Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Zij 24/27 (Wes en Ginny verhaal)


Geschreven door shane
15 maart 2019 10:07
Categorie: Horror

vorig deel: Zij 23/27 (Wes en Ginny verhaal)
volgend deel: Zij 25/27 (Wes en Ginny verhaal)

Leestijd: ca. 3 min.
Aantal keer gelezen: 47 Aantal reacties: 0
Aantal leden : 0
 0


Deel 16:

Ginny voelde plotseling de lucht in haar longen weer terugkomen. Eerst overviel het haar, maar al vrij snel zorgde het feit dat ze over hernieuwde longinhoud bezat ervoor dat ook haar armen en benen weer wat gevoel begonnen te krijgen. In een oogwenk zag ze dat het hongerige meisje haar keel had losgelaten en haar achterliggende reden daarvoor. Alsof Ginny er niet was had ze zich namelijk volledig op Wes gericht, haar tanden kwamen inmiddels bijna in aanraking met het bloederige vlees van zijn arm en Ginny schreeuwde het harder uit dan dat ze ooit tevoren had gedaan. Een beet zou immers genoeg zijn om haar vriend in ieder geval hetzelfde te maken als Denise en misschien zou hij zelfs wel doodgaan als dat kind nog een paar extra happen besloot te nemen. Het kleine meisje reageerde niet, wat Ginny's angst nog groter maakte.
''Zij'' gromde. ''Zij'' kwijlde. ''Zij'' knarste maar weer eens met haar tanden en gilde nu, 'Meeeeeemmmmm.'
Ginny was als verstijfd en even lukte het haar niet om ook maar iets uit te brengen. Zelfs haar adem stokte. Ze was nog nooit in haar leven, zo bang geweest als nu.
Ginny's plotselinge tweede schreeuw, leek als vanuit het niets te komen en was nog luider dan de eerste.
Nu schrok ''Zij'' wel, waardoor ze plotseling de greep op Wes zijn keel verslapte en haar gezicht een klein beetje bij zijn arm vandaan bewoog om met een verbijsterde blik in de richting waar het vandaan kwam te kijken. Zelfs Gretchen was even te verbaasd en te overvallen om iets te zeggen, roepen, of doen. Voor een moment leek de wereld stil te staan. Voor iedereen behalve voor Ginny, die met een fikse trap het kind van Wes afschopte.
Met een harde grom viel ''Zij'' vlak voor de afgrond. Ginny pakte de hand van haar vriend en hielp hem overeind. Hij wankelde, maar was tot haar opluchting wel bij bewustzijn.
'Julllie hebben mijn kindje pijn gedaan,' siste Gretchen dreigend en ze liep met vastbesloten passen en haar wapen in de aanslag op hen af.
Wes en Ginny zeiden niets, wat konden ze immers zeggen tegen iemand die zo ongelooflijk doorgedraaid was?
Een nieuw moment van de waarheid was aangebroken. Alles hing af van wat er de komende seconden zou gebeuren. Een ding was voor allen duidelijk: De hel stond op het punt van losbarsten!

Deel 17. ''Zij''/Denise:

Ze was met een harde grom gevallen en ze wist niet of het daardoor kwam, maar plotseling had de Denise kant weer de overhand gekregen. Ze herinnerde de vriendelijke woorden van Wes en Ginny en hoe ze zelf vandaag geknokt had om haar duistere kant zoveel mogelijk te verdringen. Ze dacht aan hoe de schotwond op Wes zijn arm ervoor gezorgd had dat die duisternis weer de overhand had gekregen en ze dwong zichzelf dan ook om niet meer op die arm te letten.
Mama schreeuwde tegen Wes en Ginny, ze klonk vol woede en stond op het punt hen iets aan te doen. Denise nam een besluit, een die ingrijpend was, maar tegelijkertijd de enige goede optie in haar ogen. De waanzin moest toch immers een keer stoppen en nu zou het juiste moment zijn. Een moment dat zich anders misschien nooit meer zou voordoen. Ze hoorde hoe haar moeder opnieuw tegen Wes en Ginny los ging en besefte andermaal dat hier niet de vrouw stond die ze ooit was geweest. Slechts een leeg omhulsel daarvan, die de duistere aandoening van haar dochter tegen beter weten in bleef ondersteunen. Denise wist dat haar moeder daaronder leed, maar dat ze ermee door zou gaan tot het allerlaatste moment, puur uit liefde naar haar. En die liefde was wederzijds en daarom moest gebeuren wat ze nu op het punt stond te doen.
Ze stond op, rende hard op haar moeder af en verraste haar daar zo mee dat Gretchen in een reflex de trekker van het pistool overhaalde. Toen de restauranteigenaresse het resultaat van haar reactie zag, schreeuwde ze vol afschuw en rende ze zo snel als ze kon naar haar dochtertje toe.
'Denise, nee liefje, nee kindje, nee, nee, nee.'
Ze probeerde Denise's bebloede buikwond te stelpen, maar veel helpen deed het niet. Gretchen huilde intens en had niet eens meer door hoe haar dochter nog een keer met haar laatste krachten een klein stukje omhoog kwam.
'Ik hou van je mama, het is beter zo,' fluisterde Denise met haar laatste beetje overgebleven kracht, in haar moeders oor. Het allerlaatste wat ze deed was haar tanden vol in mama's nek zetten. Het bloed liep met snelle beekjes uit Gretchen's halsslagader vandaan en terwijl ze elkaars hand vasthielden gleden moeder en dochter samen weg, om eindelijk eeuwige rust te vinden.

Wes en Ginny keken het sprakeloos aan. Ze hadden tijdens het hele tafereel niet bewogen. Zo vol verbijstering waren ze geweest. En op dit moment stonden de tranen in hun ogen. De muziek op de achtergrond gaf nu een nog bizarder tintje aan het geheel dan dat het hiervoor al had gedaan.
Na de tranen lukte het Wes en Ginny weer om voorzichtig in beweging te komen en de sleutelbos uit Gretchen's zak en het pistool uit haar hand te pakken. Ginny omhelsde Wes kort maar intens. Dit heftige moment moesten ze samen verwerken. Maar ze wisten ook dat ze daar niet te lang over mochten doen, aangezien Rudy en dat vreemde stel waarschijnlijk nog steeds buitenstonden voor het geval er zich onvoorziene omstandigheden voordeden. Dat dat zich nu voordeed was een understatement.


© shane. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota: