Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


In de volle asbak liet hij een spoor achter - Deel 11- Reddeloos


Geschreven door esperanza
15 juni 2019 14:02
Categorie: Vervolgverhaal

vorig deel: In de volle asbak liet hij een spoor achter- Deel 10
volgend deel: In de volle asbak liet hij een spoor achter - Deel 12 Minachtend - laatste deel

Leestijd: ca. 3 min.
Aantal keer gelezen: 60 Aantal reacties: 3
Aantal leden : 0
 0
Dit werk werd ingediend als schrijfprikkel
“Ik zal in alle eerlijkheid antwoord geven aan uw vragen, Excellentie.”  
“Jeffrouw Xavier, u heeft een advocaat toegewezen gekregen om u te verdedigen in deze tribunaal. Heeft u aan hem dit verhaal verteld zoals u nu aan ons hier hebt gedaan?”  
“Nee, Excellentie, wat ik hier net verteld heb ik niet aan mijn advocaat toevertrouwd?”  
“Weet u dat de foto’s in uw telefoon en de sigarettenpeuk, die u aan mijn net overhandigde bewijzen in het proces moesten worden?  
“Ja, Excellentie, dat ik weet en ik wist  het ook van tevoren.”  
“Wist u ook dat het in uw nadeel kon zijn als u deze bewijzenstukken voor uzelf verborgen zou houden?”  
“Ja, Excellentie, daar ben ik ook van bewust.”  
“Waarom hebt u deze bewijzen niet aan uw advocaat gegeven?” De rechter spraak met gezag en Paula wist wel dat ze de normale weg om zich te laten verdedigen in een rechtsproces had omzeild. Ze voelde angst en voorspeelde dat het in haar nadeel kon werken. Daardoor werd ze nog erger zenuwachtig en haar stem trilde. Ze probeerde zo goed mogelijk, haar tranen in bedwang te houden.   
 
“Excellentie, ik was en ben nu nog enorm bang om vermoord te worden.” Het werd onrustig in de zaal. De aanwezigen begonnen weer onder elkaar te smoezelen en te bewegen. De rechter sloeg weer met de hamer op zijn tafel om orde in de zaal te herstellen.  
“Vertel verder, Juffrouw Xavier. Hoezo bang om vermoord te worden?”  
“Excellentie ik had gezien dat de moordenaar van Marlene en Zeca een dikke envelop uit de handen van Senhor Mendonça kreeg. Nadat ik ook het wapen had gezien en getuige was geweest van de moord op mijn twee vrienden, ben ik gaan geloven dat de moordenaar werd betaald om deze karwei op te knapen. Hij was een totaal onbekende man tussen ons en zou zelf geen reden hebben gehad om Marlene en Zeca te elimineren. In mijn innerlijk was ik zeker dat het geld was, wat hij in de dikke envelop had gekregen." 
De mensen in de zaal begon weer te praten en de animo tussen de aanwezig werd steeds verontrustend...    
 
“Orden en stilte in de tribunaal of laat ik de zaal ontruimen!” Spraak de rechter. En Hij vroeg Paula om verder te vertellen. Aan de reactie van de mensen, sommige pro en anderen tegen Senhor Mendonça, werd Paula heel erg onzeker. Ze probeerde zich te vermannen.   
“Excellentie, eerlijk gezegd, moet ik bekennen dat ik vermoed dat ik nog niet vermoord ben omdat ik moest veroordeeld worden voor de moord op Zeca en Marlene. Ik was bang dat mijn advocaat ook zou geld krijgen van de grote baas om mij te laten veroordelen door slecht te handelen in mijn voordeel. Daardoor was ik ook bang dat als ik mijn mobieltje met foto’s en de sigarettenpeuk aan hem zou geven, dat hij de foto’s zou kunnen laten bewerken en een andere sigarettenpeuk zien te gebruiken. Misschien is het echt niet zo en heb ik een goudeerlijk advocaat gekregen. Maar nadat hij naar de hoofdstad was gegaan, besloot ik de bewijzen van mijn onschuld aan u te overhandigen.”   
 
“Deze proces neemt andere proporties.” Zei de rechter. “De bewijzen die aan deze tribunaal zijn overhandigde door de Juffrouw Xavier moeten geanalyseerd worden. Deze zitting wordt nu geschorst. Ik zal een nieuwe datum stellen voor het vorderen van deze berechting. Tot de volgende zitting beslist ik dat Juffrouw Xavier in een cel, haar berechting moet afwachten.”  
 
De rechter ging opstaan en alle mensen in de zaal moeten wachten dat hij was vertrokken om weg te gaan. De twee politieagenten nam Paula mee en met een politieauto werd ze vervoerde naar een cel in de Politiebureau van de stad.  
Pedro Xavier en Raimunda voelden zich reddeloos. Ze begrepen niets van. Ze waren allebei zeker dat hun dochter niemand kon vermoorden en veel minder de twee vrienden, Zeca en Marlene. Iedereen ging weer naar huis en in heel de stad zoals in de dorp en in de boerderij, sprak niemand over iets anders dan over de berechting van Paula. Velen, die politieke aanhangers waren van Alberto Mendonça, veroordeelden haar en andere die deze politicus verachtten door zijn snelle en enorme verrijking, kozen voor om haar te beschermen.
Al snel heeft iemand de grote media in de hoofdstad ingelicht over de gang van zaak rondom deze moord. Vertegenwoordigers van verschillende mediakanalen waren in de stad Monte Verde gearriveerd om verslagen te geven over alle details.   
 
***

© esperanza. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van Fons
Ik ben wat getroffen omdat Paula, nu plots weer terug de cel  in moet in afwachting van...
ik had in de vorige aflevering het gevoel, dat vandaag de rechtbank  uitspraak zou doen, maar je hebt het verhaal een andere wending gegeven.

De situatie is nog niet beter geworden voor Paula. 
Dankjewel voor je reactie, Fons. 
Profiel foto van monkey
Ik denk dat ze nu op de veiligste plek zit waar ze maar kan zitten.
Tenslotte heeft ze zich uitgesproken tegen Alberto en dat kan haar het leven kosten, zeker wanneer ze vrij rond loopt.
Misschien is de rechter wel een tegenstander van Alberto en weet hij heel goed wat hij doet.
Natuurlijk weet ik net hoehet afloopt, maar deze gedachten komen in mij boven,
 

Het kan beste zijn dat jij gelijk hebt, Marja. Morgen gaan we door!
Dankjewel voor het lezen en mooie reactie. 
Profiel foto van astra
De rechter heeft natuurlijk wel gelijk, maar Paula ook. Als de rechter nu maar niet is omgekocht en zich ook tegen Paula keert.
Gelukkig zijn er nu wel veel getuigen die alles hebben gehoord en de media doen er ook verslag van. Dat speelt weer in het voordeel van Paula.
Ik ga nu maar verder lezen.

Dankjewel, Astra.