt het contact. Twee magneten met dezelfde aarding, op zoek naar contact, maar gebonden aan de wetten van de natuurkunde en in de onmogelijkheid nader tot elkaar te komen. Er lijkt wel sprake van een veranderende polariteit die er tot mijn grote verbazing voor gezorgd heeft dat Kate een kamerjas draagt. Goudgele draken op blauw satijn spuwen vuur alsof ze een statement willen maken. Een waarschuwing dat ik me zal branden bij elke poging om dichtbij te komen.
Het is een machtsspel zonder woorden dat zich voltrekt aan deze tafel. Een schaakspel waarbij elke zet tot de onthoofding van de koning kan leiden. In mijn keel zwermen wilde bijen, klaar om bij het eerste woord hun angels diep in mijn vlees te boren en mijn luchtpijp te laten zwellen tot er geen lucht meer door kan. In de stilte klinkt nog slechts een vaag gezoem.
Beiden roeren we in onze koffie, zonder reden, verzonken in de wervelingen van het zwarte vocht, op zoek naar betekenis, dat ene aanknopingspunt dat de wereld weer begrijpelijk kan maken.
 
Op pad met de oranje koningin, had het niet lang geduurd voor ik herontdekte dat een klinisch witte keuken me helemaal geen rust biedt. Het was alleen mijn koppigheid geweest die me ervan weerhouden had om weer naar huis terug te keren. Ondanks de drang  die me onophoudelijk probeerde te stuwen en het staal dat onverminderd aandrong op actie, had ik gelaten de verhalen van de koningin aangehoord. Hoe haar zonen faalden voor wiskunde en of ik iemand kende die hen bijles kan geven. Hoe ze dagelijks achter de kassa zit in de supermarkt en blij is zoveel mensen te ontmoeten. Ik voelde dat ze loog, maar ik hield mijn mond. Ze vertelde over haar scheiding, haar liefdes, hoe ze het niet begreep dat ze altijd bij de foute mannen terecht kwam, rotzakken die er geen graten in zagen haar af en toe een pak rammel te verkopen en haar nooit als vol aanzagen. Zonder het goed te keuren, had ik na vijf koppen koffie zelfs enig begrip kunnen opbrengen voor deze mannen. Onverminderd had de koningin doorgerateld, me bestookt met feiten waarvoor ik geen enkele interesse had.
Uiteindelijk had ze me zelfs gevraagd of ik graag wilde mee-eten.
“Bulgur met tofoeburgers en bamboescheuten.”
“Neen, sorry, ik heb zelf al een maaltijd voorzien.”
Zelfs haar blik van teleurstelling had me niet kunnen raken. Van haar wilde ik geen woorden meer of een maaltijd van karton, alleen haar woeste zee bleef nog naar me lonken. De oranje golven die glansden in het zonlicht dat door het raam scheen en verkleurden van koper naar vurig rood.
“Ja, oké dan, spijtig.”
“Ja, ik heb al…en…ja, verplichtingen, je euh, je weet wel…dingen te doen. Volgende keer misschien.”
“Ja, volgende keer misschien,” had ze gedesillusioneerd geantwoord. Ook zij voelde aan dat er geen volgende keer zou komen. Toch had ze nog de moeite genomen om me als een goede gastvrouw uit te wuiven tot ik volledig uit haar zicht verdwenen was. Met een koninklijk gebaar had ik als teken van goede wil teruggezwaaid, terwijl het staal me de huid vol schold en me mijn gebrek aan doorzettingsvermogen verweet.
 
Zuchtend drink ik van mijn koffie, volledig uitgeroerd maar met een hoofd dat nog steeds maalt. Het lijkt wel alsof de dromen die ik had één voor één versplinteren, alsof de sterren die vrolijk aan mijn firmament schitterden één voor één naar beneden tuimelen in een sterrenregen die allesverwoestend is.
Zelfs met Abdul gaat het slecht.  Na mijn vertrek bij de koningin hoopte ik dat hij me wat kon opvrolijken en  tegelijkertijd ook mijn honger kon stillen met iets anders dan tofoe en bamboescheuten.
Het was druk in de pitazaak, maar van de vrolijke Abdul was geen spoor te bekennen. Wel was er een schim van Abdul aanwezig, een flauw afkooksel, terneergeslagen en zonder een spat joligheid.
Terwijl Ali mijn durum bereidde, was hij even bij me komen zitten, zonder bier, zonder lach.
“Sorry, moet werken, druk. Fatma niet meer hier. Wil scheiden.”
Het nieuws was als een schokgolf die door me heen raasde. Het verdriet in zijn stem vrat zich bij me naar binnen tot diep in mijn hart en plots had ik beseft wat empathie nu eigenlijk echt is. Zijn pijn was mijn pijn geworden en fileerde als een groot scheermes mijn ziel.
“Scheiden.”
“Ja…scheiden…”
In Abdullah’s ogen hadden de waterlanders zich verzameld en van de vrolijke dansende beer bleef niets meer over dan een pluchen versie die enkel nog geknuffeld wilde worden. Ook ik voelde hoe de tranen langzaam welden bij het besef dat zijn wereld in duigen lag en er enkel nog ruïnes overbleven.
“Moet werken…”
“Oké,…” Woorden hadden zich opgehoopt in mijn keel, woorden van troost, van medeleven, maar alle klank leek wel verdwenen. Pas na zijn warme knuffel die veel te lang leek te duren en me drenkte in zijn zweet, was ik er eindelijk in geslaagd om mijn stembanden op de juiste toonhoogte te laten vibreren.
“Ss…sterkte…dan…heh…ja. Sterkte.”
“Dank je, vriend.”
Als een verslagen bokser was hij de ring uitgestapt, traag en met zijn hoofd gebogen. Ik voelde me als iemand die net al zijn spaargeld had ingezet op deze kamp en moest toekijken hoe die door een negenjarig meisje in een roze tutu K.O. geslagen werd. Gedachten tolden en Kate en Mallory passeerden de revue. Hoewel scheiden technisch niet mogelijk was, was ik me toch pijnlijk bewust van de breuklijn die dwars door mijn gevoelens liep.
Zelfs de durum had me niet meer gesmaakt en bleef na drie happen verder onaangeroerd.
“Dat is dan € 7,50.”
Met Abdul de depressie nabij was spijs en drank niet langer ‘Van het huis’. Het vertier dat ik gehoopt had hier te vinden bleek niets meer dan een vergezochte utopie. Mijn bezoekje aan Abdul bracht me alleen een bombardement aan nieuwe zorgen. Zorgen die niet eens de mijne zijn. Ik wilde niets meer, alleen nog vergeten.
 
Mijn herinneringen voeren me onherroepelijk mee naar de diepste krochten van mijn gevoelswereld, waar zwart nog echt zwart is en licht niet durft komen. Stilzwijgend sta ik recht, wetende dat Kate naar me kijkt.  Toch blijft het angstvallig stil. Ik voel hoe ik gevangen zit in een donkere wolk, een spiraal van gedachten die wervelt als een orkaan en probeert om me in stukken van elkaar te rukken.  De enige oplossing die ik ken om niet volledig ten onder te gaan is gevat in groeven en geperst in vinyl. Wat kan er beter zijn dan Joy Division, het departement van plezier, om soelaas te brengen tijdens deze bizarre ochtend.
 
Terwijl ik ingetogen heen en weer wieg op de tonen van ‘She’s lost control’  en zwart met zwart bestrijd, voel ik hoe er nog steeds iets gloeit in mijn broekzak. Het is niet het staal, het is iets anders, minder chaotisch maar toch manifest aanwezig. Terwijl ik met mijn hand graaf, voel ik het vertrouwde plastic van een gripzakje. De verdikte rand waar de sluiting in elkaar past, het zachte synthetische. De stem van Ian Curtis vervaagt alsof hij de longen uit zijn lijf staat te schreeuwen, verborgen achter een gesloten deur. Gedempte gitaren begeleiden de beelden van het laatste stuk van mijn avond die langzaam terug bij me binnen sijpelen. 
© Eichnon. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
leuk gevonden door: Breinpijn, Twicedoubleyou, September, Gwij
Profiel foto van Breinpijn
Hey hoo, daar was ik weer om als eerste op je, wederom, magnifieke stuk te reageren.En reageren moet ik. Iedere keer weer. Het is zo'n zeldzaam gevoel dat ik heb als ik jouw ‘lokken’ lees. Het is alsof een oude vriend binnenstapt, mij hartelijk omarmt en een gesprek aanknoopt waardoor ik terug in de tijd geworpen word en de hoogtepunten in mijn leven herbeleef. Ja, ja, ik weet het; klinkt heel overdreven wat ik nu zeg, maar het is dat gevoel dat ik heb als ik dit verhaal lees. Ik kan met recht zeggen dat het een van de allerbeste verhalen in dit genre is dat ik ooit op WT las en lees. 
Je metaforen blazen me nog steeds van de sokken omdat ze zo alom aanwezig en zeer divers zijn. De sfeer hangt als een fris gewassen deken over het hele epos heen teneinde de zon die me zou kunnen verblinden te temperen en, hetgeen er te aanschouwen valt, goed in mij op te kunnen nemen. Het verhaal zelf, de storyline, de personages; alles is zo doordacht, maar het lijkt alsof je het uit je losse pols schudt. Ik weet dat er veel werk bij komt kijken, maar de werkelijk groten onder ons doen het moeilijke makkelijk lijken. 
Breinpijn, stop nu, voordat je openslijt in geruchtmakende euforie. Enfin, je begrijpt me wel. Ik leef mee, ik beleef mee en adem Kate, Mallory en hij die niet genoemd wordt

Dank, Breinpijn. 
Jij hebt de gave om ervoor te zorgen dat een schrijver zich altijd een meester waant. Het is altijd fijn om jouw reacties en complimenten te lezen, terwijl je zelf meestal nederig bent in je eigen schrijven, maar ook dat verdient meer dan één pluim. (Minstens een pauwenstaart).
Het verhaal is een mix tussen de losse polls en goed doordacht. Ik maak nooit een schema of zo en ik begin zeker niet met karakters op voorhand te creëren, die groeien en evolueren organisch en krijgen eigenschappen naargelang ik ze nodig heb in het verhaal. 
Blij dat je meeleeft en let op dat je niet begint te roezen wanneer je teveel Kate en Mallory ademt. 
Profiel foto van Puck
Mooi, mooi, mooier schrijf je hier, meer beschouwelijk. Het las bij aanvang als zo vanzelfsprekend.
Een heel erg mooi begin, waar ik zelfs rustiger doorlas. Het is eigenlijk wel moeilijk een reactie geven, bedacht ik me, omdat je ook niet in herhaling wilt vervallen. Maar in dit deel herken ik een gevoelswereld van hem, die al eerder diepe indruk op mij maakte. De manier waarop je dat beschrijft is zo knettergek goed. In details treden is onmogelijk, ook niet iets wat je moet doen.
Het komt echt tot je, alsof je een beetje aangeschoten in het schemerdonker naar een gesprek van iemand luistert. De verteller is hierin zo voelbaar is, aan zijn lippen blijft hangen. Ik was echt helemaal om, zo aandoenlijk lief en nieuwsgierig geworden,  werk je naar een einde toe, waar we hem van zo dichtbij, mogen aanschouwen, een diepe inkijk geef je, en een waar je jezelf ook zo in kunt herkennen. En weer doorgedrongen raakt, zonder dat hij zichzelf verliest, in dit deel je hem zo prachtig tot zichzelf laat komen. Las het volgende deel ook al, maar laat dat nog even bezinken, dat begrijp je zeker wel..<img src='img/smileys/shy1.gif' alt=':$' Title=':$'>
 
 
 

Bedankt, Puck.
Het is mooi wat je schrijft. Ik vind mezelf wel een verteller, ook in het dagelijkse leven. Verhalen dat is toch waar de wereld en het leven een stuk om draait, verhalen die geweest zijn, verhalen die zich nu afspelen en verhalen die nog moeten komen. 
Steeds blij met je commentaren. <img src='img/smileys/applaus.gif' alt='(applaus)' Title='(applaus)'>
Profiel foto van esperanza
Ik ben erg blij dat ik las dat hij empathie voelde. Je beschreef dat op zo een gevoelige fijne wijze dat het was of ik ook meevoelde met Abdullah. Op deze wijze door te lezen, stap ik in je verhaal leef mee met je personages... 

 

Bedankt, Sila. 
Voor zover ik weet is Abdullah ook de enige vriend die hij heeft. ( of toch de enige die hij zelf als vriend ziet ). Natuurlijk zijn er nog Kate en Mallory, maar dat ligt toch iets anders. 
Ook voor hem is het dus vreemd om emoties te ervaren die hij eerder niet had. 

Dank voor het meeleven!
Profiel foto van September
Ik val in herhaling :) Klasse, klasse wederom. Het is zo mooi voelbaar en tevens beschouwelijk geschreven zeker nu ik net het vorige gelezen heb. Briljant en het geeft weer een heel ander subtiel gevoel weer. Het wordt als het ware uitgesponnen op een prachtige veelzijdige manier. Het verleden lijkt niet meer wat het geweest is ( de Koningin, op het protest van het staal na dan) en het zoeken van soelaas bij Abdullah en diens verandering in slecht nieuws. Het mooie hieraan is dat het ook echt voelbaar geschreven is dat hij oprecht empathie kan voelen en dit juist zo mooi in woorden gevat is. Dat is dat uitspinnen waar hij zichzelf weer thuis terugvindt en tegenover Kate in weer een heel mooie verhaallijn die uitwaaiert. Prachtig hoe in dit deel hij zich hier terugvindt en de omschrijvingen en beelden van de verstandhouding die verstoort is geraakt en het zwijgen wat soms zo turbulent kan zijn is schitterend beeldend diep omschreven. Het nam mij als lezer helemaal mee. Het gebruik van het lied van Joy Division en de titel passen heel wonderwel voor de gevolgen na de recente gebeurtenissen. Prachtig Eichnon. Vriendelijke groet

Een reactie die me weer veel plezier doet September. Je analyses zijn altijd raak en laten me steeds glunderend achter. Bedankt. 
Ik had het niet beter kunnen schrijven. je mag trots zijn.

Bedankt

Ik glunder de glunders ervan af