Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


de geboorte van een andere ik - deel 17


Geschreven door giel
15 mei 2019 20:30
Categorie: Vervolgverhaal

vorig deel: de geboorte van een andere ik - deel 16
volgend deel: de geboorte van een andere ik - deel 18/20

Leestijd: ca. 2 min.
Aantal keer gelezen: 13 Aantal reacties: 0
Aantal leden : 0
 0
De Auteur wil graag inhoudelijk en technisch commentaar op zijn werk
Deel 17
‘Al blijft het jammer dat je niet wil - maar nu zand daarover!’
   Ik knik instemmend.
   ‘Frederique,’ zegt ie dan, op een begrijpende toon, ‘je kan het altijd goedmaken, hoor.’
   ‘Hangt ervan af hoe,’ zeg ik, plots weer niet meer zo erg overlopend van vertrouwen. Want moet ik het goedmaken dan? En waarom uitgerekend ik nog wel?
  ‘Op een manier waardoor het wantrouwen dat ik nu in je heb, verdwijnt,’ beantwoordt hij mijn vraag.
   Slik - wat - hoe? Hij ook al wantrouwend?
‘Sorry,’ zeg ik, ‘ik kan niet volgen. Ik begrijp er echt geen snars meer van.’
Op een moment dat ik dacht dat alles opnieuw in orde was, ben ik weer van mijn melk.
   ‘Frederique,’ kijkt hij me ernstig aan, ‘vind je het dan raar dat ik even heb gedacht dat jij met mijn voeten aan het spelen was? Dat je enkel met me afgesproken had om me te treiteren, want dat schijnt tegenwoordig in te zijn: het in zak zetten van oudere mannen.’
   ‘Ik weet begot echt niet waar jij het over hebt,’ zeg ik, vol verbijstering.
   ‘Ach laat maar. Wees maar gerust: ik weet intussen dat je geen spelletje met me speelt. Enkel al de zo intense, doorleefde manier waarop je me oraal verwent, maakt duidelijk dat je niet fake bent.’
   Ik staar naar een onbepaald punt op het laken.
   ‘Komaan schatje,’ - en hij petst me op mijn buik - ‘je had al op je knieën moeten zitten. Vooruit!’
   Toch weer enigszins in harmonie met de situatie zet ik me in de aangevraagde positie. De manier waarop hij nu mijn mond gaat snoeren, heb ik immers maar al te graag.
 
De deur is alweer opengevlogen. En opnieuw springt hij op bed. Onder zijn buik toornt een lange erectie, met een eng roos uiteinde.
   ‘Hij wil meedoen,’ zegt oom. ‘Zie eens hoe hitsig hij is.’ En dan: ‘Zou je het lekker vinden, Frederique?’
   Wat nu weer? Ik geloof mijn eigen oren niet!
‘Doe hem terug,’ vraag ik.
   ‘Hij ruikt dat we opgewonden zijn en is nu ook geil. Hij wil lekker mee dollen, daar is toch niks mis mee voor zo’n beest, toch?’
   ‘Oom, doe hem weg!’ dring ik aan.
   ‘Je hebt het niet voor honden, hé. Je zou eens moeten leren van zulke buitengewone dieren te houden, dan zou je er anders tegenover staan. Hij is het belangrijkste wat ik heb. Alles, gewoonweg alles heb ik ervoor over om het hem naar zijn zin te maken.’
   Wat bedoelt hij daar nou weer mee? Ik vraag het hem niet. No way! Ik maak me in mijn hoofd al klaar om op te stappen maar gelukkig brengt hij de hond terug en schuift de stoel voor de deur die, domweg door het ontbreken van een sleutel, niet op slot kan.
   ‘Doen we anders even een wiskundige bewerking?’ vraagt hij me als hij zich terug bij mij legt.
 
Deel 17
© giel. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota: