Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


de geboorte van een andere ik - deel 15


Geschreven door giel
14 mei 2019 20:24
Categorie: Vervolgverhaal

volgend deel: de geboorte van een andere ik - deel 16

Leestijd: ca. 2 min.
Aantal keer gelezen: 41 Aantal reacties: 0
Aantal leden : 0
 0
De Auteur wil graag inhoudelijk en technisch commentaar op zijn werk
Deel 15
 
Maar zit ik nu goed met mijn aanvoelen, sta je er helemaal voor open dat ik je nieuwe dingen bijbreng?’
   ‘Maar jawel oom, dat weet je toch!’
Ik word er me van bewust dat ik enorm zeurderig klink.
   ‘Ik wil je dit nu bijleren,’ - hij steekt het condoom omhoog, in mijn richting - ‘maar je blokt meteen af. Dat draait daar in dat kopje van je precies niet echt logisch. Misschien moeten we nog maar wat wijn drinken in plaats van spa blauw.’
   Ik zwijg, me meer en meer ingesloten voelend. Maar ook nadenkend over zijn laatste woorden.
   ‘Frederique, schatje, realiseer het je dan toch eindelijk eens: je bent godverdomme bijna twintig, een leeftijd waarop je het aantrekkelijkst bent en waarop je zoiets jezelf en anderen niet meer kunt ontzeggen. Het louter geritsel of gefoefel, of hoe je het ook wilt noemen, is niet meer aan je besteed: het is beneden je waardigheid, het doet de persoon die je bent onrecht aan. Haal nu toch eens het beste uit jezelf naar boven! Je zit vol kwaliteiten die je niet benut. Doe daar wat aan!’
   Wat een onzin - denk ik, en voor ik er erg in heb flap ik het er ook uit.
‘Denk je dat je er zo makkelijk af van komt?’ zet hij me op mijn plaats. ‘Je bent gewoon te lekker. Je doet niks anders dan deze,’ en hij pakt andermaal zijn geslacht vast, ‘uit te dagen.’
   ‘Maar wat zou dat nou, ik deed toch helemaal niks!’ verdedig ik me.
   ‘Jawel, alleen door te zijn al hits je op. Alleen besef je dat niet!’
   ‘Ach, hou er toch mee op, alstublieft.’
   ‘Stop jij beter eens met je kinderachtig gedrag.’
Wat een belegering! God, wat voel ik me onbehaaglijk.
   ‘Ik bied je vijftig euro aan, kan je daar mee leven?’
   ‘Zeg komaan!’
   De verontwaardiging haalt het van mijn verlegenheid.
‘Zelfs voor honderd doe ik het niet - voor wie zie je me wel?’
   ‘Neenee, interpreteer het niet verkeerd, het is niet wat je denkt,’ schudt hij met zijn vinger. ‘Je bent gewoon erg negatief ingesteld, zo blijkt. Ik zou wel de laatste zijn om je als zo iemand te beschouwen. Ik heb respect voor je, en wel niet weinig; dat heb je intussen toch al wel begrepen, hoop ik. Ik wil er gewoon mijn waardering mee uitdrukken. Tonen dat ik je mag. Dat én niets anders.’
Hij rolt zich naar mij, zijn hoofd in zijn arm steunend. ‘En,’ voegt hij daar nog aan toe, ‘je moet het vooral zien als zakcentje dat je van je oom krijgt. Een extraatje als aanmoediging. Maak die klik nu eindelijk toch eens in dat mooie kopje van je.’
 
 
 
© giel. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota: