Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


In de volle asbak liet hij een spoor achter - Deel 7 - Bestuderen


Geschreven door esperanza
10 juni 2019 13:29
Categorie: Vervolgverhaal

volgend deel: in de volleasbak liet hij een spoor achter - Deel 8 - Minstreel

Leestijd: ca. 5 min.
Aantal keer gelezen: 49 Aantal reacties: 5
Aantal leden : 0
 0
Dit werk werd ingediend als schrijfprikkelDe Auteur wil graag inhoudelijk en technisch commentaar op zijn werk

Paula was uit de gevangenis gekomen maar ze bleef verdachte van de moord op Zeca en Marlene. Een hele tijd was al voorbijgegaan en het leven leek weer haar normale ritme te krijgen. Op de boerderij van Alberto liep weer alles zoals niets zou zijn gebeurd. Een ander echtpaar had de leiding genomen over het huishouden en zo ook over de administratie van de verschillende afdelingen van het landgoed. Pedro Xavier had zijn werk mogen behouden. Hij ging iedere maandag heel vroeg naar de boerderij en op zaterdags kwam hij terug naar Monte Verde waar zijn vrouw en zijn dochter bij tante Beth logeerden. Na de dood van Marlene en Zeca waren geen weekenden feesten meer geweest in de boerderij en het gezin van Alberto was ook niet geweest.  

Paula was erg wantrouwig. Ze vertrouwde Alberto Mendonça niet maar ze vertrouwde de politie ook niet. Ze had voor zichzelf dat Alberto iedereen kon kopen om te doen wat hij wilde. Ze bleef malen en de hele gebeurtenis steeds te bestuderen. Ze was zeker dat Alberto had Marlene en Zeca laten vermoorden. Waarom anders zou dan zo een vreemde kerel de twee goede mensen zomaar neerknallen. Ze was zeker dat de vreemdeling was binnen gegaan met een opdracht. Paula had aan haar advocaat niets verteld over de foto’s die ze met haar mobieltje had gemaakt en ook niets over de sigarettenpeuk dat ze had meegenomen. Hij was wel heel vriendelijk, had voor haar een ‘habeas corpus’ geregeld, maar… echt vertrouwen op hem had ze niet. Ze moest met iemand hierover praten, maar met wie? Haar vader zou haar geen goed raad kunnen geven, want de man had geen verstand van de wet en uiteindelijk vertrouwde hij iedereen.  
Haar moeder zou haar ook niet kunnen helpen. Opeens dacht ze aan Marcio Pereira. Die was een oprechte mens. Ze vroeg haar vader of hij Marcio wil vragen om in Monte Verde te komen op bezoek bij hen.  

Na een week kon Paula een gesprek houden met Marcio.  
“Mijn vriend, ik heb je hulp nodig. Ik vertrouw verder niemand. Mijn ouders kunnen mij niet helpen. Ik vind jou een rechtvaardige man en weet dat jij hier rondom ons, die is die de hoogste opleiding heeft gehad. Ik moet je zeggen, ik ben bang dat ik ga draaien voor een gruwelijke moord waarmee ik niets te maken heb.”
“Waarom denk je dat ik zou je kunnen helpen? Je hebt toch een advocaat gekregen!”
“Ik vertrouw hem niet. Ik weet dat Alberto iedereen kan omkopen om te doen wat hij wil en ik ben bang dat hij de politie zoals mijn advocaat zou hebben omgekocht om mij veroordeeld te krijgen.”
“Je kunt dit niet waarmaken en daardoor zou niemand jou geloven als je zoiets vertelt.”
“Het probleem is dat ik dat wel waar kan maken, maar ik durf het bewijs daarover niet uit de hand te geven.”
“Hoe bedoel je? welke bewijs heb je?”
“Ik heb niet de hele waarheid verteld aan mijn advocaat. Ik was veel eerder naar de boerderij gegaan dat ik heb verteld. Marlene had mij gevraagd om zo vroeg mogelijk te komen. De zon was nog niet helemaal doorgekomen toen ik dingen heb gezien die ik nog aan niemand heb verteld. Mag ik vertrouwen dat jij mij zou je eerlijk mening geven en mij zal helpen al was ik een dochter van jou?”
“Ja. Daarop mag je rekenen.”
Zo vertelde Paula aan Marcio hoe ze Alberto op de die dag en nog zo vroeg in de morgen, in gesprek zag met een vreemde en onbekende man aan wie hij een dikke envelop heeft gegeven. - Dat na het vertrek van Alberto en zijn gezin, de vreemde man een revolver van onder zijn colbert nam, hem bekeek en die weer terug verstopte om daarna naar het groot huis verder te lopen. - Dat ze hem had gevolgd en zich steeds verstopte zo dat hij haar niet kon zien. - Dat ze had gezien dat die man Marlene en Zeca had neergeknald en ook dat zij foto’s daarvan had gemaakt met haar mobieltje en daarbij dat ze een sigarettenpeuk van de man had bewaard omdat ze zag dat hij op de propvolle asbak, bovenop deze peuk stopte.  

Marcio stond verbaasd te luisteren naar alles wat ze hem verteld.
“Heb jij hiervan niets aan je advocaat verteld?”
“Nee. Ik vertrouw hem niet. Hij kan ook door de baas betaald worden om mij te laten veroordelen. Alberto heeft een slachtoffer nodig om op te draaien voor deze moord.”
“Waarom denk je dat hij moest Zeca en Marlene laten vermoorden?”
“Misschien omdat ze te veel van hem wisten. Jij hebt ook gezien dat hij heel snel enorm rijk is geworden, of niet?”
“Ja, dat weet iedereen, maar niemand weet hoe en waarom! Weet jij dan wel?”
“Nee, ik weet dat ook niet, maar ik denk dat voornamelijk Zeca meer wist dan iedere ander. Ik denk zelf dat veel meer verborgen ligt in deze boerderij dat wij allemaal zou kunnen vermoeden.”
“Wat wil je van me horen? welke soort hulp wacht je van me?”
“Ik wil dat je me help met denken wat ik met mijn foto’s en de sigarettenpeuk kan doen. Hoe moet ik ze kunnen gebruiken als ik ze niet aan de advocaat zal geven.“
“Ik vind dit heel moeilijk Paula.  Maar jij mag op mij rekenen en mij vertrouwen. Dat is punt ‘één’. Ik beloof je dat ik ga goed nadenken hoe zou ik zelf handelen in zo een situatie en over een paar weken kom ik terug en zou ik je dat vertellen.”
“Je moet niet te lang wachten, want het gaat niet zo lang meer duren dat ik berecht zal worden…”
“Over twee weken kom ik terug.”

Intussen was de advocaat van Paula terug van de hoofdstad en had haar een bericht gestuurd om naar zijn kantoor in Monte Verde te komen. Op de afgesproken tijd stond Paula in de wachtkamer van zijn kantoor.
“Kom binnen, Paula.  Ik ben even naar de hoofdstad voor zaken geweest, en bij mijn terugkeren tref ik net een bericht  van onze forum dat de rechter heeft de datum voor je berechting vastgesteld. Binnen een maand zullen we in de rechtszaal de jury moeten trotseren. Je wordt beoordeeld door een jury van twaalf personen. Weet je wel hoe het gaat?  
“Ja, ik weet wel hoe het gaat!”
“Ik wil je nog vragen of je nog iets over deze afschuwelijke moord aan mij zou willen vertellen. Iets nieuws dat je misschien nog zou hebben herinnerd. Als het zo is, moet je nu zeggen, want ik ga mijn verdeling verder uitwerken en ik moet alles weten om je vrij te kunnen pleiten.”
Twee dikke tranen liepen op het gezicht van Paula, en ze beantwoordde:
“Ik heb niets meer te melden dan dat wat ik al verteld heb. Ik kwam in het groot huis zoals afgesproken met Marlene en ik trof zij en Zeca en in een bloedbad op de grond. Ik boog over hen om proberen te helpen maar Marlene was al dood.  Zeca leefde nog. Hij zei met moeite: “kantoortje, telefoonboek…” en viel bewusteloos. Ik dacht dat hij dood viel. Toen ging ik naar het kantoortje en belde ik de politie.”
“Waar is je telefoon gebleven?”
“Er kwam steeds meer mensen van de schoonmaakploeg binnen en iedereen begon te huilen en te klagen. Ik ging terug naar de woonkamer met mijn telefoon maar met alle commotie heb hem kwijt geraken.”
“Heb je hem niet meer teruggevonden?”
“Nee. Waarom vraag je dat? is dat dan belangrijk?”
“Zo had we kunnen bewijzen dat je had de politie gebeld en dat je bezorgd was en probeerde nog medische hulp voor Zeca te regelen… Het is jammer dat we je telefoon niet hebben.”
“De politie kan toch bevestigen dat ik was dat hen belde, of niet?”
“Ja, wel. Maar het zou meer indruk op de jury maken als ze je stem konden horen. Maar hoe dan nog, in iedere geval, mag je oprekenen dat ik zou mijn beste doen voor jou.”
Paula nam afscheid en verliet zijn kantoor met lood in haar schoenen en een grijs gevoel in haar ziel.   
 

***
 


  
 

© esperanza. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van Runner
Niet altijd op de blauwe ogenvertrouwen is een verstandige zaak in het leven.
Je hebt er goed spanning in gebracht !

Ik ben erg blij met je reactie, Henk. 
Ook dankjewel voor de mooie sterren. 
Profiel foto van Fons
Ik vind dat Paula wel vertrouwen moet hebben in haar advocaat en hem alles moet zeggen en tonen, anders zal zijn pleidooi niet volledig kunnen zijn, wat in haar nadeel zal zijn.
Wel blijft hiermee de spanning er in.

 

We zullen zien wat de toekomst in petto heeft voor Paula... Het is te merken dat ze wel heen angstig is... 
Dankjewel voor je trouw lezen en reacties, Fons. 


 
Profiel foto van maarten54
Ik lees weinig of geen vervolgverhalen. Af en toe eens, want ik zou het ergens zelf ook wel es willen. ik vind het best knap dat jij dit op deze manier doet

Ik probeer gewoon, Maarten. Het schrijven in het Nederlands is voor mij altijd een uitdaging. Maar... ik houd wel van uitdaging dus probeer ik wel iedere keer weer. 
En weet je, Maarten, een verhaal schrijft zichzelf. Als je daarmee begint komt het verder vervolg als vanzelf... Je moet ook proberen. Het is wel heel leuk om te doen.(Vind ik dan...) 
Dankjewel voor het lezen en reageren. 
Profiel foto van monkey
Paula schat het goed in, maar inderdaad je moet dan wel weten wie wel te vertrouwen is.
Weer een mooi vervolg, ik ben echt benieuwd hoe het uiteindelijk afloopt.
 

Ik denk ook dat jij gelijk hebt, Marja. Nu is het wachten op de antwoord van Marcio. 
Dankjewel voor je betrokken reactie. 
Profiel foto van astra
De tijd gaat dringen. Paula is wel zeker van haar zaak om de advocaat niet te vertrouwen. Zelfs als hij nog speciaal naar haar telefoon vraagt. Nu maar wachten op Marcio. Wat zou hij kunnen bedenken om de bewijzen op de telefoon goed te gebruiken?

Ik ben erg blij dat door je reacties te lezen, ik kan merken dat dit verhaal  blijft vragen oproepen.