Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Een reddeloos poesje


Geschreven door De Vos
15 juni 2019 10:42
Categorie: Microverhalen

Leestijd: ca. 1 min.
Aantal keer gelezen: 92 Aantal reacties: 7
Aantal leden : 1
 0
Dit werk werd ingediend als schrijfprikkel
 
          Het was 1963. Mijn broer, drie jaar ouder, en ik gingen van school naar huis toen we onderweg een verloren poes zagen zitten. Dit beestje was reddeloos aan het miauwen en keek ons troosteloos aan. Ze kroop treurend langs onze benen en onze harten waren onmiddellijk gesmolten voor zoveel leed, pijn, eenzaamheid en verwaarloosd verdriet.
 
          Dierenvrienden die we waren, twijfelden we geen seconde. Ik pakte ons beider boekentassen ter hand en mijn broer nam de poes in zijn armen. Wij zouden het arme beestje redden van een gewisse dood en een goede thuis geven. Zoveel was zeker.
 
          Thuisgekomen deden we de winkeldeur open van de droogkuiszaak die mijn moeder had (ja, mijn ouders hebben allerlei zaken gedaan in hun leven) en moeder kwam vanuit de woonkamer in de winkel. Ze schrok toen ze ons zo zag, ik sleurend met de twee boekentassen en mijn broer met een poes in zijn armen. Ze vroeg wat dit te bekenenen had en we zeiden beiden in koor dat we een arm, reddeloos, verloren poesje hadden gevonden die we mee hadden genomen om haar te redden en een goede thuis te geven. Mijn moeder schoot in een bulderende schaterlach, en zei dat we het poesje maar snel terug moesten brengen naar waar we het gevonden hadden, en aanbellen bij de deur waar het arme diertje stond te miauwen. "Die mensen zullen haar wel missen, want dit is geen verloren poes !! " Ontgoocheld hebben we dat toen maar gedaan, nadat we het arme diertje eerst hadden gewogen, ze woog maar liefst 6,2 KG... en was dus helemaal geen arm en reddeloos poesje. De mensen waren dolgelukkig dat we het diertje kwamen terugbezorgen en we kregen zelfs een snoepje.
 
          Mijn moeder heeft dit verhaal in haar leven ettelijke malen verteld aan iedereen die het horen wilde. Het verhaal van het reddeloos, arm, verloren poesje van 6,2 KG, op de valreep gered van de hongerdood door de gebroeders De Vos.


 
 
© De Vos. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
leuk gevonden door: Breinpijn en nog door 1 bezoeker(s)
Profiel foto van Puck
Met een grote glimlach gelezen, heel herkenbaar.
Ik denk dat het ons allemaal wel eens overkomen is, 
maar deze ontknoping is zeker leuk genoeg om
nog weer eens te vertellen.
Leuk..<img src='img/smileys/smile1.gif' alt=':)' Title=':)'>

Bedankt voor het lezen, de waardering en de sterretjes Puck.
Groetjes
Eric
Profiel foto van Jubbe
Een verhaal van dierenliefde en mededogen
dat door het heldere inzicht van jullie moeder
op een happy-end uitdraaide waarmee eenieder
hier tot slot gelukkig mee was,.
Knap geschreven Eric.

Bedankt voor jouw complimenten beste Jubbe en voor je mooie woorden in je reactie.
Groetjes
Eric
Profiel foto van Breinpijn
Hihi, 6,2 kg. Dat was inderdaad geen armzalig poesje. Ik kan het me zo goed voorstellen dit verhaal. Als kind ben je extra begaan en emotioneler als je zulke beestjes ziet en hoort. Vogeltjes trouwens ook.
Geweldig verhaal, maar ik moet bekennen dat ik nooit een poesje heb ‘gered’ van een kilootje meer of minder. 

Dag Ron. Het was een uit de kluiten gewassen rosse kater van 6,2 KG. Mijn grote broer kon hem amper dragen....
Bedankt voor je reactie.
Groetjes
Eric
Profiel foto van monkey
Ikhad eerst medelijden met jou, tenslotte liep je met twee boekentassen te zeulen. Aan het eind begreep ik het en snapte ik helemaal waarom jij twee tassen kreeg.
Heerlijk verhaal, wij hebben meerdere katten gehad, vroeger bij mij ouders en ook in ons trouwen. Op het moment loopt er hier ook een rond, vijftien jaar en een oog, afkomstig van onze dochter omdat ze er na haar verhuizing geen geschikte plek meer voor had. Nee, hij is niet zielig en weet perfect bij wie hij moet zijn om aandacht.

Bedankt voor je sterke reactie marja. Mijn oudere broer kon het beestje amper dragen. Het was een fikse rosse kater van ruim 6 KG, en dus helemaal geen reddeloos arm diertje. De eigenaars waren zeer blij en opgelucht toen we ze terug brachten, want zij hadden al overal aan het zoeken geweest en waren ten einde raad.
Groetjes
Eric
Profiel foto van Fons
Bij het lezen kwam het mij voor dat het om  een klein, jong lief katje ging, maar het was een volwassen dier. Ik kan mij voorstellen hoe moeder reageerde, het gebeurt gelukkig niet alle dagen dat de kinderen met een wild vreemde kat thuis komen. Ik hoop dat uw broertje en jezelf niet te veel ontgoocheld waren.
Plezant om lezen.

😿

Het moet voor moeder een enorm grappig gezicht zijn geweest : ik, 7 (bijna 8 ) , sleurend met 2 boekentassen en mijn broer 10 (bijna 11) met een enorme rosse kater in z'n armen die hij amper kon dragen, en wij die spraken van "een verloren beestje"... We waren wel wat ontgoocheld, maar toen we de poes terug brachten en de opluchting zagen bij de eigenaars was de ontgoocheling wel weer weg.
Bedankt voor jouw reactie Fons.
Groetjes
Eric
Profiel foto van esperanza
Erg leuk verhaal. Ik moest glimlachen! Dat bewijst wel dat jullie allebei een goed hart hebben. 
Graag gelezen, Eric. 

Bedankt voor deze lieve reactie Sila. Het was een enorme dikke grote rosse kater van meer dan 6 KG en dus helemaal geen verloren, reddeloos poesje. Moeder heeft dit altijd een zeer plezierige anekdote gevonden.
Groetjes
Eric
Profiel foto van Ryara
Ik heb nooit de neiging gehad om iets zieligs mee naar huis te nemen. Ik zag je broer al zeulen met het 'scharminkeltje'. 

Bedankt Ria, voor jouw reactie. Het was dus inderdaad helemaal geen 'scharminkeltje' maar een ferm uit de kluiten gewassen rosse kater van ruim 6 KG die mijn broer amper in z'n armen kon houden. Moeder heeft dit altijd een hilarisch verhaal gevonden.
Groetjes
Eric