Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Lokken is een kunst XXIX - Koning zonder land ( 1/2 ) ( nieuw19)


Geschreven door Eichnon
10 juni 2019 11:36
Categorie: Vervolgverhaal

vorig deel: Lokken is een kunst XXVIII - Tuinieren onder kunstlicht (2/2) ( nieuw19)
volgend deel: Lokken is een kunst XXIX - Koning zonder land (2/2) (nieuw19)

Leestijd: ca. 7 min.
Aantal keer gelezen: 75 Aantal reacties: 6
Aantal leden : 0
 0
Dit werk heeft op de voorpagina in de spotlight gestaanDe Auteur wil graag inhoudelijk en technisch commentaar op zijn werk

Korte duiding voor wie nog nooit een deel van dit verhaal gelezen heeft. Alle anderen mogen doorgaan naar de titel.
'Lokken is een kunst' is een verhalenreeks die gaat over een man die als sociaal onaangepast en een beetje vreemd bestempeld mag worden. Hij verzamelt haarlokken, tot heden alleen maar van vrouwen, die hij meestal niet op de meest ethische manier bemachtigt en waarvan hij de geur inademt zodat hij een zicht krijgt op het leven dat erachter huist. Hij wordt hierbij bijgestaan door een mes (staal), waarmee hij communiceert en dat hem zelfs regelmatig in een bepaalde richting stuurt. 

De zussen Kate en Mallory zijn bij hem ingetrokken, niet op zijn vraag, maar omdat ze weet hebben van zijn jacht op lokken en de onethische manier waarop dat gebeurt. Hoewel hij voor beiden een boontje heeft, maar meer specifiek voor Mallory, is toch niet alles peis en vree en vertonen er zich barsten in hun onderlinge relaties. Ook de aanwezige cannabisproducten zouden hier weleens een rol in kunnen spelen.
 


Koning zonder land

 
Verzonken gedachten zonder einde zit ik op mijn porseleinen troon, teruggetrokken in het kleinste kamertje.  Mijn hoofd gonst als een wespennest in oorlogsmodus en het staal, mijn hofnar van dienst, uit zijn ongenoegen op expliciete wijze. De kalmte en rust die ooit heersten in mijn paleis, lijken voorgoed verleden tijd. Overal zijn mensen die ik niet ken, vreemde mensen. Zelfs met de deur gesloten hoor ik het getjingeltjangel van een vals klinkende gitaar en stemmen waar ik geen naam of gezicht aan kan koppelen.
Terwijl Mallory in mijn bed ligt te slapen na een nachtshift in het ziekenhuis, houdt Kate weer opendeurdag.  Zo goed als dagelijks overspoelen haar ‘vrienden’ het huis. Buiten is het vijfentwintig graden en toch zijn er hier weirdo’s met een muts op hun hoofd. Anderen hebben dan weer gaten in hun oren of een been door hun neus. Sommigen blijven uren, anderen slechts twee minuten. Als een door iedereen bejubelde koningin ontvangt Kate haar onderdanen op audiëntie en stuk voor stuk leggen ze harde munt op tafel in ruil voor de inhoud van haar plastic Aldi tas.
In de woonkamer hangt quasi permanent een zoete kleverige rook die aan het plafond een ondoordringbare mistbank vormt.
Het is te veel, te druk, te alles.
 
Sinds de komst van Kate en Mallory lijkt het huis wel een kringloopwinkel, volgestouwd met spullen die meegebracht werden door Kates vazallen.
“Dit stond nog bij mij.”
“Ach ja, zet maar ergens neer.”
Ik noem het oud en versleten, zij spreken over vintage. Ook hun kleding ligt en hangt op de onmogelijkste plaatsen. Waar je ook kijkt, zie je topjes, jurkjes, broeken en ondergoed.  De badkamer is dan weer volgepropt met potjes, doosjes en tubes waarvan de herkomst en het doel me een raadsel zijn. Op wonderbaarlijke wijze verdwijnt eten uit de koelkast en mijn slaapkamer is voor de helft benomen door kartonnen dozen waarvan ik de inhoud zelfs niet wil kennen.
De dagen verglijden als een aaneenschakeling van onwerkelijke gebeurtenissen en ik leef in een realiteit die de mijne niet kan zijn. Zelfs in de vroege uren, wanneer de rust van de nacht nog zachtjes nasluimert en ik probeer te genieten van mijn eerste tas koffie, word ik reeds bestookt door ongewenste impulsen.  Steeds opnieuw slaat de angst me om het hart wanneer ik de badkamerdeur hoor, gevolgd door trippelende voetstappen. In Kates wereld is het blijkbaar normaal om binnen te fladderen met alleen een slip aan je lijf en zo aan te schuiven aan de ontbijttafel. Terwijl bij haar geen enkel spoor van preutsheid of verlegenheid te bekennen is, raak ik volledig de weg kwijt wanneer ze als een halfnaakte bosnimf in de keuken verschijnt. Ze zaait onrust in mijn buik en ik kan niet anders dan staren in de onmetelijke zwartheid van mijn koffie en me voorbereiden op wat komen gaat. Haar blote voeten die stap voor stap naderbij komen en haar lippen die zachtjes mijn wang beroeren. Voor haar is het slechts een ochtendlijke begroeting, voor mij een explosie van impulsen. De geur van vochtige lokken en shampoo, de roezende vlagen die door me heen suizen,  wanneer haar haren langs mijn gezicht slaan. Het is niet langer een keuze, maar een obligate worsteling.
Terwijl ik de norse beer ben die probeert om zijn ochtendhumeur te verwerken, is zij de vrolijkheid zelve, die ongegeneerd met haar borsten komt pronken en de dag kwetterend begroet als een vogel in de meimaand. Hoewel het voorgeschotelde uitzicht verbluffend mooi is, voelt het fout aan. De durf om haar aan te kijken ontbreekt en telkens wanneer mijn ogen toch even langs haar lichaam dwalen word ik overspoeld door golven van schuldgevoel. Het knaagt, maar ik heb geen idee of haar gedrag normaal is.  Misschien ben ik wel de vreemde eend in de bijt, dus hou ik mijn mond en begraaf mezelf in verwarring.
 
Hoewel Mallory net iets zediger door het huis paradeert, laat ook haar nachtkledij meestal weinig aan de verbeelding over. Lange t-shirts die toch niet lang genoeg zijn of pyjama’s met veel te veel onbenutte knoopsgaten zijn een oeverloze poel van verlokking.  Toch is het net dat weinige dat de verbeelding stimuleert, dat me doet gluren, sluiks. Ik maak mezelf wijs dat ik op zoek ben naar het hangertje, dat ik tracht een glimp van het amber op te vangen dat ergens in het dal te rusten ligt. Ze laat me kraken van binnen, opgejaagd door een vorm van lust die nieuw voor me is. Geen doel, geen lokken, geen macht, alleen zij. Zonder het te beseffen, of misschien toch, veroorzaakt ze elke morgen opnieuw kortsluiting in mijn hoofd en legt ze knopen in mijn zenuwbanen. Ik leef in een koninkrijk in crisis.
 
Ondanks hun, naar mijn normen, exhibitionistische gedrag, is er verder van amoureuze ontwikkelingen geen sprake.  Er is slechts een spanning die me van binnen opvreet. Het verlangen naar een verbondenheid, die ik tot nu toe steeds geschuwd heb, die ik beschouwde als gevaarlijk, is de laatste weken allesoverheersend. Het is een drang die die van de jacht overstijgt. Telkens ik Mallory zie, haar zachte bewegingen, de twinkeling in haar ogen, dan voel ik de bakstenen in mijn maag die zich proberen te gedragen als net ontpopte vlinders, maar jammerlijk falen. Vleugels worden niet ontvouwen, grenzen worden niet verlegd.
 
Er zijn wel de knuffels, de zoen op de wang en af en toe, vingers die zich verstrengelen op een onbewaakt moment, maar toch zit er onderweg ergens een kink in de kabel. Telkens opnieuw pijnig ik mezelf wanneer ik terugdenk aan de zoen in het ziekenhuis, toen zij nog een schone slaapster was en mijn lippen de hare proefden. Ik besef dat hoop op herhaling een utopische gedachte is, zeker nu ze het idiote idee heeft opgevat om me ‘broertje’ te noemen. Jarenlang heb ik me afgevraagd wat men nu precies bedoelde met de ‘friend-zone’, maar het concept is me nu wel pijnlijk duidelijk.  
Toch is het een realiteit die ik niet wil accepteren. Van alle vrouwen die ik bejaagd heb, die ooit in mijn nabijheid vertoefden, is zij de enige die enkel en alleen met haar aanwezigheid het roezen in een wereld vol lokken overtreft. Zij vertegenwoordigt de enige realiteit waarin ik wil verblijven.
 
