Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


De doden kamperen


Geschreven door Twicedoubleyou
14 maart 2019 23:10
Categorie: Algemeen

Leestijd: < 1 min.
Aantal keer gelezen: 109 Aantal reacties: 10
Aantal leden : 0
 0
allen in rijen dik, sommigen zo bedachtzaam
stil groen vergeten, triest geweten
anderen aangeharkt, zwaar beplaat, meestal afgebakend
als koninkrijken met expansiedrift
zonder huisnummers maar met vreemde kreten,
door tuinkabouters, stenen, slingers, potpourri,
Mariabeelden, plastic pot en jerrycans
ik huiver, hoe zullen zij rusten?
de dood als feest of helse vakantie
ik zie nog net geen caravans

© Twicedoubleyou. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van De Vos
Ik krijg spontaan het beeld van een kerkhof.
Maar aan de andere kant dan weer de zo desolate campings.
En dan weer de referentiepunten met elkaar.

Om maar te zeggen : ik heb hier enorm van genoten

Dankjewel, Eric, voor je mooie reactie! Genieten is een groot goed en als dat aan de orde is word ik heel blij.
Profiel foto van switi lobi
Grappige vergelijking. Een camping geeft  inderdaad ook dat beeld, zeker daar waar vaste plekken met ornamenten zijn. Een begraafplaats kan dat beeld ook geven, zij het het binnen de perken, dat is zo. 
Het heeft twee kanten, soms in uitersten, dat ook. De kretologie en expansiedrift ten spijt is het toch allemaal een manier van persoonlijke verwerking. 

Even persoonlijk:
Ik ben blij met dat afgebakende stukje grond waar mijn (plotseling overleden) dochter in ligt. Het heeft me de gelegenheid gegeven om toch nog naar haar toe te kunnen gaan, als het ware nog “voor haar te zorgen”, door alles mooi en netjes te houden en in alle rust beter afscheid van haar te kunnen nemen. Dat heeft jaren geduurd en wordt nu rustiger. Op een graf dat bij haar graf in de buurt ligt, staat een monument dat keihard schreeuwt “Je leeft!” Hoe wanhopig kun je zijn? 

 

Uiteraard. Ieder zijn manier van verwerken.
Veel dank voor je persoonlijke stuk, Switi. Ik moest aan je denken toen ik dit plaatste (ik wilde niemand beledigen of verdriet bezorgen). Heel mooi dat jij die plek hebt om voor je dochter te 'zorgen'. Ik geloof dat het wel helend, troostend kan werken.

Dat heb je zeker goed W.W en je hebt me absoluut niet beledigd of zo. Het geeft juist goed weer wat voor beeld al die spullen op kunnen roepen en daar is niets mis mee. Kun je nagaan hoe persoonlijk zoiets ligt. <img src='img/smileys/wink3.gif' alt=';)' Title=';)'>

Nou en of!
Het werd mij even ijskoud om het hart
toen ik jouw reflectie van een begraafplaats las,
als ware al dat onpersoonlijke nog het enige houvast
dat nabestaanden koesteren.
Mooi en deemoedig WW.

Ik kan niet anders zeggen dan dank, Jubbe.
Profiel foto van Fons
Kerkhof, voor mij geen plaats om tot rust te komen. 17 jaar geleden is mijn vrouw overleden, en ik voelde mij getrokken naar het  graf, maar wanneer ik daar bij die stomme steen stond, zag ik enkel nare dingen voor mijn ogen en was er nooit goed van. Het graf is inmiddels opgeruimd, en ben er tevreden mee.
Je hebt het wel zeer knap weer gegeven.

Wat goed te lezen, Fons, hoe het voor jou was. Dankjewel voor het reageren, de openheid en het compliment.
Wel sterk hoor, knap hoe je hier handen en voeten aan hebt gegeven.
Bi de eerste keer lezen onthutst was ik, las de reacties en was verward.
en nu op het einde van de middag, lees ik het nog weer,
en kan ik het lezen op de manier zoals jij waarschijnlijk bedoeld.
Met de grote vragen van het leven,  een heel mooi stuk.<img src='img/smileys/smile3.gif' alt=':-)' Title=':-)'>

Dank je, Puck, en helemaal voor het terugkomen! Ik ben blij met al je woorden.
Profiel foto van monkey
Soms moet je eerst de reacties lezen wil je een gedicht begrijpen.
De een vind er inderdaad troost, de ander komt er nooit.
Ik behoor bij de laatste groep en wil zelf dan ook gecremeerd en absoluut niet in een potje maar uitgestrooid.

Helemaal goed, toch? Ik ben er nog niet over uit. Misschien wil ik wel dat er een boom geplant wordt. Fijn dat je kwam lezen en erover nadacht. Dankjewel, Monkey!
Profiel foto van September
Een zeer sterk gedicht Twicedoubleyou, ik heb verstild en verwonderd gelezen. Speciaal ook om de prachtige woorden en het ritme waar je mee lijkt te kunnen toveren en beelden neer kunt zetten. Heel knap. Liefs 

Toveren... I wished! <img src='img/smileys/smile1.gif' alt=':)' Title=':)'> Fijn en lief dat je er zo over denkt en het zo overkomt. Dankjewel, September.
Profiel foto van esperanza
Afbeeldingsresultaat voor cemiterio da colina em belo horizonte
 
Een rakende gedicht. Jij deed mij terug denken aan de kerkhof waar mijn vader en moeder liggen in Brazilië. In mijn land mag je kopen de plek in de kerkhof waar je familieleden begraven worden. Het wordt dan een familie eigendom.
Vroeger leken  onze kerkhof op de begraafplaatsen in Nederland. Heel oude begraafplaatsen zijn er daar die al gesloten zijn.  Daarin staan nog familiesgraven. 
Mijn broer heeft de graf van onze ouders gekocht en die is nu eigendom van zijn gezin. Deze begraafplaats is heel modern. Het is een heel hoge berg met heel wat weggetjes links en rechts en overal staan palmbomen. Aan de voet van de berg vind men een meer en daar rondom staan bankjes en veel bloemen. Hier en daar tref je kapelletjes, waar je kaarsen kun steken en rustig bidden.  Op de plek waar de mensen worden begraven mag je  geen steen plaatsen. De berg is helemaal groen bedekte met gras, alleen de weggetjes zijn geasfalteerd. Op de plaats waar mijn vader en moeder naast elkaar liggen staat een koperbord op de gras, met hun naam, geboorte en sterfdatum, en kenmerken dat het graf is eigendom van iemand. Het is verboden daar iets achter te laten, of bloemen te leggen. Alle graven zijn precieszelf. Het is daar heel mooie. 
Ik heb deze beelden in mijn herinnering bewaard.
Mijn man is gecremeerd en zijn as in bij mij thuis... 

Heel mooi, geschreven, Twice, heel mooi! 
 


Dankjewel, Esperanza, voor het delen van een persoonlijk stuk en je herinneringen uit Brazilië. Een bijzondere plek, zoals je het beschrijft. De dood wordt overal weer anders beleefd en verwerkt, zo blijkt wel.
Profiel foto van Eichnon
Erg mooi! Hoe je het verwoordt is prachtig en het tempo neemt je gewoon mee langs de verschilende rijen. Ik zag ze voor mijn geestesoog voorbijdrijven, de graven met plastic bloemen die ondertussen groen zijn uitgeslagen onder invloed van de natuur, oude spreuken die verweerd nog steeds hun boodschap verkondigen. Genoten van jouw beelden. 

Hier hebben ze een aantal jaren geleden het kerkhof 'opgekuist'. Er waren nog grafkelders die 150 jaar oud waren, met monumentale beelden ( Engelen en allerhande taferelen ). Omdat niemand het onderhoud nog wou betalen zijn ze gewoon verwijderd. Grond op een begraafplaats heeft nu eenmaal waarde. Maar wel een zeer spijtige zaak. Op kerkhoven met zulke oude monumenten heerst altijd een speciale sfeer.
Zelf ga ik altijd op zoek naar 100-jarigen. 

Dankjewel, Eichnon.
Ja, de oude sectie is vaak heel sereen. Ik houd wel van die groene stenen en oude teksten. Maar lang blijf ik niet, alsof ik ze niet wil storen of verder iets wil voelen. Jammer van 'jullie' kerkhof, geld is wederom belangrijker dan historie. En graven van 100-jarigen, daarvan zijn er vast niet veel.
Ik kom eigenlijk nooit op begraafplaatsen, maar ik observeerde en voelde de verschillen tussen oud en relatief nieuw en het gedicht gaat ook over dat contrast.  
Profiel foto van Lea Wuyts
Het gedicht is prachtig. Geen betwisting.
De inhoud is daarentegen is voor discussie vatbaar.
Mijn moeder heeft een houten graf. Zoals ze zelf zou hebben gewild. Eenvoudig.
Ik heb geen behoefte aan een bezoek méér dan één keer per jaar,
Toch zijn er mensen die zich kunnen optrekken aan rituelen die ons verstand te boven gaan,
maar waar wij niet kunnen over oordelen. Iedereen beleeft verdriet op zijn eigen manier.

Zich omringen met dingen helpt sommige mensen om zich niet te isoleren van alles wat leven is.
Rouwen is voor ieder weer anders. 

Groetjes


 

Heel mooi gezegd, Lea! Dankjewel. Ik ben het ook met je eens. Het was ook niet het doel om andersmans rouwproces te bekritiseren, het was meer dat wat ik constateerde en ik probeerde mee te voelen met deze doden (en het contrast aan te stippen ten aanzien van de heel vredige graven en de serene sfeer die er op bepaalde plekken ook is).