Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


de geboorte van een andere ik - deel 14


Geschreven door giel
14 mei 2019 20:22
Categorie: Vervolgverhaal

vorig deel: de geboorte van een andere ik - deel 13

Leestijd: ca. 2 min.
Aantal keer gelezen: 12 Aantal reacties: 1
Aantal leden : 0
 0
De Auteur wil graag inhoudelijk en technisch commentaar op zijn werk
Deel 14
 
 
Ik speur de hele slaapkamer af, op zoek naar verborgen camera’s. Die zijn tegenwoordig zo piepklein, voor het oog haast onzichtbaar, dat je ze dus niet meer ziet hangen of ergens weggemoffeld zitten. Ik kijk naar Will die met een bezorgd gezicht mijn doen en laten in de mot houdt en vraagt of alles wel in orde is met me. Het is met een mysterieuze lach om de lippen dat hij me vervolgens aanstaart.
   Wat een pervers experiment, je houdt het niet voor mogelijk. Wie zit me nu allemaal te begluren? Kunnen ze dat zo maar, zoiets is toch allesbehalve wettelijk? Intuïtief voelde ik al een hele poos aan dat er wat schortte. Ja, natuurlijk, nu begint alles te dagen. Een blinde angst bevangt me, wat voel ik me naakt, en klein, toch is het een door verontwaardiging gevoede woede die de overhand haalt. De drang, uit woede en frustratie geboren om alles kort en klein te slaan, tot ik alle minuscule cameraatjes gevonden en vernield heb, gaat steeds doller wervelen. Ligt hier nergens een schaar, een mes?
‘Macht? Gevolgen? Godverdomme Will, dit spelletje wil ik niet meer meespelen, zeg me wat hier gebeurt, in welke ziekelijke Big Brother ik fungeer?’
 
Zijn schaapachtige lach, zijn stilzwijgen doen me in een colère schieten en krijsend vlieg ik op hem af, grijp hem met mijn twee handen bij de keel, zet een voet tussen zijn benen om hem uit evenwicht te brengen, hef mijn been op om met mijn knie een stoot te geven die, goed gemikt en met kracht geplaatst, zijn moeder, hoe ver ze ook mag zijn, doet horen dat haar zoon, hoe bejaard hij ook is, kreunend en jammerend op haar roept.
 
Maar ondanks zijn leeftijd is hij onder meer door zijn lichaamslengte en -bouw krachtiger dan ik en weet mijn agressieve bedoelingen af te weren en duwt me op bed.
‘Wat scheelt er ineens met jou? Die rare open ogen die heel de kamer afspeurden, je gesloten, haast defensieve lichaamshouding, die van iemand die paranoïde is. En wat ik zei over de Universiteit van Maastricht was, ik geeft het toe, een beetje intimiderend bedoeld. Het komt er gewoon op neer dat ik doorzicht heb in mensen en dat achter een ‘nee’ soms een heel hartstochtelijk ‘ja’ verscholen zit. Dat had ik al langer bij jou gemerkt, anders zou ik er ook geen enkel moment aan gedacht hebben om jou te pushen, zoals jij het zegt.’
 
© giel. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van Breinpijn
Een mooiprater en een heel gevaarlijke kerel. Dat is het. Zonde dat wij lezers altijd beter weten dan de hoofdpersonen van een verhaal. Je zou je eigen kennis op de hoofdpersonages willen overdragen. Ze willen toeschreeuwen wat er aan schort. Maar ja, blijven lezen is ons deel helaas. Nee hoor, doe het graag.

 ik geeft het toe, een beetje intimiderend bedoeld.> ‘geef’