Trillend door de opgekropte spanning die mijn gedachten teweeg brengen en de gruwelijkheid van het lot, probeer ik te verdwijnen in de stilte van mijn troonzaal, hoewel ook deze stilte al voor de derde maal verstoord wordt.
“Bezet!”
“Komaan man, ik moet dringend! Ik sta hier al een uur.”
Alweer wordt er op de deur gebonsd, luid en agressief. Het is de druppel die mijn hoofd doet overlopen, het geluid dat er niet meer bij kan en mijn schedel in tweeën splijt.  Hoofdpijn daalt neer als een zomerse hagelstorm. Mijn ogen sluiten zich half, onverbiddelijk naar beneden gedrukt door het bonzen in mijn hoofd. De wereld draait en bijna val ik achterover wanneer ik probeer op te staan van mijn porseleinen troon.  Waardeloos  voel ik me, de overbodige en louter ceremoniële koning. Niet gekozen noch geliefd door het volk, maar louter en alleen aanwezig om de deuren van zijn paleis open te stellen aan het gepeupel dat ik onder normale omstandigheden zelfs geen blik waardig zou gunnen.
 
Tot overmaat van ramp staat aan de andere kant van de deur een jongen met blonde dreadlocks, de obligate gaten in zijn oren en een grijze, slobberende joggingbroek, ongeduldig te wachten.
“Hey duuuuuude, dat kon toch sneller. Gewoon elementaire beleefdheid. Slapen kan je ook gewoon thuis.”
Hij hamert zijn woorden door mijn gehoorgang zonder enige omzichtigheid of het minste respect. Het voelt aan als het allergrootste onrecht, een aardbeving, gevolgd door de eerste tekenen van een vulkaanuitbarsting.  Ook het staal is in shock en ik weet dat ook zijn tolerantiegrens overschreden is.  
“Excuseer?!?”
Doordringend kijk ik de jongeman aan, die als een hitsig haantje blijft terug staren. Waarschijnlijk heeft hij al zoveel pretsigaretten gerookt dat hij geen enkel idee meer heeft over de gladheid van het ijs waarop hij zich bevindt.
“Ach man, doe even normaal en…”
Een zwart waas doorspekt met rode striemen verduistert mijn zicht en voor ik goed en wel besef wat er gebeurt, omklemt mijn hand zijn strottenhoofd en knalt hij met zijn stomme kop tegen de muur. Zijn blauwe ogen die net nog zelfverzekerd stonden, puilen lichtjes uit en kijken me vol angst en onbegrip aan.
In mijn hoofd galmt het staal en spreekt oorlogstaal die weinig aan de verbeelding over laat. De beelden die hij zendt zijn gruwelijk gewelddadig en gedrenkt in liters bloed. Door het gebrek aan actie balanceert ook hij op het scherpst van zijn snede en ik voel dat ik niet mag toegeven aan zijn intenties.  Innerlijk worstel ik met het staal in een poging om de heerschappij over mijn spieren te herwinnen. Ik kan me aan hem overgeven, maar ongetwijfeld zal dit slecht aflopen.
Onze worsteling wordt abrupt beëindigd door een kleverige fluim die in mijn gezicht gespuwd wordt, gevolgd door een bijna hysterische lach.
Tactisch gezien is het niet de meest geslaagde actie, want alle mededogen wordt weggezogen als in een vacuüm dat plots doorprikt wordt. Keihard plant ik mijn knie in het kruis van de jongen, die kreunend in elkaar zakt terwijl zijn joggingbroek van licht naar donker kleurt en een toiletbezoek overbodig maakt. Zijn pijnlijk gekerm laat alle frustratie en onmacht uit me wegvloeien terwijl mijn adrenalinepeil, dat reeds gevaarlijk hoog stond, nog verder rijst en aangevuld wordt met de nodige hoeveelheid dopamine. Even voel ik nog de aandrang om na te trappen, maar de priemende blikken die ik in mijn rug voel branden, weerhouden me van verdere acties. Met mijn hand veeg ik de fluim van mijn gezicht en strijk hem uit in de dreadlocks van de onfortuinlijke jongen.
“Verkeerde plaats, verkeerd moment.”
Met ogen vol onbegrip en wilde paniek kijkt hij nog even op, maar gelukkig is hij slim genoeg om niet meer te antwoorden.  Het voelt goed om weer koning te zijn van mijn eigen paleis, om de macht die mij toekomt weer te grijpen en te omarmen.
Nagekeken door de geshockeerde en fluisterende stoners in de woonkamer, wandel ik zo statig mogelijk naar buiten in de hoop enige verlichting te vinden en mijn hoofd leeg te maken. 
© Eichnon. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
leuk gevonden door: Breinpijn, Twicedoubleyou, September, Gwij
Profiel foto van Breinpijn
Ja maar, ja maar, ja maar... hoe kan ik anders dan buitengewoon lysrisch reageren op zulk een meesterwerk. Een Michelangelo onder de souvenirbeeldjes, een Rembrandt tussen de houten omhulsels, een, een, een... 
Dit is zo onwaarschijnlijk goed geschreven dat mijn woorden als vlaggen op modderschuiten staan. Misplaatst, maar... ze zijn welgemeend want wat is dit toch een schitterende ode aan de humor in zijn algemeenheid. Alles steekt vloeiend in elkaar, loopt als een op stoom zijnde dieseltrein niet te stuiten voort over de rails van de bladzijdes. 
Ik vind het ook schitterend om te merken dat er een bepaalde ommekeer in de psyche van onze held is geplant. Ik voorzie een mars naar een relationeel iets. (heb ik dat misschien aangezet?) Er zou nog heel veel voor moeten gebeuren, maar ik acht het niet langer onmogelijk.
De sfeertekening in dit deel is er weer een van de bovenste plank. Hier en daar heb je je enigszins ingehouden met de metaforen, maar die doen niets af aan het feit dat de sfeer in het huis miraculeus goed is getekend. De typetjes die je opvoert; je herkent ze van de straat. Heerlijk. Ja, ik heb het idee dat er romatiek in de lucht hangt; weet niet waarom....

Tja, die evolutie komt natuurlijk. Misschien ben ik het die graag wat kracht toevoegt om zo enkele andere wendingen te kunnen geven of misschien is hij het die evolueert, wie zal het zeggen. Misschien is het alletwee wel waar.

Het is fijn om te merken dat er gespeculeerd wordt over romantieken relatie. Misschien moet ik gewoon proberen om nog een seks-icoontje te halen. Een drug-icoontje heb ik al eens gekregen, geweld (vreemd genoeg nog niet). Ik heb wel de indruk dat je vrij extreem moet gaan om een badge te behalen :-) 

Erg bedankt voor je reactie die ook weer van de bovenste plank gehaald is. 
Profiel foto van esperanza
Ik ga snel naar deel twee.... 

Soms heb je briljante ideeën <img src='img/smileys/anim_59.gif' alt='(giggle)' Title='(giggle)'>
Profiel foto van mobar
Het is inderdaad lastig om het verhaal te volgen wanneer je het niet hebt kunnen volgen. De schrijfstijl fascineert me bij vlagen wel, vooral vanwege wat ik al eerder noemde, de psychologische gelaagdheid van jouw manier van schrijven. <img src='img/smileys/yes2.gif' alt='(y)' Title='(y)'>

Bedankt, Mobar. Ik weet dat het niet makkelijk is om zomaar in het verhaal in te stappen, maar ik apprecieer enorm dat je toch de moeite genomen hebt om te lezen en te reageren. Bedankt. 
Profiel foto van Twicedoubleyou
Prachtig en krachtig neergezet, ik kan het voelen, zie het voor me.

Details
Ik leef in een koninkrijk in crisis. -> Ik leef in een koninklijke crisis?

Een zwart waas doorspekt met rode striemen-> zwarte?

Voor de rest: zie reactie deel II
 

Erg bedankt W

Meestal zie ik wel iets in je 'details' maar deze keer niet echt. Er is een verschil in betekenis tussen een koninkrijk in crisis en een koninklijke crisis. Hier zijn beiden in crisis en beide opties zijn mogelijk, maar ik prefereer toch het koninkrijk. 

Over de 'e' bij bn heb ik wel eens wat gelezen. Ik heb het deze keer niet opgezocht of beide kunnen ( zwart of zwarte) maar 'zwart' is naar mijn aanvoelen zeker correct. Ik weet wel dat er een redelijk groot verschil is op dat gebied tussen Vlaanderen en Nederland. Voor mij voelt 'Een zwarte waas' niet correct aan. 

 

Erg bedankt W

Meestal zie ik wel iets in je 'details' maar deze keer niet echt. Er is een verschil in betekenis tussen een koninkrijk in crisis en een koninklijke crisis. Hier zijn beiden in crisis en beide opties zijn mogelijk, maar ik prefereer toch het koninkrijk. 

Over de 'e' bij bn heb ik wel eens wat gelezen. Ik heb het deze keer niet opgezocht of beide kunnen ( zwart of zwarte) maar 'zwart' is naar mijn aanvoelen zeker correct. Ik weet wel dat er een redelijk groot verschil is op dat gebied tussen Vlaanderen en Nederland. Voor mij voelt 'Een zwarte waas' niet correct aan. 

 

Ik zie het nu: een koninkrijk in crisis! Heb het helemaal verkeerd gelezen, zag steeds koninklijk. Excuus.

Ja, voor de -e bij dat bijvoeglijk naamwoord zijn regels/ uitzonderingen, en het kan dus zonder, dat was al eens eerder aan bod gekomen. Toch is in Nederland zwarte gebruikelijker of het klinkt gewoon beter in mijn oor, dat kan ook...<img src='img/smileys/smile1.gif' alt=':)' Title=':)'> 
 

volgens mij heeft het te maken met 'een' of 'het'
het zwarte waas
een zwart waas
het zwarte kind
een zwart kind

maar het werkt niet bij alles
 

voor mij klinkt 'een zwarte waas' ook goed, maar dat zouden ook mijn (Hollandsche) oren kunnen zijn of een slechte opvoeding <img src='img/smileys/smile1.gif' alt=':)' Title=':)'> 

Auw, hier moet ik moeite doen om die voorzet niet af te maken <img src='img/smileys/anim_59.gif' alt='(giggle)' Title='(giggle)'>

Kom maar op! <img src='img/smileys/wink3.gif' alt=';)' Title=';)'>  
Profiel foto van Puck
Prachtig, heb mij nog even weer onder laten dompelen.
Van dit deel kan ik niet genoeg krijgen. De rust in je schrijven is bijna opzienbarend.
Ervaar een toegankelijkheid die mij overrompeld. Ontroerend mooi en van dien aard,
dat ze er voor zorgt dat er onderhuids kippenvel ontstaat. De ingehouden tomeloze wanorde van hem, verwoord op een manier waar ik op zat te wachten, dit was wat ik bedoelde in eerdere reacties, dat hij zijn verschijning moest laten gelden. Van een mistroostig willoos figuur die alles over zich heen liet komen, heb je nu een man van vlees en bloed gemaakt.
Wie had dat kunnen vermoeden, niet vrijpostig maar discreet de onthulling over zijn innerlijke belevingswereld. De diepgang daarvan mij voerde naar verre verten. Heerlijk om te lezen,
Of verbeeldde ik me het allemaal maar en lijkt de ommekeer maar van tijdelijke aard
We zullen het zien. Dit deel is in ieder geval heel erg goed gelukt. draagt veel bij naar mijn gevoel.
Alles zit erin, de spanning, de grapjes, weergaloos op een manier waarbij alles in elkaar valt.
De broeierige sfeer ik heb er zo  van genoten. <img src='img/smileys/drink1.gif' alt='(d)' Title='(d)'>ik neem er een drankje op.<img src='img/smileys/speechless2.gif' alt=':-|' Title=':-|'>
 
 

Schol.
Wat word ik weer ontzettend blij van je reactie. Je tomeloze enthousiasme zorgt ervoor dat ik kinderlijk gelukkig word. Ik kan je bedanken zoveel ik wil, maar eigenlijk zijn er geen woorden die voldoende inhoud hebben om de mate van dankbaarheid te uiten. 
Dan maar een dansje
(dance) (butterfly)
Profiel foto van September
Geweldig. De wending die dit deel neemt. Als een ijskoude terugkeer naar de realiteit. Maar zeer goed geschreven. Ineens is uit de wanorde een andere ( uiterlijke) wanorde ontstaan in het huis ( paleis) van de koning en het intrekken van Kate en Mallory en allerlei indringers als het ware. Hij is ineens zo menselijk, alsof hij ook wakker is geworden uit een droom in een geheel andere droom met alle emotie van dien. Ik heb dit deel als heel begrijpend, mooi golvend geschreven, de ontnuchtering voelbaar maar zeker ook als zeer humorvol ervaren. Vooral het moment dat hij weer opstaat en optreedt omdat dit ( overduidelijk) een groot teveel van alles is. Briljant mooi Eichnon.  

Bedankt, September. 
Het huis is steeds de enige plaats geweest waar hij echt zichzelf kon zijn, waar hij meestal heer en meester was. Plots is de realiteit anders. Katjes in het nauw doen soms vreemde dingen maar vooral alles om te ontsnappen uit een benarde situatie. Een klauw van het allerliefste katje, is dan ook niet ondenkbaar.