Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


de geboorte van een andere ik - deel 16


Geschreven door giel
15 mei 2019 20:27
Categorie: Vervolgverhaal

vorig deel: de geboorte van een andere ik - deel 15
volgend deel: de geboorte van een andere ik - deel 17

Leestijd: ca. 2 min.
Aantal keer gelezen: 12 Aantal reacties: 0
Aantal leden : 0
 0
De Auteur wil graag inhoudelijk en technisch commentaar op zijn werk
Deel 16
 
 
Ik weet niet meer wat te zeggen, wat te denken. Op het moment dat hij weer uit bed wipt, glipt het door mijn hoofd dat de sofistische leer hem in elk geval niet onbekend moet zijn. En zou ik nu beter, nu ik een uitgelezen kans had, toch niet beter die klik maken? Weg uit de defensieve vesting waarin ik me opgesloten had?
  ‘Ik geef je 150 euro, deal?’ klinkt het even later.
‘En pas op, dit is de eerste keer, ik heb nog nooit iemand betaald ervoor.’
   Slechts dan merk ik dat hij zijn portefeuille al in de hand heeft.
   ‘Je neemt het me toch niet kwalijk dat ik je wat peilen wou?’
   Ik kan het niet helpen maar schiet in de lach. Ongetwijfeld hebben de zenuwen die al de hele tijd gespannen staan er mee te maken.
‘Wat nou?’ vraagt hij, een geheel ontzet gezicht opzettend. ‘Je bent verdomme echt een vuil spelletje met me aan het spelen, hé slet.’
‘Nee, echt niet,’ kan ik met veel moeite tussen het geproest door uitbrengen. Even later weet ik me te beheersen en leg ik uit dat ik zijn woordgebruik toch zo ongelukkig want dubbelzinnig gekozen vond. Dat pijlen, als je het hoort, evengoed met een korte ei als een lange ij kan bedoeld zijn. Hij begin dan ook te lachen, de diepe fronsen op zijn voorhoofd verdwijnen.
   ‘Schatje,’ zegt hij dan, ‘met peilen bedoelde ik dat ik je onderliggende verlangens wil ontdekken, maar ‘pijlen’, met lange ij is volgens mij geen werkwoord. Wel het meervoud van ‘pijl’, zo’n lange spies waarmee je met een boog op doel schiet.’
   ‘Je hebt wellicht gelijk, oom. Toch blijft het leuk.’
   ‘Maar jij hebt het ook wel wat bij het rechte eind,’ dolt ie. We lachen.
   ‘Nogmaals een welgemeende sorry voor zojuist: ik heb me wat laten gaan, vrees ik,’ sust hij even later mij, en wellicht ook zichzelf.
  ‘Ik herkende je niet meer. Kreeg zelfs schrik van je,’ geef ik dan onomwonden toe. Intussen heb ik de geldbriefjes al in mijn handen.
   ‘Hoeft helemaal toch niet. Ik ben de goedheid zelve, dat weet je best. Maar ik denk dat ik een beetje te veel wijn achterover gekapt heb. Toch wel sterk, dat spul.’
   Ik voel dat ik opnieuw op ontdooien sta.
   ‘Frederique, nog iets belangrijks! Ik bewonder je voor je principieel zijn. Laat je nooit wat opdringen, doe je eigen ding, volg je gezond verstand, je hart ook. Oké?’
   Wat ik hoor klinkt, na dat ‘geruis’ van die laatste lang aanslepende minuten, nu als muziek in de oren.
   ‘Oh Frederique,’ fleemt hij dan, ‘ik mag je zo - voel maar eens’. Hij neemt mijn hand en drukt die pal in zijn kruis.
‘Vind je wel fijn, niet?’
   Als ik ontkennend antwoord, weet hij meteen dat ik lieg.
© giel. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota: