Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Lokken is een kunst XXIX - Koning zonder land (2/2) (nieuw19)


Geschreven door Eichnon
10 juni 2019 11:38
Categorie: Vervolgverhaal

vorig deel: Lokken is een kunst XXIX - Koning zonder land ( 1/2 ) ( nieuw19)
volgend deel: Lokken is een kunst XXX - Controle (1/2)

Leestijd: ca. 5 min.
Aantal keer gelezen: 71 Aantal reacties: 5
Aantal leden : 0
 0
De Auteur wil graag inhoudelijk en technisch commentaar op zijn werk
Met al haar warmte wordt ik verwelkomd door de zon die straalt in een staalblauwe hemel. Het lijkt wel een andere wereld waar rust en kalmte heersen, waar vogels een vrolijk en toonvast lied zingen om mijn aanwezigheid te vieren. Onderuitgezakt tegen de voorgevel, prop ik een sigaret in mijn mond en inhaleer diep. De chemische stoffen die nog steeds door mijn lichaam razen en gemixt zijn in een toxische cocktail, zorgen ervoor dat mijn handen onbedaarlijk blijven trillen. Het is alsof al mijn spieren tegelijkertijd willen ontspannen, maar de spanning zich gewoon constant verplaatst en mijn lichaam doet schokken. Toch is het vooral een gevoel van blijheid dat primeert. Het gevoel van macht en superioriteit.
Ook het staal pulseert hevig en zijn trots kent geen grenzen. Ook hij voelt de sensaties die zo vergelijkbaar zijn met de jacht. De spanning, de adrenaline en het uiteindelijke gevoel van euforie.
Samen genieten we, alsof het nooit anders geweest is, alsof onze meningsverschillen slechts futiliteiten waren in een onmetelijke kosmos.  Als onafscheidelijke partners in crime wentelen we ons in onze overwinning, zonder enige vorm van schuldgevoel, blij met de afwezigheid van de medaille, die  veilig opgeborgen  is in mijn nachtkastje, zodat we  gespaard blijven van een ellenlange moraliserende preek en hij niet in staat is dit magische moment te verknallen met zijn zogenoemde ‘goede inborst’.
 
“Hey, gaat het wel? Je hebt jezelf toch niet buitengesloten?”
De klaterende lach die volgt overklast elke waterval in natuurlijke schoonheid. Verbaasd en met een gevoel van déjà vu kijk ik op om verblind te worden door de ooit gevallen koningin die bijna tot een volledige wederopstanding is gekomen.  Haar oranje lokken gloeien als hete kolen en hebben bijna hun originele lengte bereikt waardoor ze in twee losse staarten over haar schouders kunnen hangen. Haar look heeft een zeker hippiegehalte en doet me denken aan een aantal van de jongedames die de sixties nieuw leven inblazen in mijn woonkamer. Het heeft iets dat jong en frivool oogt, maar mijn koningin voegt zelf het belangrijkste ingrediënt nog toe: stijl.
Ik weet dat ik er, als vanouds,  totaal verwilderd moet uit zien, maar toch glimlacht ze voluit. Een lach die me uitdaagt om te springen zonder reddingsvest, de waterval naar beneden, op zoek naar het diepste oranje. In mijn broekzak raakt ook het staal oververhit.  Samen met de brandende zon zorgt hij voor zweet dat in stroompjes langs mijn slapen vloeit. Zijn enthousiasme brengt een gevoel van verwachting en doet mijn ademhaling stokken. Ik zoek naar woorden, maar plots zijn ze vloeibaar als kwik dat net zijn thermometer is ontvlucht. Ondanks de grote drang naar cohesie, hebben ze alle moeite van de wereld om zich op een normale manier te groeperen.
 
“Hey…hallo…neen, euh. Ik heb sleutels… Ik kan euh, binnen als ik wil. Te veel mensen… Even rust nodig.”
“Hmmm, ja, dat was me al opgevallen. Soms lijkt het wel alsof je hier gratis dingen weggeeft. Een constant komen en gaan van de vreemdste typetjes. Vroeger was het hier zo rustig, eigenlijk nooit bezoekers, maar nu… Ik wil me nergens mee bemoeien, maar euh… hier in de buurt worden wilde roddels verteld. Sommigen zeggen dat je hier een sekte leidt en je een soort van harem hebt. Er zijn er zelfs die zeggen dat je hier drugs verkoopt.”
Haar woorden treffen doel en plots heerst er paniek in de vier kamers van mijn hart. Het gevoel van macht lijkt nog slechts een verre herinnering.
“Drugs? Hoe? Euh,…wat? Neen… Er zijn gewoon twee meisjes…uit het ziekenhuis. Ze wonen hier…euh, tijdelijk. Veel vrienden, ze hebben veel vrienden. Te veel vrienden…”
De koningin kijkt me aan met een vreemde blik, alsof ze nog moet uitmaken of ze me gelooft of niet.
“Ach zo….mja…wel, heb je misschien zin in een kop koffie, rustig, bij mij thuis?”
Er zijn op dit moment maar erg weinig dingen die zo aanlokkelijk klinken als een kop warme koffie in haar klinisch witte keuken.
“De kinderen zijn bij hun vader….”
Of ze er verder nog iets mee bedoelt, kan ik niet achterhalen, maar ik hoor vooral een belofte van rust. Ook het staal  geeft duidelijk zijn voorkeur te kennen en pulseert dwangmatig.  Zijn drang naar haar lokken brandt als het heetste hellevuur.  Het is dat fijne vertrouwde gevoel van onze gezamenlijke verlangens dat weer terug is. De synchronisatie van paden die van elkaar wegliepen, maar nu weer samenkomen. Toch moet ik hem temperen, hem begrenzen in zijn enthousiasme. Ze weet wie ik ben.  
 
Voor ik de koningin van antwoord kan dienen en haar aanbod plechtig kan aanvaarden, wordt ons gezellig samenzijn verstoord door een furieuze Kate die als een grote donderwolk een donkere schaduw over me werpt. Zonder de koningin een blik waardig te gunnen richt ze al haar woede mij.
“Klootzak! Wat de fok. Ben je gek of wat?!? Jordi is een goede vriend van me!!”
Alle frustratie die langzaamaan verdwenen was, keert terug als een boomerang. Kate schendt alle normen van het goed fatsoen en is blijkbaar vergeten wat elementaire beleefdheid inhoudt.
Ik zie hoe de koningin een stap terugdeinst en me aankijkt met grote ogen, duidelijk aangedaan door Kates uitval.
“Ik ken Johan niet…”
“Jordi!!!”
“Neen, die ken ik ook niet.”
Even heb ik het gevoel alsof Kate zal ontploffen, maar voor ze helemaal nucleair kan worden, snoer ik haar de mond.
 
“Weet je wat… ik ga nu koffie drinken en straks, wanneer ik terugkom, zijn al jouw goede vrienden het huis uit. Enig idee wat ze hier in de buurt vertellen? Dat er hier drugs verkocht wordt! Drugs, echt… “
Ik zie hoe Kate zichtbaar schrikt, hoe haar woede plaats maakt voor iets anders. Ik herken het maar al te goed, de angst die haar nu van binnenuit besluipt en ongetwijfeld haar hoofd doet bonzen. De zoektocht naar uitwegen, maar geen enkele die aantrekkelijk is.
“Zo is het toch?”
Te beduusd om iets te zeggen, kan mijn koningin slechts knikken.
“En is dat zo? Wordt er hier drugs verkocht?” richt ik mijn vraag weer tot Kate.
Ik voel hoe de macht weer door mijn lichaam gutst, hoe alles plots uitgetekend is, als een plan van hogere orde. Alsof elk punt in het universum geijkt is en de draden die alles met elkaar verbinden hun weg tot bij mij vinden. Ik hoef maar aan een touwtje te trekken om een actie te initiëren, om mijn marionetten te laten bewegen.
De fierheid van het staal is overweldigend en plaatst me op zijn ijzeren troon, als de onbetwistbare leider van mijn eigen wereld. Het is een omwenteling die ik zelf niet kan bevatten, maar het voelt fijn, alsof er niet langer grenzen zijn.
“Drugs, euh, neen.”
Het antwoord van Kate is allesbehalve overtuigend, maar het volstaat, voorlopig. Ik weet dat deze veldslag in mijn voordeel beslecht is en ook zij beseft dat de verhoudingen tussen ons verschoven zijn.
 
Terneergeslagen en beladen met zorgen en vraagstukken laat ik Kate achter, vergezeld door mijn bijna in volle glorie herstelde koningin. Ik synchroniseer mijn stappen met de hare en hoop op lekkere koffie. Ik voel dat ook zij onder de indruk is van mijn optreden en het gezag dat ik uitstraal respecteert.
“Dat heb je goed gezegd.”
“Ja,” beaam ik glunderend, “er kan maar één koning zijn.”
In mijn hoofd proest het staal het uit.
“Eén koning, ja, maar hoeveel koninginnen?”
 
© Eichnon. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
leuk gevonden door: Breinpijn, September, Gwij
Profiel foto van Breinpijn
Wauw, een beetje flabbergasted bleef ik achter na het lezen van zulk een vertrouwenwekkende daadkracht. Zou de ‘held’ in onze antiheld wakker zijn geworden? Zou er wellicht een andere amoureuze ontwikkeling volgen? En hoe gaat het verder met de machtsverhoudingen in huize.... euh, hoe heet ie ook weer<img src='img/smileys/laugh4.gif' alt=':-d' Title=':-d'>?
Ik heb zoals ik vorig deeltje ook al zei vermoedens van een ommekeer in zijn leven. Eigenaardig (op zijn zachtst gezegd) zal hij blijven, maar enig zelfvertrouwen kan hij wel gebruiken en zo voelt het ook. 
Inwendig glom mijn ego bij het horen van de conversatie tussen hem en Kate. Oef, ik werd geraakt door vallende brokstukken van de ivoren toren waarin zij zich gehuld had. 
Tja, je ziet, ik steek mijn bewondering over dit megastuk niet onder stoelen of banken. Hoeft ook niet want hier kan je gewoonweg alleen maar diepe bewondering voor hebben. 

Als onafscheidelijke partners in crime wentelen ons in onze overwinning, zonder enige vorm van schuldgevoel,> ik denk dat ‘we’ nog ingevoegd kan worden na ‘wentelen’

 

Flabbergasted. Super. Als een gewaarschuwd man er twee waard zijn, dan is dat dus dubbel flabbergasted, wat kan ik me nog meer wensen. 

Wat betreft je verbetering zal ik zelfs meer zeggen, 'we' MOET ingevoegd worden.

hartelijk dank!
Profiel foto van esperanza
Wat een heerlijk verhaal. Ik had mij al afgevraagd hoe het zou gaan als de twee moderne meisjes bij hem in zijn huis zouden komen wonen. Hier heb alles verteld wat mis ging. Geweldig om te lezen. Over zijn eigen wijze van denken en handelen zie ik wat verandering. Nu voor het eerste, als ik mij goed herinner, heeft hij geweld gebruikt en ook voelde hij zich echt aangetrokken tot Marjory. 
Deze twee delen zijn echt prachtig, meesterlijk geschreven. 

Dank je wel, Sila. Het is inderdaad de eerste keer dat hij geweld gebruikt om geweld te gebruiken. Wanneer hij op jacht ging naar lokken was hij niet altijd even zachtzinnig en toen hij met de overvaller van de juwelier vocht was hij ook best agressief, maar nooit op deze manier, met zo weinig aanleiding. 

Erg bedankt om je complimenten, je analyses en betrokkenheid. Ik apprecieer het heel erg. 
Profiel foto van Twicedoubleyou
Yes, a king is born! <img src='img/smileys/smile2.gif' alt='(smile)' Title='(smile)'>
Meesterlijk hoe je wederom de lezer weet mee te slepen in allerlei omwentelingen en kantelingen.
Jordi, (Johan haha) fantastisch, het type en de actie, de fluimen. Spannend ook. Ik dacht even dat hij in een soort van reflex wat van die dreads zou gaan stelen, maar ik denk dat de geur ervan niet om over naar huis te schrijven is, dus goede keuze om dat niet te laten gebeuren<img src='img/smileys/smile1.gif' alt=':)' Title=':)'>

Wat een verwarring, 3 vrouwen! De gevoelens voor Kate blijven wel, zo voorspel ik, het was volgens mij een daad van een kat in het nauw. En een heel slimme zet richting de roodharige buurvrouw (had zij al een naam?) en de buurt.

Je kruipt als lezer steeds verder in zijn persoonlijkheid, waarin nieuwe aspecten aan het licht komen en dat is echt heel knap gedaan. Ik voel mee en beleef het bijna zelf.
Super, supergaaf geschreven en het blijft maar boeien!

Wederom bedankt. Het Jordi-Johan grapje is in zijn vorm al zo oud, maar het blijft inderdaad grappig, ik moet er zelf ook om lachen. 

Misschien had hij de dreads wel kunnen afsnijden als een wraakactie ( op goeie dreads moet je toch even sparen ), maar als verzamelobject zijn ze inderdaad waardeloos. 
De roodharige buurvrouw heeft ook geen naam, koningin met allerlei bijvoegsels. Ik heb wel een tijdje getwijfeld of ik ze alsnog een naam zou geven, maar het leek me wat te laat. Of misschien alsnog, wie weet. 

Ontzettend blij met je reactie!
Profiel foto van Puck
 Het lijkt wel een andere wereld waar rust en kalmte heersen, waar vogels een vrolijk en toonvast lied zingen om mijn aanwezigheid te vieren. ´, Hoor je wat hij denkt´, behoorlijk zelfingenomen. Het is dat wat hem zo boeiend maakt, ik hem soms om verafschuw om hem daarna weer te omarmen. Als een leidraad doorheen het verhaal loopt. Ook nu laat je ons weer in de waan, tergend die twist waarin hij de boventoon blijft voeren, ons een rad voor ogen blijft draaien. Enigszins ontgoocheld ben ik door die ommekeer, totaal niet verwacht, maar jongens wat een façade voert dat staal op. Ik denk dat je naar een open einde toewerkt, niets staat nog vast. 
 Ik hoop er op, je hebt je nu absoluut niet ingehouden, zoveel blootgelegd. Graag gelezen,<img src='img/smileys/tong4.gif' alt=':p' Title=':p'>
 
 
 
 

Bedankt Puck. Ik vermoed dat het zal blijven twisten tot het einde. Of hij de boventoon zal blijven voeren kan ik niet garanderen want volgens mij zijn er nog enkele moeilijke keuzes te maken ( al zijn het misschien niet de keuze die je verwacht.)
Profiel foto van September
Klasse, klasse wederom :)  Ik heb met het grootste genoegen dit deel gelezen. Niet in het minst om de weer onverwachte wending(en) en de terugkeer van de Koningin. Nu hij na zijn ''uitbarsting'' en laten vieren wat teveel werd weer twee handen in elkaar is met het staal en zich Koning waant. Het glorieuze gevoel spat ervan af. Het is erg mooi om alle subtiele en minder subtiele wendingen en gevoelbelevingen en belevenissen van het hoofdpersonage te volgen.De crash met Kate aangaande Jordi( Johan :)) zat er wel in en maakt het triomferend en licht opportunistische completer maar voelt tevens als opening voor een wending die wellicht nog kan komen. Het is erg grappig en invoelbaar geschreven. Het is een mooi bijna euforisch geschreven deel en voelt als een catharsis ( of het gevoel van een catharsis) als alles weer open en schoon is, mooi verweven met de Koningin en koffie :) Het is bijzonder mooi en vloeiend geschreven Eichnon. Vriendelijke groet

Het is een leven vol vallen en opstaan. Hoewel hij altijd al wel geweten heeft wat 'gewenst gedrag' is, leert hij bij en vertoont hij nu af en toe dit gedrag, gewoon omdat hij dat wil, omdat er mensen zijn om wie hij, willen of niet, toch geeft. 
En natuurlijk komen er nog wendingen en zou het best eens kunnen dat de euforie alsnog getemperd wordt. Misschien ook niet. Dat is voor een volgende keer...