Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Hecatombe (1 van 5)


Geschreven door Breinpijn
10 juni 2019 17:05
Categorie: Horror

volgend deel: Hecatombe (2 van 5)

Leestijd: ca. 4 min.
Aantal keer gelezen: 55 Aantal reacties: 6
Aantal leden : 1
 0
eng Dit werk heeft op de voorpagina in de spotlight gestaanDe Auteur wil graag inhoudelijk en technisch commentaar op zijn werk
 
Marcus Aurelius, Romeins keizer van AD. 161 tot 180 (121 – 180)
"Veracht de dood niet, maar aanvaard hem, daar ook hij een van de dingen is, die de natuur wil."
 
WELKOM BIJ SCHRIJVERS/BLIJVERS:
 
-Profielpagina van ‘Fritz’
 
Zijn naam is Friedrich Heinrich Karl, kortweg Fritz. Stropdas, smetteloos wit boordje, nette scheiding, smalle snor, donkere ogen. Van oorsprong Duits.
   Sinds jaar en dag schrijver van verwrongen verhalen die ontspruiten uit zijn diepste zielenroerselen. Het is werkelijk zoeken in dat doolhof naar woorden die tezamen een samenhangend relaas moeten gaan vormen. Dat klinkt heel zwaar, maar geloof me; er wordt hard gewerkt in Fritz’s bovenkamer om aansprekende verhalen te wrochten. Met een twist, cryptische of een wat sombere, droefgeestige inslag wellicht, maar dat moet u maar voor lief nemen. Tenslotte zijn de grote meesterwerken in onze literatuur ook niet vanzelf geboren.
 
Wilt u meer inzicht in de persoon die Fritz is, geachte lezer, stuur hem gewoon een PB. Hij laat graag van zich horen…
 

De Eerste:
Ik betreed de hoofdruimte van de loods, een koffiekarretje met twee treden voortduwend. De kamer meet ongeveer drie bij vijf meter en tegen de muur zijn eierdozen met isolerend schuim geplakt. Verder staat er een bureaustoel die naast een roestig spijlenbed met daarop een dik, smoezelig matras, staat. Naast het bed ligt een hoopje verfrommelde kleren; een vlekkerig T-shirt, bruin gestreepte sokken, oude bergschoenen en een vale spijkerbroek.
   “Hoe voelen we ons vandaag, Frans?” vraag ik met vlakke stem aan de graatmagere man die volledig naakt, met handen en voeten aan de spijlen vastgebonden, op de matras ligt. “Ik hoop dat je goed uitgerust bent omdat ik vermoed dat het vanavond een latertje wordt.”
   Vanuit holle oogkassen staren doffe ogen mij glazig aan. Gerochel stijgt zacht uit zijn keel terwijl hij moeizaam met zijn hoofd heen en weer rolt. Een woeste baard kruipt steeds verder over zijn gezicht. Zijn haakneus wordt extra benadrukt door zijn ingevallen wangen en zijn uitstekende jukbeenderen wat hem het uiterlijk van een vale gier geeft.
   Ik kom naast het matras staan, trek mijn neus op en wapper demonstratief met mijn handen.
   “Zo, kerel, je stinkt een uur in de wind. Hoe kan dat; je ligt hier pas drie weken? Smeerpijp!” Ik grijns van oor tot oor. “Zullen we maar beginnen dan?”
   Ik wijs naar het karretje dat ik naast het bed heb gezet. Tangetjes, boren, zaagjes, vijlen, hamers in allerlei soorten en maten liggen keurig uitgestald op het smetteloze aluminium blad. Op de onderste tree staat een kistje. Ik buig me voorover naar zijn gezicht en ontdek dat als je maar lang genoeg in zijn ogen staart je de doodsangst in ‘s mans groenbruine pupillen bijna kunt proeven. Even sluit ik mijn ogen...
   Zoemen, gonzen, schrapen! Grommen, grauwen, bulderen! Opdoemende beelden; verwrongen… gruizige rafelranden. Fladderende gedachtespinsels. Herrie, heksenketel, tormentatie!
   …Om ze dan, ellendiep zuchtend, weer te openen.
   Frans rochelt opnieuw. Een sliertje groenwit slijm blijft op zijn gebarsten lippen kleven. Ik huiver, fluit zachtjes tussen mijn tanden en kom langzaam weer tot mezelf.
   “Hoe dan ook, kerel. Er is geen haast dus ik dacht te beginnen met een klein hapje.”
  Ik trek de bureaustoel tot naast het bed en het karretje, maak het mezelf gemakkelijk en til het kistje van het onderste blad. Tergend langzaam open ik het zodat de inhoud goed zichtbaar is: een thermoskan en een papieren zakje verse luxe broodjes, croissantjes en witte vloerkadetten.
   Rustig schroef ik de dop van de thermoskan. Een aromatische koffiegeur vult de kamer. Dan sla ik de benen lui over elkaar, neem een flinke hap van een met dik boter besmeerde kadet en zet daarna de kop van de thermoskan aan mijn lippen. Slurpend laat ik de inhoud in mijn keel verdwijnen om dan een flinke boer te laten. Ondertussen observeer ik Frans nauwkeurig. Hij probeert zijn gezicht, knipperend met zijn ogen, af te wenden maar de touwen belemmeren hem in zijn bewegingen. -Prachtig!-
    Nadat alles is opgegeten, wat zeker een kwartier duurt, veeg ik alle kruimels van mijn maaltijd over het naakte lichaam van mijn slachtoffer. Ik zet mijn vingers in elkaar, laat de kootjes luid knakken. Mijn borstelige wenkbrauwen fronsend, hang ik mijn zwarte jasje over de stoel. Ik ontsluit alle boordenknoopjes en trek mijn zijden blouse en daarna mijn onderkleding uit.
   “Maar genoeg getreuzeld nu. Je hebt genoeg gegeten, Frans. We gaan aan het werk.”
   Trots toon ik hem een koksmes van zeker twintig centimeter uit het andere kistje. Zijn ogen puilen bijkans uit hun diepe kassen als hij het blad ziet glinsteren in het licht. Zijn mondhoeken en lippen persen zich samen en zijn lichaam schokt onwillekeurig.
   “Wat denk je, zou ik hier iets mee kunnen? Samen met mijn andere speeltjes? Me dunkt.”   Voorzichtig leg ik het mes bij de andere attributen op het karretje. Uit een kleenexdoosje trek ik twee latex handschoentjes en trek ze vaardig over mijn handen. Dan neem ik zorgvuldig een vlijmscherpe scalpel van het blad.
 
Twee uur later begraaf ik nogmaals mijn zoekende handen en vingers in het zachte vlees van de opengelegde onderbuik van Frans. Als ik genoegzaam met mijn vingers binnenin heen en weer friemel, kijk ik hem lang en diep in zijn stervende ogen. Bestudeer gedetailleerd elk lijntje in zijn uitgemergelde gezicht. Merk elke uiterst subtiele spiersamentrekking van zijn huid op. Met mijn neus vlakbij zijn opengesperde mond inhaleer ik diep zijn laatste rottend walmende adem. Het ogenblik is daar!
   Vliegensvlug trek ik mijn bebloede handen uit zijn buik, graai het koksmes van het tafeltje; haal zonder verdere omhaal woest uit. Dierlijk grommend, schreeuw ik het uit!
     “Ik ben De Slager!” terwijl ik mijn ogen dichtknijp en wild op het spasmerende lichaam in blijf hakken en slaan.
     Chaos in mijn kop. Ontlading!

© Breinpijn. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van De Vos
Wow man, wat is me dat.
Als ik het goed begrijp is dit Fritz die vertelt.
Ik hou in het geheel niet van horror verhalen of horror films. Steeds weer voel ik me er zeer ongemakkelijk bij. Ik kijk er dan ook niet naar, al lang niet meer. Omdat dit van jouw hand is heb ik het toch gelezen en ik moet zeggen dat ik effectief gegruweld heb en dat de spanning te snijden was. Woorden of zinnen heb ik niet gezien, enkel beelden. Dat betekent voor mij dat je dit uitzonderlijk goed hebt neergeschreven. Ik zie ook dat dit 1/5 is, zodat er nog 4 verhalen gaan volgen. Ik ga ze lezen, en dat in tegenstelling met mijn grote aversie tegen gruwel en horror, en dit vooral omdat jij het hebt geschreven en omdat het schrijftechnisch zo perfect in elkaar haakt.
 

Dat is een heerlijk compliment, Erik. Daar ben ik echt  blij mee. Temeer omdat horror, net als Fantasy en SF op onze site voor mijn gevoel wat achterblijven in aantal en in kwaliteit. En dat terwijl er zoveel fantastische mooie verhalen in die genres geschreven zijn. 
Ik moet zeggen dat de ene horror mij beter ligt dan de andere. Monsterfilms als Frankenstein ed. kan ik goed velen. Vaak wat pretentieloos vermaak terwijl films als ‘the Exorcist’ bij mij onder de huid kruipen vanwege hun ietwat suggestieve karakter. Angst voor het duister, de oerangst. Dit verhaal gaat ergens anders over en ik beloof je, in de laatste zinnen is er een behoorlijke verrassing. Denk ik. 
Ik ben in ieder geval zeer aangenaam getroffen dat je mijn verhaal, ook al is het horror wilt volgen. Ik hoop dat ik je niet teleurstel. Het gaat namelijk niet alleen om het, zeg maar ‘gore, expliciete’ gedeelte, maar ook om wat zo'n beest beweegt.... of niet.
Ik dank je voor je heerlijke reactie. En ik zou zeggen: enjoy! Deel 2 is net gepost.
Profiel foto van J.A. XXer
Een onvervalste horror. Ik moet zeggen dat het schrijven van horror erg lastig is omdat je zoals bij elk verhaal een flink stuk van jezelf open moet zetten. Zelf ben ik wel eens gestopt met een hoofdstuk, in het holst van de nacht, omdat ik de kriebels kreeg van iets wat ik zelf schreef. Ik maak me sterk dat je dit tegen het papier werpt op klaarlichte dag met als muzikaal behang iets van Borsato of Halestorm. Uiteraard is dit weer met breinpijnse precisie geschreven, en ik kijk uit naar de volgende.

Dank je, kerel. Sommige horror kruipt echt bij je binnen. Ik heb dat met films als ‘the Exorcist.’ Het is, zoals ik bij De Vos opmerkte, de angst voor het duister, het onbekende, een oerangst. Nu is dit verhaal net ff anders want ik heb me geprobeerd in te leven in de geest van een .... nou ja, vul maar in; beest! Dat kan ik natuurlijk nietomdat deze mensen (?) geen gevoelens hebben. Ja, ze hebben ze wel, maar niet die van mij en jou. Het werkt anders bij hen. Deze meneer is, laat ik zeggen, ook uitermate gestoord. Ik heb geprobeerd hier een verhaal omheen te bouwen met een, voor ons bekend uitgangspunt. Die mag je zelf invullen. Ik hoop dat mijn allerlaatste verrassinkje op het einde binnenkomt. Dat gaan we zien. 
Muziek die ik hier bij zou draaien. Ken je de band ‘Macabre?’ Nee, even luisteren en googlen dan. Zeer apart. Natuurlijk heb ik ze ook een keer gezien.
Nog een aanradertje die je mag uitchecken. De band Jinjer met ‘Pisces’. Best wel verrassend. 
Net deel 2 gepost dus veel leesplezier.
Profiel foto van Ryara
Getverderrie, wat doe je me nou aan? <img src='img/smileys/ooh2.gif' alt=':-o' Title=':-o'>
Ik ben begonnen en kon mijn ogen niet meer afwenden. Ik heb weinig tijd op het ogenblik, dus geen lange reacties, ik beloof niet eens dat ik door zal lezen, maar ook dat heeft met tijdgebrek te maken. Ik vraag me alleen wel af wat er in die twee tussenliggende uren is gebeurd, volgens mij moet je daar nog wat mee doen. Verder geen gezeur van mij. 

Ik heb expres ‘niets’ gedaan in die twee uur. Ik denk dat het dan wellicht heel grof zou zijn geworden en ik laat iets aan de fantasie van de lezer over. Ik insinueer dus, zet voor en jullie mogen hem inkoppen. 
Dat tijdgebrek ken ik wel; veel schrijven en dan ook nog willen lezen. Lukt wel eens niet helemaal. Ik hoop wel dat het je pakt want daar schrijf ik natuurlijk voor. Toch goed dat je even de tijd nam voor dit schrijfsel.
Tja, heb het een paar keer gelezen en vind het tenenkrommend, echt heel spannend vanaf het begin heb je mij mee
En ook als ik opnieuw herlees, het is me wat..de bibbers  krijg.  Kijk nooit naar zulke films, trek ik niet..maar als ik begin te lezen is er dan toch die nieuwsgierigheid.En met de informatie die je gaf over het verhaal, de manier van benaderen..probeer ik het. Je schrijft prachtig, het komt gelijk binnen, heel verhelderend en weerzinwekkend tegelijk, gruwde soms, van die maaltijd bijvoorbeeld..
Kijk hier kan ik niet zo goed bij, het mij niet voor kan stellen, dat iemand dit ook maar kan bedenken..knap vind ik..
ik heb een vrije dag dus op naar deel twee..<img src='img/smileys/party0021.gif' alt='(eat)' Title='(eat)'>

Puck, je doet mij een vreselijk groot plezier door dit te lezen omdat het jou uit je comfortzone haalt. Het is niet iets wat je dagelijks leest en dat je toch de moeite hebt genomen om er aan te beginnen is voor mij een enorm compliment. Dat heb ik dus met gedichten; vroeger las ik echt nooit gedichten, maar een paar schrijvers hier hebben me toch er aan doen geloven. En ik moet zeggen; er zitten juweeltjes tussen die ik met alle gevoel die in me zit benader.
Ik werk mijn verhalen eerst helemaal uit voor ik ze post. Er gaat dus research in zitten en verder probeer ik de sfeertekening aantrekkelijk te houden. Dat de inhoud eng of gruwelijk is, doet niets af aan het sfeerbeeld dat ik probeer neer te zetten. Het kost me moeite om te schrijven want ik ben sosm een pietlut, maar dat is soms ook niet erg. Het moet wel goed naar mijn smaak. 
Weet je, ik kan me ook niet indenken hou zulke gasten denken dus ik raad ernaar; bedenk me hoe dat moet voelen en probeer dat uit te zoeken en in woorden te vangen. 
Dank je wel voor je meelezen en ik hoop dat je nog meer meegezogen wordt.
 
Profiel foto van Henny
Gatverde gielekes<img src='img/smileys/scared0010.gif' alt='(shiver)' Title='(shiver)'> Ik zit net te eten. <img src='img/smileys/laugh4.gif' alt=':-d' Title=':-d'>
Gelukkig ben ik wel wat gewend. Die Fritz zou ik niet graag in het echt tegen komen. Ik ben benieuwd naar deel twee. Ik begin aan mijn tweede boterham en lees zo verder.  

Weet je, soms ligt er ook zoveel rommel op mijn bord dat het net lijkt alsof er geslacht is of iets dergelijks. Wat mij betreft kan ik rustig eten bij zulke verhalen en jij hebt ook een sterke geest dus.....  Ga jij even aan dat broodje en lees lekker verder.
Profiel foto van astra
Ik zag al dat je een vervolgverhaal had geschreven met een titel die me aan de Griekse oudheid deed denken. Ik nam me voor tijd te maken en ze te gaan lezen, want jouw stukjes zijn altijd goed in sfeer- en karakterbeschrijving. Een ironische noot hier een verrassende wending daar, daar ga ik graag in mee.
Toen ik het eerste deel voor me kreeg, schrok ik wel even: horror, en een spin symbooltje. Meestal deins ik daar voor terug, maar omdat het Breinpijn is, durfde ik het toch erop wagen. Het is tenslotte ochtend en tijd voor een kopje koffie.
Nou, ik moet zeggen: het viel niet mee, die horror en het is de verteltrant die me erdoor heeft geholpen.
De vervolgverhalen hebben geen spin gekregen dus ik waag me nu maar verder aan deel 2. 

Hihi, en toch is het maar een verhaal, hoor Astra. Dat je dit zo las, bewijst wel dat je meegezogen werd en dat is een uitermate groot compliment. Dank je wel daarvoor. Aan de ene kant probeerde ik het beschrijvend te houden in dit verhaal, maar wilde wel de lezer iets van de psyche van deze man meegeven. Dat kan ik natuurlijk niet helemaal want ik ben geen ervaringsdeskundige, maar ik vermoed dat er in de geest van deze gasten iets totaal anders afspeelt dan bij ons. Een heel verwrongen kijk op dingen, op mensen en gebeurtenissen. 
Ik ben verrukt dat je toch meelas en meeleest. En hoop natuurlijk dat ik dit niveau voor jou kan vasthouden.