Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


de geboorte van een andere ik - deel 13


Geschreven door giel
14 mei 2019 20:19
Categorie: Vervolgverhaal

vorig deel: de geboorte van een andere ik - deel 12
volgend deel: de geboorte van een andere ik - deel 14

Leestijd: ca. 2 min.
Aantal keer gelezen: 13 Aantal reacties: 1
Aantal leden : 0
 0
De Auteur wil graag inhoudelijk en technisch commentaar op zijn werk
Deel 13
 
 
 
‘Dat jij hem achternaloopt en mij dat nu ook nog eens dwingt te doen.’
   ‘Zeik niet, Frederique. Of verwijt je dat ik mijn hart volg en dat mijn hart hier klopt?’ kijkt hij me staalhard aan, met zijn vuist zijn knoert omvattend.
‘Ik wil met heel mijn hart bij jou zijn, jou beminnen, dat weet je maar al te goed, maar je laat me niet toe. Waarom ben je hier eigenlijk?’
   ‘Ik had duidelijk aangegeven wat ik in eerste instantie wilde doen en wat niet en u ging daarmee akkoord. Ik bepaal nog altijd zelf wel wat ik vind en wat ik wil. Ik heb ook mijn gevoelens, hoor.’
Dat heb ik intussen toch mooi gezegd, denk ik, en ook dat ik hier zo snel mogelijk weg moet. Een mooiprater is het, ik was zo mee in zijn verhaal en in zijn charisma, ik koesterde na die ampele keren dat we elkaar ontmoetten een blind vertrouwen in hem. Wat een vergissing, begin ik nu langzamerhand in te zien...
   ‘Is dat niet een pure vorm van egoïsme, mij zo op m’n honger laten zitten? Ons het sacrale van de eenwording boudweg ontzeggen - knap hoor!’
   ‘We zijn toch geen stel,’ probeer ik. Of wat bedoelde hij dan met ‘ons’?
   ‘Ik ben wel je oom,’ merkt hij op.
   ‘Niet mijn echte, anders lag ik hier trouwens niet,’ wijs ik hem terecht.
‘Mijn gelegenheidsoom.’
   ‘Maar wel één waarmee je graag intiem bent,’ zet hij zijn hand opnieuw op mijn hoofd, alsof het een houvast is.
   Wat een belachelijk gesprek. Ik vraag me af wat ik hier eigenlijk lig te doen, in een vreemd bed met een op zijn minst nog vreemdere man die mijn hoofd aan mijn haar naar zijn op springen staande penis rukt.
   ‘Waarom heb je eigenlijk op mijn advertentie gereageerd?’ wil hij weten, terwijl hij aan mijn hoofd trekt.
   ‘Heb ik je toch al geschreven, én gezegd.’
Wat een vraag weer, denk ik.
‘Ik ben het kwijt, vrees ik. Zeg nog eens.’
 ‘Omdat ik van een rijper iemand wel wat wou opsteken.’
   ‘Frederique, luister nu goed: als parttime medewerker van de faculteit psychologie van de Universiteit van Maastricht heb ik tal van mogelijkheden en beschik ik over wat je zou kunnen omschrijven als macht.’ 
Hij laat zijn hand weer los.
‘Als ik jou was zou ik daar niet geringschattend mee omgaan. De gevolgen kunnen navenant zijn.’
   Wat nu weer? Het klinkt intimiderend, als een dreigement haast. De universiteit van Maastricht? Wat heb ik daar mee te maken? Oh mijn god, het mag niet waar zijn, schiet ik plots in paniek, mijn hoofd koud van het angstzweet: maak ik, zonder dat ik maar iets besef, deel uit van een wetenschappelijke proef? Gedragsonderzoek?
© giel. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van Breinpijn
Nee, nee, geen proef, gewoon machtsmisbruik. Dat moge duidelijk zijn. IK bespeur een tendens in je personages, de onderdanige dan dat ze erg naïef zijn. Frederique is dingen aan het uitproberen naar loopt hier tegen een gevaarlijke situatie aan. Toch probeert ze te relativeren, vrees ik. Ik zeg: kappen met die kerel! En wel nu!