Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Buitenlandse berichtgevingen


Geschreven door Stella Nomara
2 maart 2012 14:53
Categorie: Ervaringen

volgend deel: Spannende vakantie

Leestijd: ca. 3 min.
Aantal keer gelezen: 1611 Aantal reacties: 16
Aantal leden : 1
 0
De Auteur wil graag technisch commentaar op zijn werk


Indien je als ouders zijnde je vaderland achter je hebt gelaten en daarmee ook je kinderen, worden belangrijke nieuwtjes meestal telefonisch uitgewisseld. Zo werkt dat ook bij ons. Soms zijn het droevige mededelingen, maar gelukkig vieren de vrolijke berichten de boventoon. Zo ook die keer, dat ik in oktober 2006 mijn jongste, Bas aan de telefoon kreeg. Tijdens het geklets over koetjes, kalfjes en andere dieren, merkte ik dat hij anders babbelde dan normaal. Ik vroeg hem of alles wel in orde was, waarop hij aarzelend antwoordde:
“Jullie worden opa en oma.”
“Nee hè, hebben jullie weer een nieuwe kat?” vroeg ik verbijsterd - wij zijn namelijk al “oma en opa” van honden, katten, paarden, vogels en vissen. Bas herhaalde de boodschap, mét de aanvullende opheldering dat hij en zijn vrouw Anja in mei 2007 een mensenbaby zouden verwachten. Het bleef doodstil aan beide zijden van de lijn, wat zeer uitzonderlijk was. Wij hebben namelijk altijd wel ons woordje klaar. Met veel moeite kon ik na enkele seconden uitbrengen dat ik het geweldig nieuws vond. Toch merkte Bas aan mijn stem dat ik totaal van de leg was. Na nog wat héén en weer geklets, beëindigden wij het gesprek. Verwonderd vertelde ik aan echtgenoot Mees wat ik te horen had gekregen. Ook zijn mond viel open waardoor hij geruime tijd sprakeloos was. Wij hadden nooit gedacht dat we ooit oma en opa zouden worden van kleinkinderen. Plotseling drong het tot mij door dat ik wel heel tam had gereageerd op dit nieuws. Die reactie had Bas waarschijnlijk van mij niet verwacht.

Toen ik bekomen was van de doorstane emotie belde ik Bas weer terug. Ik merkte aan zijn stem dat hij teleurgesteld was door mijn reactie, maar toen ik hem uitlegde hoe het nieuws als een complete verrassing op mij was overgekomen, klonk zijn stem weer zoals hij altijd klinkt: vrolijk. Ook bood ik mijn excuses aan omdat ik helemaal niet naar het welzijn van schoondochter Anja had geïnformeerd, terwijl zij toch het lijdend voorwerp is in deze gebeurtenis. Hij overhandigde vlug de telefoon aan de aanstaande moeder en we klepten er langdurig en met veel gelach op los.
Na enige tijd vroeg ik de vader in spé weer aan de telefoon. Ik wilde hem toch nog even spreken omdat ik gemerkt had dat hij nog ergens mee zat. (moeder eigen) Hij vertelde dat hij niet zeker had geweten of wij wel achter de zwangerschap zouden staan. Het liet hem koud hoe anderen er over dachten, maar de mening van zijn ouders interesseerde het hem wel degelijk. Symbolisch gaf ik hem een klap op zijn kop en vertelde hem dat ik, samen met zijn pa, het geweldige nieuws even tot ons door had moeten laten dringen.
Trouwens, het is jullie leven, jullie beslissing en jullie toekomst. Daar heeft geen mens wat mee te maken”, wreef ik hem nog even nadrukkelijk in. Ik merkte aan zijn opgeluchte reactie dat ik de juiste woorden had gezegd.
Een paar dagen later kreeg ik van Bas en Anja te horen hoe zij er tegenop hadden gezien om de zwangerschap bekend te maken aan hun respectievelijke ouders. Ze hadden zelfs getost, wie er het eerst moest bellen en Bas had “verloren”. Doordat ik in eerste instantie zo tam had gereageerd, was de moed al bij Anja in haar schoenen gezonken. Zij wilde het eerst nog een dag uitstellen om het nieuws aan haar ouders te vertellen, wat ze gelukkig niet heeft gedaan.

Eenmaal gewend aan het idee dat ik oma zou worden, sloeg de angst mij om het hart. Moest ik mij nu anders gaan gedragen en kleden? Door velen werd mij verzekerd dat de tijd, dat oma’s tuttig gekleed zouden moeten gaan, verleden tijd is. Dat was een hele geruststelling voor mij: ik kon gewoon blijven lopen in mijn spijkerbroek en op mijn gympen. Wel moest ik de tijd nog door zien te komen totdat mijn eerste kleinkind geboren zou worden. Omdat mijn breikunst abominabel was, gaf ik me op voor een breicursus. Het eerste kindje van mijn zoon moest en zou gekleed gaan in zelfgebreide truitjes met mouwen van dezelfde lengte. Bloed, zweet, tranen en vijf maanden heeft het me gekost om één simpel truitje te breien. Bij dat ene truitje is het dan ook gebleven en werd ingelijst door Bas, als herinnering aan mijn inspanning.
Er restten mij nog twee breiloze maanden van wachten en nagelbijten totdat ik de buitenlandse berichtgeving zou ontvangen dat de baby geboren was.


 

 


© Stella Nomara. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van naiche
hahaha, wat een heerlijk verhaal. En waar kinderen zich druk om kunnen maken! Alsof ze toestemming van ouders nodig hebben om kinderen voort te brengen. Ik zou graag een foto van de ingelijste breikunst van oma zien:-d Heb je inmiddels meer kleinkinderen? En draag je nog steeds een spijkerbroek? Eigenlijk is zo'n jurk met knoopjes en een ceintuurtje (en stenkousen) gepaster hoor:D

steun...

Het ingelijste truitje hangt bij zoon. Ik heb inmiddels vier kleinzoons. Ik draag nog steeds een spijkerbroel en loop nog steeds op gympen. Mij zie je niet snel in jurk of rok. Bewijs: zie de foto bij mijn verhaaltje over fietsen. Dank voor het lezen en je leuke reactie, naiche.
Profiel foto van Jan
Een mantelpakje met pumps lijkt me wel gepast. Zo is het bij ons ook gegaan de eerste keer alleen zij kwamen het in de vleze vertellen. Na de schrik omdat wij het nog niet verwachten kwam de blijschap. De rest is history

Zie mijn reactie over het kleden van een oma bij naiche. Mijn zoon woont in Nederland en wilde toch zo snel mogelijk het nieuws aan ons kenbaar maken. Dank voor je reactie en het lezen, Jan.
Profiel foto van Silk
Wij hadden bij de aankondiging van Jani een "lentefeestje" gehouden met Chinese gelukskoekjes als dessert (met daar dan de boodschap in). Mijn familie had het al zo'n beetje verwacht (mijn pa had het letterlijk al gevraagd vooraf en moest zwijgen tegen de rest, mijn ma per ongeluk doordat mijn schatje zijn broer opbelde in de living maar ze vermoedde het al). Een van mijn grootmoeders had wel per ongeluk een deel van "u wordt overgrootouder" opgegeten en vroeg een kopietje voor hun fotoalbum. :)

Een originele manier, Silk. Ik hoop dat de overgrootouder er geen indigestie van over heeft gehouden :-) Dank voor je reactie en het lezen.
Profiel foto van Silk
P.S.: "Er restten mij..." (maanden is meervoud).

Is verbeterd, dank voor het opmerken.
Profiel foto van Adje
Haha, Stella die 'van de leg' is... onwaarschijnlijk zou ik denken, ware het niet dat je bij het schrijven van dit stukje blijkbaar weer eventjes van je melk was, want ik zag een paar kleine mankementen die ik niet van je gewoon ben, al waren die niet van een pret bedervende aard. Leuk en geloofwaardig gebracht, Stella en met veel plezier gelezen. -Ook zijn mond viel open en was hij geruime tijd sprakeloos. (klopt niet helemaal, denk ik) -Moest ik mij nu ander gaan gedragen en kleden? ( anderssssssssssssss...) -ik kon gewoon kon blijven lopen in.... (Kersverse oma "kon" er wat van, me dunkt, haha)

Knippen, plakken, kopiëren...en dan gaat het weleens mis. Sloddervos, die ik ben. Ik heb het best wel overgelezen maar er gewoon overheen gelezen! Foei, Stella! Dank voor het opmerken van die fouten. Ik ben blij dat het bij jou niet heeft afgedaan aan het lezen van dit stukkie. Dank voor je lieve reactie, het lezen en je armen, Adje.

Ik ken het wel, Stella, overkomt mij ook veel te vaak en dus weet ik uit ervaring dat je die dingen zelfs na 20 keer herlezen niet meer ziet... en anderzijds is het een geruststellende gedachte dat jij ook maar een mens ben hoor :D :D :D

zie je wat ik bedoel... 'bent', Atteke! foei!
Profiel foto van Fikske
Ja, het doet je wat als je voor het eerst hoort dat je grootouder gaat worden. Ondertussen hebben we dat al zeven keer mogen beleven en truitjes breien deed Tinke altijd, zelfs kleedjes maakte ze. Kleinkinderen zijn een zegen, geniet er maar van Stella.

Ik wist niet wat me overkwam! En dat bleef zo, ook na de andere aankodigingen van a.s. kleinkinderen. Iedere keer weer janken van geluk. Breien doe ik echt niet meer, alleen pannenkappen :-) (nee hoor) Dank dat je even langs kwam, ee, reactie achterliet en mij twee zwaaiene armen gaf. Daaaaag, Fikske, groeten aan Tineke.

eh, pannenlappen, bedoel ik en... EEN i.p.v. ee, en... ZWAAIENDE i.p.v. zwaaiene. Ik geloof dat mijn vingers een beetje in de knoop zitten!
Profiel foto van Faith
Geweldig...niet alleen het feit dat jij en Mees grootouders zijn geworden van een mensenbaby, maar ook de prettige toon waarop dit verhaal is geschreven. En van de leg af zijn...hoe dubbel in dit geval. Haha. In juli verwacht ik mijn derde kleinkind. Omdat mijn dochter in de risicoleeftijd zit, waren er aanvankelijk wel wat ongerustheden. Een vlokkentest heeft intussen uitgewezen dat het kindje in orde is, voor mij een sein om een mand te vullen met van alles en nog wat. Elke week koop ik een aardigheidje en natuurlijk ligt er al een zelfgebereid truitje bij. Hier wel, ja...hihi.

Jij en breien? Waar haal je de tijd vandaan. Leuk dat je binnenkort weer een kleinkind in je armen kan sluiten. Gelukkig dat de vlokkentest goed uitpakte. Dank verder voor je positieve opmerking over dit verhaaltje, het lezen en de armen, Faith.
Profiel foto van ragazza
Hahaha, toch wel een ingrijpende gebeurtenis, me dunkt ;) Grappig ook, dat je dacht dat je je ineens als een prototype oma moest gaan kleden en gedragen. Zelfs een breicursus :-d Maar goed, wie weet hoe ik me ga gedragen als het ooit zover komt.

Ik vond en vind het idd. een ingrijpende gebeurtenis. Blijf je zelf, als je ooit oma wordt, is wat ik je kan adviseren. Ik zou me doodongelukkig voelen in andere kledij. Die breicursus? Ik heb nog steeds een fijne duim! Leuk dat je even langs kwam en een reactie achterliet, ragazza.
Profiel foto van Cojo
Eeen BREI cursus:-D Heerlijk! Gelukkig lukte het niet goed, anders moest ik er ook nog aan geloven. Maar dat met stomheid geslagen zijn is herkenbaar hoor, vooral als je daar (gelukkig) niet dagelijks aan denkt of op hoopt, of vraagt, zoals sommige ouders doen. Dat is ook belastend voor je kinderen. Onze kleinzoon wordt vandaag, o nee, ik zie de klok, werd gisteren 12 en ik heb nog steeds spijkerbroek, een oude trui en slippers aan.

Ik heb noooit gezeurd om oma te worden. Ik weet met drie kinderen hoe veel zorgjes je kan hebben. Maar dat ik het toch werd...SURPRISE! Mijn kleding laat ik ook maar zoals het is: spijkerbroek en gympen etc.
Profiel foto van Henny
Je hebt nog plek voor schapen, dus wol genoeg. De raad van Jan: Een mantelpakje met pumps lijkt me wel gepast. Daar zie ik je niet mee rondlopen tussen jullie dieren. :-D (whisper) Je gebruikt een paar keer de afkorting a.s. Maak daar maar aanstaande van. Wel weer genoten van je verhaaltje. :-d

Ik ben blij dat je genoten hebt van dit verhaaltje. Mantelpakje met pumps? Spaar me. Met mijn voeten kan ik echt niet op hakjes lopen. Breien laat ik ook maar achterwege. Dat is een ramp. De afkortingen zal ik voluit schrijven. Dank voor je correctietip, je reactie, het lezen en de armen, Henny.
Welwel... Oma Stella... Weer op een absoluut onderhoudende manier geschreven, in een aangename spreektaal. Zelf zijn we al een paar jaar in blijde verwachting van een dergelijk telefoontje. Of misschien beter een bezoekje, want onze knapen wonen niet zo veraf. De tamme reactie aan de telefoon toen je het nieuws voor het eerst hoorde, verrast me een beetje van jou.

Het is fijn om te horen dat je tevreden bent over de manier van schrijven. Het was ook de bedoeling om het zo over te laten komen. Wie weet komt jullie tijd ook nog eens. Het geeft een heel apart gevoel, maar brengt ook meer zorgen, hoor. Denk maar aan mijn stukkie "onvoorwaardelijke moederliefde". Die tamme reactie kwam gewoon door de mededeling, die ik niet had verwacht en niet goed tot mij doordrong, snappie? Normaal reageer ik bijzonder explosief op een leuk bericht, maar dit ging even mijn verstand te boven. Dank voor het lezen, je reactie en, alweer, twee armen, jongeman.
Profiel foto van beppie
Wat een heerlijk verhaal. Ik kan me goed voorstellen wat het teweeg kan brengen als je hoort dat je oma wordt. Aan de ene kant is hetl geweldig nieuws en aan de andere kant wordt je in een rol 'geduwd' die nieuw voor je is. Dat je je dan even geen 'raad' weet is alleen maar logisch denk ik. Je schrijfstijl spreekt me erg aan. Het leest lekker weg en de dosis zelfspot vind ik hilarisch. Ik zie je dan ook al helemaal voor me hoe je, tegen heug en meug, met kramp in je vingers zit te breien. Graag komen lezen!

Ik ben blij dat het op die manier bij jou is overgekomen, beppie. Dat was ook mijn opzet. En zelfspot? Heerlijk toch. En dat breien? Na één truitje vond ik het meer dan genoeg. De baby's van tegenwoordig dragen eerder coole truien met capuchon dan zelfgebreide oma truitjes. :-) Dank voor je spontane en begripvolle reactie, het lezen en je armen.
Profiel foto van Hilda
Oma's horen knotjes te dragen. Wat een vrolijk verhaaltje. Ik word in mei dit jaar alweer voor de vierde keer oma. Het blijft aanvoelen alsof het de eerste keer is. Kleinkinderen zijn heerlijk. Ze zijn de kroon op je werk en een kadootje van de hemel. Met veel plezier gelezen, oma Stella.

Knotjes kan ik niet dragen met mijn stekeltjeskapsel. Fijn om te "horen" dat je het een vrolijk verhaaltje vindt. Alvast heel veel sterkte met de naderende bevalling. Wat duurt wachten dan lang, hè? Dank voor het lezen, je waardering en je reactie, Hilda.
Profiel foto van maarten54
Het aan voelen van...met mijn zoon had ik dat laatst ook. Ik verwachtte een bloedserieus verhaal, tot aan deze zin: “Jullie worden opa en oma.” “Nee hè, hebben jullie weer een nieuwe kat?” :D Voor ik verder las heb ik eerst maar koffie gezet. k lag helemaal in n deuk. Oma en Opa hoeven er niet als O&O uit te zien, gewoon O&O zijn is al genoeg ...zelfgebreide truitjes met mouwen van dezelfde lengte....Ook die zag ik levendig voor mij. Zo'n trui heb ik ook gehad: van m'n eerste vriendinnetje. Ik heb m gewoon gedragen, Puh! Hier vraag ik mij af of de komma's wel goed staan: Zo ook die keer, dat ik in oktober 2006 mijn jongste, Bas aan de telefoon... Mooi verhaal Lisette, enne..(y) leuk een kleinkind! van harte al is de brak nu al weer 7

Ik ben blij dat je hebt kunnen lachen om dit stukkie, terwijl het eigenlijk een droevig thema heeft: De goedkeuring krijgen van je ouders omdat je een kindje krijgt :-) Ook ik ben me blijven kleden zoals ik gewend was. Wat die komma' betreft: ik zal me er nog serieus over buigen. Dank voor je leuke reactie, maarten54. Groeten van Jody.
Profiel foto van ryara
Ik denk dat ik dit al eens gelezen heb, maar ik kwam toch graag nog even langs. Zelf word ik niet graag 'oma' van huisdieren genoemd, maar jullie beestenliefhebbers vinden dat misschien heel normaal. Ik kan me de stilte bij het grote nieuws echter wel heel goed voorstellen. Het is ook eigenlijk niet iets dat je per telefoon wilt vertellen of horen, maar ze willen het nieuws natuurlijk toch snel kwijt. -... Wij hadden nooit gedacht dat we ooit oma en opa zouden worden van kleinkinderen... Deze zin komt voor mij (mede daardoor) dan ook een beetje vreemd over. Ik weet ook niet of dat 'ooit' en 'nooit' ook een soort overtollige woordherhaling is. Waarom de jonge ouders het bericht niet goed 'durfden' te vertellen komt uit je verhaal niet goed naar voren. Ik denk dat jij in de loop der jaren veel beter bent gaan schrijven, daar is dit stukje een bewijs van. Niet slecht ofzo, maar ik ben tegenwoordig veel beter van je gewend. Zowel inhoudelijk, als schrijftechnisch zitten je huidige verhalen beter in elkaar. zo en nu maar hopen dat dit inderdaad een oud verhaal was, anders zou je nog boos op me kunnen worden.

Boos word en ben ik niet. Het oude verhaaltje waar jij op doelt, was toe geschreven door "Bas". Ik heb het herschreven uit mijn perpectief. Waarom zij het zo moeilijk hadden met de verkondiging van het nieuws blijkt toch uit de 2e alinea vanaf de 7e zin? Of is dat nog niet duidelijk genoeg? Dank voor je uitgebreide reactie en het lezen, ryara
Profiel foto van haarle15
Wel raar als je het de ouders niet durft te vertellen. Het komt over alsof er in het verleden wat is gebeurd. Niettemin zijn we blij voor jullie. Ik denk dat jullie fijne grootouders zullen zijn. Als niet-vader en opa geniet ik wel met volle teugen van ons eerste kleinkind. Lees maar eens wat verhaaltjes die ik erover geschreven heb. http://haarle15.jouwweb.nl/korte-verhalen/opa-wat-ben-jij-aan-het-doen

Zoon was gewoon bang dat wij het af zouden keuren, de dwaas. Hij gaf ons (of eigenlijk zijn vrouw) ons eerste kleinkind, die nu al weer ruim vijf jaar is en wwar wij enorm trots op zijn. Net als op de twee andere kleinzoons, die onze dochter ter wereld bracht. Dank voor het lezen, je reactie en je armen, Martin.