Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Emma 18 – Ademland


Geschreven door mobar
16 juni 2019 01:32
Categorie: Roman

vorig deel: Emma 16 – Minstreel

Leestijd: ca. 3 min.
Aantal keer gelezen: 39 Aantal reacties: 1
Aantal leden : 0
 0
Emma 18 – Ademland


Ademland, het was de titel van een gedicht van Kees Broodakker.

Emma Petronella noemde mij een egel, omdat ik bij al te veel bemoeienissen mijn stekels ging opzetten. Ze ging me steeds vaker met dieren vergelijken. De ene keer was ik een egel, de andere keer noemde ze mij een ezel. Het was een nare gewoonte van haar, maar ik wilde haar niet kwijt, dus ik gedroeg me als een struisvogel en stak af en toe gewoon mijn kop in het zand wanneer zij weer over het dierenrijk liep te ouwehoeren. Wij mensen waren dom volgens haar, geen wonder dat ik steeds vaker mijn heil bij Kees Broodakker ging zoeken. Bij Kees voelde ik een pure beschaving, wars van iedere aangeleerde dikdoenerij. Wars van gedichtenschrijvers die schreven als een aangeschoten fluitketel. Bij Kees vond ik het pure in de mens,


Ademland

Er ligt een stoffig gedachteland
achter de graanschuren van jouw avonturen
het omgeploegde land wacht op nieuwe aardappelen
en regen in de herfst wanneer de vrouwen
naar de vogels wuiven

nu alle bomen zonder zuurstof sterven
in het heengaan van jouw dromen

takelt de eenzame natuur verder af
onder de halve maan bij nacht die waakt
over onze dromen heb je mij verteld
maar er waren geen horende mensen

besef ik hoe nauwkeurig stilte luistert
het ademen waar ik van heb genoten

er dwaalt een zonderlinge gedachte
door de achtertuinen van het geluk

raak me nog een keer voorzichtig aan
met wat er draalt in jouw gedachten
alles dwaalt uiteindelijk naar de horizon
het ruisen van het gemoedelijke beekje
wars van alle inktvlekken
intiem
ik heb behoefte aan genegenheid
vriendschap en eerlijke trouw

de nieuwe horizon is zonder muren
wees klaar voor nieuwe avonturen.

Schrijver: Kees Broodakker

Kees Broodakker had mij een nieuw gedicht dat hij geschreven had gestuurd. Vooral de laatste twee zinnen maakten indruk op mij, Het las als een uitnodiging. Sinds ik contact had met Kees voelde ik me niet meer in de wurggreep van Emma. Dat was beter voor ons allebei, want het ging er af en toe heftig aan toe wanneer we een discussie hadden. Ze was altijd scherp en alert, fijnzinnig en erudiet, maar op de een of andere manier kwam het bij mij binnen alsof ze mij expres niet wilde begrijpen om maar aan te tonen dat ze overal verstand van had. Ze was een vrouw van de wereld, maar ik vond het hinderlijk dat ze mensen vaak niet in hun waarde liet. Alles moest altijd bijzonder zijn en exclusief. Zelfs wanneer ze haar mond hield had ze iets overheersend. Er waren dagen dat ik haar liever niet tegen het lijf wilde lopen. Dat was vaak moeilijk in hetzelfde huis. Ze begon me ook steeds meer verwijten te maken.

Ik las het gedicht van Kees nog eens over. Ik las er een heuse belofte in. Het leek zowaar of het gedicht aan mij gericht was. Zou hij verliefd op mij zijn? Ik vond het een rare gedachte.
Ik kon het gedicht niet uit mijn hoofd krijgen. Wat wilde Kees mij vertellen? Was er een gezamenlijke toekomst voor ons weggelegd? Ik begon hem wel steeds leuker te vinden.
De hele dag bleef ik aan Kees en zijn gedicht denken. Toen het avond was besloot ik een antwoord in dichtvorm te schrijven.


Ademland

Er ligt een mooiere beschaving
in het hart door ons vertrouwen
niet alle bloemen verwelken

nu alle bomen zuurstof geven
en verschijnen in onze dromen

zie hoe de natuur tot leven komt
de volle maan die straalt bij nacht
er zit geen bijgeloof in kracht

luister naar de zachte fluistering
een diepe adem bevracht de nacht
nu ik al zolang op jou wacht

er dwaalt een bijzondere gedachte
door de voorjaarsparken van de stad

streel me voor het eerst
jouw intieme tederheid

ik heb behoefte aan liefde
hartstocht, eenvoudige passie

de nieuwe horizon is zonder muren
ik ben klaar voor spannende avonturen.

Bjarne Gosse


Nog diezelfde avond verstuurde ik mijn gedicht naar Kees, in de hoop dat hij het spoedig zou lezen.
Misschien had Emma wel gelijk en was ik in een vorig leven een egel geweest. Ik voelde me ook meer egel dan ezel, maar vaak ook meer ezel dan mens. Gelukkig vond ik het fijn om gedichten te schrijven.

Ik was een jonge egel op zoek naar een ademland.


 


© mobar. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van Puck
Ik vond dit een mooi deel. het begint onderhoudend, meteen duidelijk waar het heen gaat..
en dan de twee prachtige gedichten, of je ze zo uit je mouw hebt geschud.
Alleen op het laatst de kegel wel erg vaak voorbij komt, en dat dan weer afbreuk, 
wat dan jammer is, omdat het voorafgaande zo puur was, oprecht.<img src='img/smileys/smile1.gif' alt=':)' Title=':)'>

<img src='img/smileys/yes2.gif' alt='(y)' Title='(y)'> Ik heb het kegel gedeelte weer weggehaald, en een ander einde gekozen.

Wauw prachtige laatste zin die alles omhelst..mooi kort daargelaten.
Het versterkt nu het bovenstaande, las het geheel nog eens en komt nu zoveel beter tot zijn recht.<img src='img/smileys/wink1.gif' alt='(wink)' Title='(wink)'>