Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Lokken is een kunst XXV: Nog steeds op pad met Kate en Mallory (2/2) (2019)


Geschreven door Eichnon
11 april 2019 22:21
Categorie: Vervolgverhaal

vorig deel: Lokken is een kunst XXV: Nog steeds op stap met Kate en Mallory (1/2) (2019)
volgend deel: Lokken is een kunst XXVI - Over paaskonijnen en moai (1/2) (2019)

Leestijd: ca. 7 min.
Aantal keer gelezen: 202 Aantal reacties: 7
Aantal leden : 0
 0
De Auteur wil graag inhoudelijk en technisch commentaar op zijn werk
Met afgeslagen motor staat de volkswagenbus langs de kant van de weg. De vier pinkers flikkeren vrolijk terwijl een verstikkende rubbergeur de sfeer in de bus volledig verpest. Moeizaam krabbelt Kate overeind, nog steeds versuft en niet helemaal terug op de wereld. Vragend kijkt ze naar Mallory, die haar zus volkomen negeert en naar mij staart met een ondoorgrondelijke blik. Ik zie vlammen en ijs, bliksems en regenbogen, woede en nieuwsgierigheid, gekruid met een verscholen agressie die klaar is om op een willekeurig moment de wereld onder te dompelen in duisternis. Dit is niet Mallory…
“Jij…” Haar vinger wijst me beschuldigend aan. “Ik wist dat het geen droom was…”
“Huh…?”
Haar woorden zijn als één groot alarm dat door een megafoon rechtstreeks in mijn gehoorgang wordt gepompt. Ik hoor de woorden maar alle focus is verdwenen. Ik wil het staal en hoewel hij kortbij is, voel ik zijn afwezigheid als een kervend gemis. In mijn hand voel ik hoe de lokken stilaan doorweekt worden met mijn zweet en onherstelbaar aangetast worden door actieve zouten. Paniek keert weer terug naar zijn vertrouwde stek en golven van onbehagen rollen over mijn rug.
 
“Zus?”
Zacht en zielig klieft Kates stem de vreemde sfeer en doorboort daarbij elke kamer van mijn hart. Ook Mallory lijkt uit haar kwaadaardige trance te ontwaken en kijkt haar zus geschrokken aan.
“Je bloedt...”
De striem, boven Kates rechter wenkbrauw ziet er lelijk uit en op verschillende punten wellen kleine stroompjes bloed. Met een zakdoek probeert Mallory het bloeden te stelpen. Haar vaardige handen werken accuraat en doelgericht en langzaam droom ik weg in herinneringen aan haar zachte aanraking. Gehypnotiseerd volg ik het bloed dat zich als een woekerende parasiet verspreidt langs alle vezels van de witte zakdoek en er wilde taferelen schildert.  
 
“Zus?... ZUS!”
De schilder heeft ondertussen zijn penseel te ruste gelegd en met een schok komt Mallory weer in de realiteit terecht. Nu pas merkt ze dat ze nog steeds de bebloede zakdoek tegen het hoofd van haar zus gedrukt houdt.
“Sorry…”
Alsof ze betrapt is frommelt ze de zakdoek op tot een klein rood balletje en stopt hem weg in haar bijpassende oranje-achtige broek.
“Wat is er gebeurd, zus? Is er iets mis met het busje?”
Mallory heft haar arm terwijl ze me indringend aankijkt. “Hij….”
Plots voel ik me geviseerd. De blikken van Kate en Mallory zijn strak op me gericht en priemen door het fragiele membraan dat me beschermt. Ik zoek naar antwoorden, maar het is de paniek die de leiding heeft. Zijn chaotische aanpak zorgt alleen voor meer vragen en onrust. Waarom kijken ze zo?  Het bonkt in mijn hoofd. Ik weet het niet. Uit alle macht probeer ik te voorkomen dat mijn hoofd uiteen spat, maar ik weet niet of het zal lukken.
 
Wanneer Mallory opnieuw begint te praten, zijn er niet langer wolken die rust met zich meedragen. Het is zelfs niet echt praten, eerder fluisteren. Zacht, zodat ik moet graven in de stekende pijn, op zoek naar focus.
“Weet je nog die droom…? Die droom die zich afspeelde in het ziekenhuis. Ik zei nog dat het vreemd was, alsof de duisternis weerkaatste op witte muren . Met die dronken man die amper op zijn benen kon staan maar met zijn mes in zijn handen, plots leek te veranderen in een elegante danser. De droom waarin hij met enkele zwierige, op bliksem gelijkende, halen, enkele stukken van mijn haar wegsneed. Die droom waarvan jij zei dat hij het gevolg was van teveel pijnmedicatie. Weet je dat nog? Weet je dat nog!!? Dat was geen fokking droom, dat was HIJ!”
Mallory’s vinger trilt en haar stem die verpakt is in een wervelende tornado, gevuld met donder en bliksem, komt stormenderwijs binnen en hagelt ijsballen dwars doorheen mijn comfortzone. Zweet baant zich een weg door mijn kledij en toont zich als donkere vlekken. Mijn rug, lijkt wel een glijbaan die eindigt ergens onder mijn oksels, waar de vijvers zo diep zijn dat men erin verdrinken kan. De adrenaline is op jacht maar wordt zelf opgejaagd door zoveel emoties dat hij opgeslokt wordt en herweven tot iets anders. Iets dat ergens buiten de realiteit lijkt te bestaan. Toch is het de realiteit die bonzend en agressief op mijn deur staat te bonken.
 
In mijn hoofd galmt zelfs het staal vol paniek. Ik besef de ernst want zijn stem is onherkenbaar, schreeuwerig en schel, meerdere octaven te hoog en trillend als het laatste herfstblad tijdens een storm.
“Ze weet het, ze weet het! Ik wist het, jij, jij, ze weet het!!!! Ik heb je gewaarschuwd!!! Luisteren? Neen, natuurlijk niet! En nu weet ze het!!!! Aaaaah. Nu blij?”
Ik hoor iets kraken, alsof ik barst van binnenuit en mijn muren verbrokkelen onder de verwijten van het staal.
 
“Zus, je bent aan het flippen!  Hoe kan hij dat nu gedaan hebben? Hij lag zelf op die spoedafdeling met een hersenschudding…”
Traag dwarrelen Kates woorden bij me binnen en leggen hun betekenis neer op de hoop chaos die nog rokend nasmeult. Ergens glinstert nog een sprankel hoop en ik knik overtuigend om mijn instemming kenbaar te maken. Toch lijkt Mallory op geen enkele manier van haar stuk te brengen. Haar analyse snijdt dieper dan een pas geslepen mes.
“Dat is het net! Snap je het niet? Hij was op dezelfde plaats. Hij was niet dronken maar had last van een hersenschudding.  Daardoor was hij zo onstabiel! Het is zo logisch! Op het moment dat ik de –klik- hoorde en het licht zag weerkaatsen in het lemmet wist ik zeker dat hij het was. Zijn beweging, hoe hij één is met zijn mes. Het was exact zoals het in mijn geheugen gegrift staat. “
Het betoog van Mallory blinkt uit in bevlogenheid en opent deuren die nooit eerder geopend werden. De barrière die Kate had opgeworpen blijkt slechts te bestaan uit lucifers en tandenstokers en wordt met de grond gelijk gemaakt, waardoor het hele achterland onbeschermd achterblijft. Zelfs ik ben onder de indruk van haar woorden en geloof onvoorwaardelijk alles wat ze zegt.
 
“Wel? Ga je het ontkennen?”
Mallory’s blik duldt geen tegenspraak en in stilte buig ik mijn hoofd. Binnenin maalt het onophoudelijk en wanhopig ga ik op zoek naar een vluchtweg waarvan ik weet  dat hij niet bestaat. Instinctief daalt mijn hand af in mijn broekzak, waar geen staal meer te bekennen is. Mijn imaginaire hartslagmeter slaat tilt terwijl mijn hart zich een weg uit mijn borstkas bonkt. Vluchten…
“IS HET NIET?” Uit Mallory’s donderwolken verschijnen hagelbollen zo scherp als klinknagels die me volledig aan stukken rijten. Ik voel de hand van het lot die stevig mijn luchtpijp omknelt. Mijn lippen bewegen maar alle geluid blijft verborgen. Slechts één weg blijft nog over. Vol overgave snuif ik aan de lokken die ik nog steeds in mijn hand houd en inhaleer pure zuiverheid die me wegdraagt, weg van deze realiteit.
“Zag je dat?”
“Ja, ik zag het.”
“Weird.”
“Hij lijkt wel in trance.”
Doorheen de zachte wolkjes die samentroepen in mijn hoofd en alle andere gedachten buiten houden, hoor ik het knippen van vingers.  
“Bellen we de politie?”
‘Politie’ lijkt wel het codewoord dat me weer uit mijn droomwereld sleurt. Met angstige ogen kijk ik Mallory aan. Haar blik is serieus, ze speelt geen spelletjes.
“Hmm,….”
Kate fluistert iets in Mallory’s oor en steels lachen ze. Een lach die niet thuishoort in deze situatie. Hun konkelfoezen doet al mijn zenuweinden trillen zodat een allesoverheersend gevoel van onbehagen zich verspreidt.
“We hebben besloten…”.
Mallory’s wolken zijn dwingend. De zussen, nu beiden met hetzelfde kapsel, kijken me strak aan.
“We komen voorlopig bij jou wonen.”
“Huh?”
Wat bedoelt ze? Bij me wonen? Dat kan toch niet? Of wel?
“Wij hebben tijdelijk huisvesting nodig en jij wil niet dat we een verklaring afleggen bij de politie. Dat zou volgens mij erg grote gevolgen kunnen hebben. Gevangenis misschien. Zo is het toch hè, zus.”
“Helemaal.”
“Maar…”
Ik weet niet of ik nog wel van hun wolkende woorden hou. Mijn brein lijkt gevuld met teveel wolk. Teveel zachtheid, die met een onwaarschijnlijk groot gewicht op mijn denken drukt. Alle vluchtroutes zijn afgesloten, geblokkeerd door visioenen van cellen en getatoeëerde kaalhoofden die geen respect hebben voor mijn intellectuele supremacie.  
“Maar…hoe dan…”
“Dus je gaat akkoord? Wij halen er ook liever geen politie bij, maar als het moet, dan moet het.”
Het lijkt wel alsof de zussen er plezier in scheppen om me te strippen van al mijn waardigheid. Ik voel de slang in me, kronkelend, sissend, het venijn verborgen, maar klaar om op elk moment toe te slaan. Ik besef dat ik slechts een tandenloze slang ben.
“Neen, politie zal niet nodig zijn…”
Verslagen kijk ik de zussen aan, teleurgesteld in hun gedrag. Ik ben vooral verbaasd dat ik deze grilligheid niet eerder ontdekt heb in hun lokken en dromen. Toch probeer ik mezelf sterk te houden,  - intrinsiek overheerst hun goedheid -, het is een mantra die zich steeds herhaalt in mijn gedachten.
 
Felle pijn klieft door de lucht, splijt de nog nazinderende wolkjes in mijn hoofd en boort zich diep in mijn hersenstam.
“Fok, waar is die kuttelefoon.”
“In je tas, zus.”
Naarstig gaat Mallory op zoek in haar handtas, die wel groot genoeg lijkt om boodschappen voor een hele week in op te bergen. Het belgeluid wordt progressief luider en kerft steeds dieper.
Met een simpele ‘halllo’ wordt het helse geluid een halt toegeroepen.  
“Ja, ja, mevrouw de burgemeester, we zijn onderweg,…, ja, file, …, maximum tien minuten,…, ja, u hebt gelijk, we zijn te laat,…, ja, mevrouw, u hebt gelijk, we hadden vroeger moeten vertrekken,.., ja, ja, ja, tot dadelijk.”
Met een blik vol paniek werpt Mallory haar telefoon terug in haar tas.
“We zijn te laat”, is het enige wat ze zegt. Zonder verder nog een seconde te verliezen zet ze zich weer achter het stuur en laat de motor weer ronken en blazen.
 
Op het snorrend geluid van het busje na, is het stil. Iedereen is verzonken in zijn eigen gedachten. De voorbije gebeurtenissen overpeinzend, neem ik weer plaats naast Mallory. Sluiks kijk ik even opzij en met een gevoel alsof het een misdaad is, raap ik het staal op, dat voor mijn voeten ligt te blinken. Het is in shock. Verbouwereerd door onze ontmaskering en allesbehalve blij met het gezelschap dat ons voorlopig komt vervoegen. Hij voelt koud aan wanneer hij in mijn broekzak verdwijnt. Samen wentelen we ons in de absentie van contact, zonder galm, zonder verwijten.
Vanuit mijn jaszak haal ik een plastic zakje dat gesierd door een witte slang en staf zijn afkomst verraadt. Eindelijk krijg ik de kans om de lokken op te bergen en hen te verlossen van het zilte vocht dat constant parelt in mijn handpalm. Als een goede huisvader let ik er op het zakje niet volledig te sluiten en laat een opening zodat de lokken vrij kunnen ademen en de vochtigheid kan vluchten.  Gevolgd door de onderzoekende blik van Kate breng ik een label aan. Het kan me niet langer schelen, ze weten het nu toch.
 
Label -  Fijne duivelspracht – peper & zout – type B2 – Kate het ontbijtmeisje
 
Ondanks het gebeurde ben ik nog steeds opgetogen met de lokken en met een gemengd gevoel laat ik het zakje in mijn binnenzak glijden net op het moment dat Mallory als een gek de parking op scheurt.
“We zijn er!”
“Trouwens”, wolkt het vanaf de achterbank, “hoe is mijn kapsel?”
Terwijl ik uitstap kijk ik Kate nog even aan, waardoor ik bijna verzwolgen wordt door de wilde aanblik van haar haardos.
“Perfect”, antwoord ik naar waarheid.

 

© Eichnon. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
leuk gevonden door: Breinpijn, September
Profiel foto van Breinpijn
En dan is de helse, maar soms ook geweldige ‘roadtrip’ ten einde. Er was nog een huldiging. 
Onze held ontmaskert; dat was wel een schok voor mij, maar niet onlogisch. Het is evenwel een fantastische nieuwe sprong in een onbekende richting. Het verhaal stuurt niet aan op gezapigheid, maar toont ons telkens tableau's die met de seconde kunnen veranderen en in een andere richting kunnen meanderen alsmede het verhaal van een verse lading schrijfvoer kunnen voorzien. Schrijfvoer dat er zo ontzettend lekker in glijdt; een waar koningsmaal aan taalspitsvondigheid. Ik schreef het vorige keer al: de superlatieven moeten welhaast van Planeet X komen of een geheime kast in de Tardis want ze lijken  nooit uitgeput. 
En nu: samenwonen met Kate en Mallory; dat moeten zinderende hoofdstukken worden. Zal onze held deze beslommeringen in goede staat doorstaan? En het staal; wat gaat er daar mee gebeuren? 

Zonder verder vnog een seconde te verliezen> ‘nog’

Bedankt Brein. Ook voor mij was het een schok dat onze held ontmaskerd werd. Wie had dat nu verwacht, niemand toch. En dan nog op zo'n domme manier. Ik steek het op z'n ego. 
 

Als het zelfs de schrijver schokt, moet er welhaast een onzichtbare hand aan het schrijven zijn. Autoschrijven gestuurd door een hogere macht. Als ik de tekst lees, zou dat best wel eens zo kunnen zijn; Fabeltastisch, weergaloos..... 1, 2, 3 stop BP. Je schiet weer door. <img src='img/smileys/angel2.gif' alt='(a)' Title='(a)'>
Profiel foto van esperanza
Als ik mij niet vergis, deze was de laatste deel die jij  een tijd geleden plaatste. Tot nu toe herken ik je werk van toen en ben onder de indruk. De verandering die jij hebt aangebracht zijn heel mooi. Ik lees meer spanning en de gevoelens van hem zijn duidelijker beschreven. Ik ben benieuwd na de volgende delen, die zullen helemaal nieuw voor mij zijn. 

Ik hoop dat ik je kan blijven verbazen en boeien. Dat je me steeds leest en blijft volgen doet me veel plezier. 
Profiel foto van Twicedoubleyou
Wat een ontwikkelingen weer! Waar je de woorden vandaan haalt is mij een raadsel. Fantastisch geschreven en ik kan niet anders zeggen dan bravo!  Ik ben zo benieuwd wat er met die twee in zijn huis gaat gebeuren. Ik voel zijn benauwdheid, maar het is toch ook een uitweg en een mooie wending. 
Het is niet duidelijk wat er met het busje is gebeurd, Een (bijna-)botsing? Misschien valt er iets kleins over te zeggen nog, al kom je er later achter dat het busje wel weer start. 


 

Hmmm, mij leek het duidelijk dat Mallory vol op de rem trapt op het moment dat zij beseft dat het hoofdpersonage diegene is die in het ziekenhuis haar lokken afgesneden heeft. Haar zus lachte haar uit met haar 'droom', niemand geloofde haar, maar zodra ze zijn typische houding, zijn typische handigheid met het mes zag, wist ze dat hij het was. Er is dus eigenlijk niets mis met het busje, eerder Mallory die in shock is, en naar mijn gevoel logisch reageert. 
Maar blijkbaar toch niet zo duidelijk dus. 
Bedankt voor je mooie woorden en volgen. Erg blij mee.
Profiel foto van J.A. XXer
Gelijk deze er achteraan. Het vorige deel liep stijl omhoog, hier gaat het weer omlaag, naar een wat stabielere loop. je neemt ons mee in een ware achtbaan. Bravo!

Bedankt
Ik ben het helemaal eens met mijn bovenbuurman, waar het vorige deel ons als lezer bijna wilde leren vliegen, belanden we nu weer, met de beide voetjes op de grond. Maar dan wel op een zeer aangename manier, waardoor je weer enigszins de draad op kunt pakken. Ook in alle tumult hier je ons weet te boeien, staande blijft. Een oude vertrouwde geur op roept in dat helse gebeuren, de druk die je opvoert en waarin je als lezer ondergesneeuwd raakt, onwerkelijk over wat er allemaal gaande is, de vragen, die ik mijzelf stel, in niet mis te verstane woorden, ermee aan de haal ga.
 
Vooral zo doorgaan<img src='img/smileys/animal0019.gif' alt='(dog)' Title='(dog)'>

Dit was één van de belangrijkste stukken vermoed ik. Ik heb twee 'eindes' in mijn hoofd, maar weet nog niet echt waar ik voor wil gaan. ( en dan is er nog een derde piste van reeds geschreven deeltjes, waarvan ik nog niet weet welke stukken ik zal behouden - ook voor mij volgen er nu belangrijke keuzes.) Ik ben alvast blij dat het je kan bekoren en doe mijn best om zo door te gaan. 
(cool)
Profiel foto van September
Om het koud van te krijgen, het is zo fantastisch welke wending het verhaal weer neemt. Dat de lezer meegenomen wordt in tumultueuze achtbanen, droomachtige sferen tot scherpe ontnuchtering en ontmaskering en een opening van een weer algeheel nieuwe verhaallijn. Het is zo knap hoe alle elementen en personen gebeurtenissen wendingen in elkaar verweven worden en de interacties aangaan dat dit met recht zeer talentvol te noemen is. En het mooie is, al lijkt het soms tegendraads of onverwacht of een bijna niet mogelijk nog meer te verrassen ( of te bedenken), het komt precies op tijd en past naadloos in het verhaal. Klasse Eichnon. 

Ik word ontzettend blij van je reactie, September. Hoe kan het ook anders...
Profiel foto van switi lobi
Vanuit zijn hoogte stort de hoofdpersoon meer en meer neer in het onverwachte... meeslepend Eichnon!

Bedankt!