Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Hecatombe (4 van 5)


Geschreven door Breinpijn
13 juni 2019 06:22
Categorie: Horror

vorig deel: Hecatombe (3 van 5)
volgend deel: Hecatombe (5 van 5)

Leestijd: ca. 4 min.
Aantal keer gelezen: 83 Aantal reacties: 7
Aantal leden : 1
 0
Wat ik doe, is eigenlijk een ode. Een ode aan de schrijver. De schrijver die het middelpunt van de wereld is. Nauwkeurig observeert, deduceert en aan de hand daarvan zijn talent ten uitvoer brengt in de vorm van verhalen en gedichten. Precies mijn insteek omdat ik iedereen wil laten weten van mijn passie, mijn wezen, mijn inborst. Het uit volle borst zou willen uitschreeuwen hoe huiveringwekkend goed mijn daden me doen voelen. Daarom móet ik er over schrijven. Het een plaats tussen de onwetenden geven opdat zij op een gegeven moment wellicht/misschien het licht zullen zien. Ik verwacht het niet omdat mijn hartstocht, mijn begeertes voor de bekrompenen van geest niet te begrijpen zijn.
   Ik schrijf over mijn creaties in bedekte termen. Mijn metaforen zijn onwrikbaar onbegrijpelijk, cryptisch en enigmatisch. Het is niet anders. Helaas blijven het bedekte termen, maar een genie zou er misschien een bepaalde fascinatie uit kunnen destilleren. Een tipje van de sluier, die over mijn ware gezicht ligt, kunnen oplichten. Daarom kies ik altijd als eerste diegenen uit waarvan ik voel, nee, wéét dat zij mogelijkerwijs iets van mijn ware karakter zouden kunnen bevroeden.
   Frans was een onderzoeker die wellicht stukjes van mij zou kunnen blootleggen.
   Gwendelyn was een gevoelsmens. Zij had het vermogen om karakters te lezen alleen al door het beschouwen van verhalen en gedichten. Of ze er verder iets mee zou doen, is vers twee omdat haar ijle, breekbare karakter mogelijkerwijs niet verder zocht, maar zekerheid is voor de sterken onder ons.
   ‘DeCockmetceeooceekaa,’ fantastisch gekozen profielnaam trouwens, was een mathematicus wiens stukjes steeds een begaafde hand met aardigheid in speuren blootlegden. Waarschijnlijk een oud-rechercheur of iets dergelijks.
   ‘Holmes Inc.’ Was er ook zo een, een analyticus pur sang. Ik verdenk hem ervan (dat ‘Inc. was een regelrechte hint) dat hij zijn columns samen met ‘DeCock’ schreef.
   Zoals ik al zei; er zijn er op een schrijverssite niet zo veel, maar zij dienen wel steevast als eerste offer voor ‘Der Metzger: De Slager.’
 
De vijftiende:
Mister Macho noemt hij zich op de site. Ontegenzeggelijk waar. Zijn korte ‘beschouwende’ miniatuurtjes gaan telkens over zijn ‘cultuur’ zoals hij dat noemt. Hoe vrouwen te versieren; te gek ‘blitse’ auto’s kopen, voetbalperikelen en veel, heel veel drinken. Ook mag hij graag tegen de gevestigde politiek schoppen. Als lid van een, extreem rechts georiënteerde, groepering is het hele pluche eigenlijk één grote brandstapel voor hem.
   Het enige dat waarom ik hem min of meer benijd, is zijn trots. Die nochtans verwerpelijke trots op al zijn veroveringen, zijn simpele zegeningen, zijn nietszeggende belevenissen, zijn verachtelijke opvattingen. En natuurlijk zijn walgelijk zuigende verhaaltjes over al die onderwerpen. Kortom, zijn zogenaamde superioriteit kan niet onbeantwoord blijven.
   Ik heb deze sessie ‘Medicinale Bloedzuiging’ genoemd. Het verhaal dat ik daarover ga publiceren op de site, zit al helemaal in mijn hoofd. Toch heb ik op het koffietafeltje een, vacuüm verpakte, memorecorder gelegd voor als me iets ter zake doende invalt.
   Via, wederom, internet is het benodigde gereedschap verzameld en glimmend ligt het uitgestald naast de recorder. Het is niet veel, maar genoeg om het stuk te vormen dat ik in gedachten heb. Nicolaes Tulp zou trots op me zijn geweest als hij het eindresultaat zou kunnen aanschouwen.
   “Je kunt schreeuwen wat je wilt, meneer Macho, het zal je niet helpen. Evenals je pogingen je boeien te verbreken. Kennis van zaken is wat ik toepas op alles dat ik doe. Mijn knopen zijn ondoorgrondelijk; onuitrafelbaar, onbreekbaar. Hoe dan ook, als je je even inhoudt, zal ik je uitleggen wat we gaan doen. Je hoeft niet te luisteren edoch, het resultaat zal onwankelbaar hetzelfde zijn.”
   Ik heb de memorecorder reeds gestart en begin een betoog over bloedzuigers, aderlating in de middeleeuwen. Over het hoe en waarom van deze vorm van verlichting. Over de te gebruiken instrumenten waarna ik ze een voor een aanwijs en uitleg hoe ze werken. Vruchteloos! De man blijft brullen als een klein kind. Dat moet dan maar; zijn geschreeuw zal nog heviger worden, heb ik geanticipeerd. Als ik daaraan denk, moet ik mijn ogen sluiten. Een voorproefje…
   Gebrom, zoemend brein gebrom. Emmers bloed, kletsend over mij heen geworpen. Voel de stroompjes klitten in mijn borstharen; wrijvingsloos langs mijn harde tepels vloeien. Gillend schaterlachen als trillend geklop op mijn trommelvliezen. Piepende snaren krijsend. Bevrijding!
   …Dat afgebroken wordt zodra ik mijn oogleden optil.
   Ik buig me naar de memorecroder.
   “Object weigert orale instructies. Genoteerd voor herschrijving.” Dan kijk ik hem recht in zijn koolzwarte ogen. Onwillekeurig klapt hij zijn mond toe als hij mijn dwingende uitdrukking ziet. “Jammer dat je niet meegeluisterd hebt. Mijn verhandeling over het nut van aderlating was bepaald verhelderend. ‘Aflaat’ omwille van genezing is sowieso een nuttig streven, mijn beste. En jíj dient absoluut genezen te worden!” Ik kijk hem hypnotiserend aan. “Nodeloos te zeggen dat ik de ‘laatmeester’ van dienst ben. Maak je dus geen zorgen; ik zal je helen. Helen door beschadiging.”
   Ik keer me om en neem een aderlaatmesje van het aluminium blad. Klap het veermechaniekje open waarna de zogenaamde ‘vlijm’ naar buiten springt. Soepel snijd ik binnen de seconde een klein wondje in de onderarm van Mister Macho; die opeens niet zo macho meer is.
   Het interessante aan wondjes die als het ware opengetrokken worden, is de wijze waarop de bloeding in de huid ontstaat. Direct spetteren bloeddruppeltjes alle kanten op. Mijn lip trilt licht; gevoelvol dien ik nog een snede toe. Ditmaal in de bovenarm. Het voordeel van aderlating op een mensenlichaam is dat het lijf zo groot is en de wonde, mits nauwkeurig aangebracht, zo klein. Het overvalt me even; het besef dat ik zoveel tijd heb om mijn kunstwerk te vervolmaken. Ik knijp mijn ogen dicht terwijl ik blind een nieuw wondje toebreng. De man gilt en krijst als een speenvarken. Koren op mijn molen.
 
Daar ligt Mister Macho, badend in zijn eigen bloed. Overdekt met ontelbare sneetjes, kerven toegebracht met allerlei vlijmen en hier en daar een kopsnepper. Apparaatjes die je op de huid plaatst waarna er kleine vlijmscherpe mesjes uitschieten en zodoende meerdere sneden maken.
   Natuurlijk is hij nog niet helemaal verscheiden. Die laatste ogenblikken zijn als de kers op de taart. Het maakt al je noeste arbeid helemaal af.
   Mister Macho ademt nog amper. Hoest soms een beetje doordat er bloed in zijn strot loopt. Bewegen doet hij ook bijna niet meer afgezien van de kenmerkende stuiptrekkinkjes in het uur van de naderende dood. Voorovergebogen bepaal ik, in mezelf lispelend, de plaats van de onvermijdelijke finalesnee.
   Dan stokt zijn adem een moment en daar heb ik op gewacht. In één strakke, woeste houw rijt ik zijn keel open. Golven bloed wellen tevoorschijn. Met pretoogjes druk ik mijn vingers in het dikke lichaamssap. Een diepe zucht ontsnapt sissend van mijn lippen.
   “Patiënt genezen verklaard!”

© Breinpijn. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van De Vos
Ik val in herhaling : huiveringwekkend.
De sfeer die je oproept is te snijden (? ). Ik kan dit op twee vlakken beoordelen :
1 ) De inhoud, en, dat zal je niet verbazen, daar hou ik niet zo van. De inkijk in de geest van dit soort geesteszieke 'mensen' is niet iets waar ik naar op zoek ben.
2 ) Het schrijven zelf : dat kan ik alleen maar bewonderen. De gekozen woorden en zinnen, de opbouw, het meenemen van de lezer, ... daarin heb je een overduidelijk talent. Het is dan ook daarvoor dat ik je de sterren toeken, want jouw talent staat hier als een paal boven water.

Oh man, ik ga eraan onderdoor, al die lofuitingen. Nee hoor, ik vind het werkelijk heerlijk om ze te krijgen. Kijk, ik werk het liefste achter de schermen; treedt niet graag op de voorgrond, maar als ik dat dan met zo'n verhaal bijvoorbeeld doe, vind ik de complimentjes een heerlijke beloning. Ook ik kan daar enorm van genieten.
Dat je de inhoud niet zo kunt velen, is logisch; dat zullen er meer zijn. Zulke mensen zouden niet rond mogen lopen, maar helaas. Ik heb echt geprobeerd om iets in het hoofd van zo'n man te kruipen en dat is vreselijk moeilijk. Ik weet dus eigenlijk ook niet of het zo gaat. Ik denk dat het eigenlijk nog erger is; dat deze mensen wel gevoelens hebben, maar zeer verwrongen en totaal anders als dat wij ons kunnen voorstellen. Of ze hebben er juist een groot gebrek aan. Dus het is een gok, maar doen schrijvers in verhalen. 
Wat het schrijven betreft; ik probeer ook zulke verhalen, de wat langere zeker, zoveel mogelijk waarheidsgetrouw te maken. Dat betekent nauwkeurigheid. Niet alleen spelen met woorden en plaatsen, maar ook met details want die maken dat het echt aanvoelt. 
Ik neem met een diepe buiging voor de dichtmeester mijn pet af en laat alle lof lekker over me heen komen. Dank je wel!
Profiel foto van maarten54
Geschreven, het schrijfwerk, dat ben ik met Eric eens, is  goed, maar...Het denken en noteren van de schrijver is totaal anders dan mijn denken. Mijn denken kan het verhaalde niet echt volgen noch het bloedige waarderen. Wederom: Hu, Ron, wat een gruwel.

Hihi, uit jouw mond klinkt dat als een compliment. Maar ik vind ook dat schrijvers wel eens wat anders zouden kunnen proberen. Iets wat buiten hun comfortzone zit. Jouw verhaal ‘HIJ’ is zo'n voorbeeld en dat gaat je echt goed af. Maar wat dit betreft: tja, horror is vaak bloederig. Het hoeft overigens niet; je kunt ook psychologische horror maken en wellicht doe ik dat ook nog wel eens. Toch lees je mijn gruwels maar mooi. Haha, eff doorbijten nog. Of afhaken natuurlijk.
Profiel foto van Ryara
Wat moet ik toch met jou? Van je walgen, je bewonderen, jaloers worden? Wát een verhaal, wát een fantasie (dat mag ik tenminste hopen). Goed en vlot geschreven, zo leest het tenminste. Ik heb geen tijd om op eventuele onvolkomenheden te letten. Zou het niet durven zeggen ook, want het bloederige zwaard staat reeds gereed vrees ik. Toch een kleinigheidje: Hoe durf je de Cock op welke manier dan ook aan jou te koppelen? Man, jij overstijgt dat niveau toch met meters? 

Hohoho, daar moet ik even mee bulderen. Dat ik Baantjer zou overstijgen. Hihi, dat is leuk om te horen, Ria.
Maar alle gekheid op een stokje; ik zei het bij de reactie op Maarten; het zou goed zijn als schrijver soms eens buiten je comfortzone te treden en iets heel anders te schrijven. Niet alleen het leren is goed, maar ook vind je misschien nieuwe wegen die je kunt bewandelen. Soms daag ik mezelf uit en probeer ik iets anders te schrijven. Niet dat ik nooit horror heb geschreven, maar niet vaak in ieder geval. Ik vind dit buiten mijn paadjes treden best interessant en wellicht krijgt het nog een vervolg met een BV erotisch verhaal. Hihi, maar die heb ik al eens geschreven trouwens. 
Hoe dan ook; zulke reacties op mijn werk krijgen, daar kan ik alleen maar superblij mee zijn en dat is een understatement. Thanxx
Profiel foto van Henny
Het wordt toch wel tijd die vent te stoppen. Alles is al gezegd, dus voeg er niets meer aan toe. Alleen: mijn boterhammen zijn op. <img src='img/smileys/laugh4.gif' alt=':-d' Title=':-d'>

Stoppen, wie had het over stoppen? Hij gaat nog wel even door. Je kent hem intussen wel een beetje; hij schept er werkelijk veel genoegen in.
Je sterren strale als gewoonlijk weer, Henny; zal ik dan nog maar een sneetje worst doen?

Wel bloedworst graag.<img src='img/smileys/party0021.gif' alt='(eat)' Title='(eat)'>
Profiel foto van Puck
Wat een opening, ik ben onder de indruk, weergaloos de eerste zinnen.
Korte indringende zinnen die mij achtervolgen, omdat je zo snel kun lezen.
Meerdere malen lees ik terug, of ik werkelijk wel las wat er stond geschreven. 
Onbegrijpelijk mooi dit deel, als in stroomversnelling ga je en geef je een inkijk 
in deze troebele gedachten wereld. Een specifieke weergave, onrustig wordt ik er van.
Ik ben blij dat het daglicht door de ramen komt. zou zoiets nooit voor het slapengaan lezen,
En ja zo in een paar delen, triggert het..vermaak ik mij, hu wat zeg ik nou..ha ha..
Een heel boek zou denk ik teveel van het goede zijn..machtig dit,<img src='img/smileys/smile1.gif' alt=':)' Title=':)'>

Wauw, Puck, wat een schitterende reactie. Ik wordt er helemaal rood van <img src='img/smileys/shy3.gif' alt='(shy)' Title='(shy)'>. Ik raad je inderdaad aan dit niet voor het slapen gaan te lezen want ik zie dat je een groot inlevingsvermogen hebt. Voor verhalen kan dat erg goed werken, maar soms ook iets te veel van het goede zijn. Je reactie betekent in ieder geval dat je ervan geniet; van het geschrevene dan, de inhoud is natuurlijk pure horror. Da's andere koek. Ik beloof je dat ik lang zal nadenken om nog eens zo'n verhaal te schrijven, maar zeker weten doe ik dat natuurlijk niet; het bloed kruipt waar....
Misschien dat ik je met verhalen in andere genres kan verleiden eens een kijkje te nemen bij die ouwe Breinpijn zijn profiel.
In ieder geval: ontzettend blij met je reactie en heel bedankt voor de waardering.
Profiel foto van J.A. XXer
Het gaat gewoon door. Is er niemand die hem in de gaten krijgt, niemand die hem uit gaat dagen? Ik denk dat je hier een behoorlijk sterk stukje werk neerzet, maar waar gaat het heen! Wederom top, zelfde kwaliteit als de voorgaande delen. Volgende graag!

Dank je wel, waarde vriend. Je hebt er oog voor, zal ik maar zeggen. Of nee, een neus om mee te lezen en te kunnen genieten. Ik word overladen met complimentjes en dat voelt zoals je weet heel lekker. Je krijgt er ook zelfvertrouwen en zin in schrijven van. Lees snel door want dan weet je hoe en wat.
Profiel foto van astra
Wat een talent: om zo in dat hoofd te kunnen kruipen dat het verhaal er zo makkelijk en vloeiend uit lijkt te komen. Ik kan nu al een beetje afstand houden van al dat bloed en dan maar 'gewoon' verder lezen. Daar zit de kracht van jouw schrijven: niet wegkruipen of vergoeilijken, gewoon schrijven. Zo wordt het nog geloofwaardig ook.
Nu wacht ik nog op één van jouw fabuleuze wendingen, dus op naar het laatste deel.

Ik denk dat dat de essentie van een goede schrijver is; het in de huid kruipen van zijn of haar hoofdpersoon. Net als dat een goede methodacteur dat kan met het personage dat hij/zij in een film moet spelen. Dat komt dan zo huiveringwekkend dichtbij (misschien wegens herkenning) dat er luid geapplaudisseerd wordt om de prestatie. Dit zou betekenen dat ik een goede schrijver ben. Zover wil ik dus absoluut niet gaan. Ik zie mezelf niet zo. Ik weet dat ik een beetje met woorden om kan gaan en daar plezier in heb. Maar dit verhaal lijkt wel bijzonder gelukt gezien alle reacties. Ik ben er heel erg blij mee en wil dit soort inkijkjes ook toepassen op andere korte verhalen. Ik hoop dat dat gaat lukken.  
Wendingen? Tja, wie weet; ik hoop dat je niet geschokt zult zijn. Of misschien moet je wel lachen om het einde. Ik ga het even bekijken. Dank je enorm voor je meelezen.