Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


de geboorte van een andere ik - deel 10


Geschreven door giel
13 mei 2019 19:57
Categorie: Vervolgverhaal

vorig deel: de geboorte van een andere ik - deel 9
volgend deel: de geboorte van een andere ik - deel 11

Leestijd: ca. 2 min.
Aantal keer gelezen: 14 Aantal reacties: 0
Aantal leden : 0
 0
De Auteur wil graag inhoudelijk en technisch commentaar op zijn werk
Deel 10
‘Kom Frederique, laten we er werk van maken,’ zegt hij tussen het gesmak door.
‘Ik wil je zo graag, schatje, en je oom weet dat jij er ook naar verlangt.’
   Begint hij weer… Zucht. 
‘Nee oom, sorry, dat is niet zo,’ probeer ik, voorzichtig.
   Dan duwt hij mij van zich af. Botweg, alsof de intimiteit van zojuist er nooit is geweest.
   ‘Wat ben je toch een mama’s-kindje,’ bijt hij me toe.
   ‘Zeg, zal het gaan?’ reageer ik verontwaardigd. Zijn uithaal is beneden alle peil. Beledigend. ‘Ik ben al lang geen kind meer!’ Hoe ad rem van me, denk ik gelijk, mijn antwoord was dat van een boos kind met nog niet al te veel munitie in de woordenschat.
   ‘Je gedraagt je wel zo,’ fulmineert hij, ‘het is een teken van onvolwassenheid, jij ontloopt jouw verantwoordelijkheid. Je bent verdorie bijna twintig jaar geleden geboren maar in jouw hoofd blijf je nog aan rokken hangen. Durf toch eens te handelen, verdomme!’
Hij verheft zijn stem, lijkt boos. Echt boos.
   Twijfels. Ik raak in de war. We hadden toch afspraken gemaakt? Waren die te subtiel, te onduidelijk waardoor verwachtingspatronen langs elkaar door gingen lopen? En wat is er van die verantwoordelijkheid, die ik niet zie, niet wil zien?
‘Het is niet echt een kwestie van durven,’ kaats ik na enkele momenten van geladen stilte de bal terug. ‘Maar wel een kwestie van respect - of hoe denk je dat ik me voel?’  Zijn mijn woorden goed gekozen, drukken ze uit wat echt in me leeft? Dat durven, bijvoorbeeld…?
   Hij kijkt me verwijtend aan. Opnieuw valt een ongemakkelijke stilte.
‘Frederique, ik doe er alles aan om het voor jou zo leuk mogelijk te maken. Waar zit je in godsnaam dan mee? Wil je niet dat ik de eerste ben? Ik ben niet goed genoeg ervoor, is het dat?’
   ‘Nogmaals: ik voel zelf wel wanneer ik er gereed voor ben. Niemand anders kan dat in mijn plaats zeggen.’
   ‘Is het principieel? Dat iets in je zegt dat je moet wachten op die ene persoon met wie je de rest van je leven wilt delen, dat het in jouw ogen te waardevol is om het met de eerste de beste scharrel te doen, is het dat, Frederique?’
   ‘Maar je bent voor mij helemaal geen scharrel! Ik vind het jammer en het doet pijn dat jij denkt dat ik zo over je denk.’
 
 
© giel. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota: