Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


smeerkees


Geschreven door astra
14 maart 2019 10:40
Categorie: Historisch

Leestijd: ca. 2 min.
Aantal keer gelezen: 64 Aantal reacties: 10
Aantal leden : 1
 0
Dit werk werd ingediend als schrijfprikkel

“Wat ben je toch een verschrikkelijke smeerkees”, roept moeder als ze de kamer binnenkomt. Hanna kijkt op van haar puzzel en volgt moeders blik. Inderdaad: het ziet er weer smeerkezerig uit bij broertje Jan in de kinderstoel. Hij is nu zo groot dat hij zelf mag proberen te eten en niet meer met alles gevoerd hoeft te worden.
Het plastic bord waarop de in stukjes gesneden boterham lag, is op de grond gevallen. Met zijn knuistjes gebald, probeert Jan de stukjes brood met margarine en kaas zo plat te slaan, dat het weer op deeg gaat lijken. Vervolgens heeft hij het zo uitgesmeerd dat het houten blad van de kinderstoel bijna geheel bedekt is met brij.
Met zijn handje probeert hij er nu plakjes uit te trekken en die in zijn mond te steken. Dat lukt niet echt en dus ziet zijn gezichtje er net zo uit als het houten blad. Het is blijkbaar een leuk spel, want hij slaat nogmaals met beide vuistjes op het blad en kraait van plezier. Dan veegt hij zijn handjes af aan zijn slab en kijkt met een blij gezichtje in het rond.
 
“Dit schiet niet op,” zucht moeder “Hanna, jij moet hem maar even helpen. Raap het bord op en voer hem de stukjes in zijn mond.”
De negenjarige Hanna laat zich van de stoel afglijden en loopt om de tafel heen. Jakkes, wat kunnen kleine broertjes toch vieze dingen doen. Zelf hoeft ze zoiets niet te proberen, want dan reageert moeder heel anders. Op zijn minst krijgt ze dan een tik op haar vingers en verder nog een hoop gemopper.
Ze raapt het bordje op en zet het op de grote tafel. Dan trekt ze wat brij van het blad en breekt het in plakjes.
“Mondje open”, zegt ze tegen broertje terwijl ze een stukje tegen zijn lipjes drukt. Enigszins gehoorzaam doet Jan zijn lipjes van elkaar en Hanna schuift het stukje deegbrood snel achter zijn tandjes. Ze probeert geduldig deze manier van voeren te herhalen. Haar vingers worden steeds viezer en ze moet oppassen dat Jan niet in haar vingers bijt. Zelf gaat Jan vrolijk verder om met zijn vuistjes het brood en de kaas tot smurrie te slaan.
 
Terwijl het werk langzaam vordert, denkt Hanna na over het woord dat moeder gebruikte: ‘smeerkees’. Broertje heet helemaal geen Kees en zo goed kun je die broodsmurrie nu ook weer niet smeren. De buurjongen heet wel Kees, maar die is al groter en die zal vast al zelf margarine op zijn boterham smeren. Toch wordt hij daarom geen ‘Smeerkees’ genoemd.
Wel leuk, al die woorden die de mensen verzinnen. Als vader vanavond thuis komt, zal ze hem vragen waarom alle jongetjes ‘smeerkees’ worden genoemd, ook al hebben ze een andere naam in het echt.
      

 
© astra. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van Ryara
Een echt Astraverhaaltje, Heerlijk. Het valt me op dat broertje zijn handen aan de slab afveegt, volgens mij doen ze dat nooit. Was het toch een netter smeerkeesje dan gedacht. 

Het was een strategisch vastgebonden, zeer grote slab.
Dank voor je reactie.
Profiel foto van maarten54
Lekker verhaaltje, heerlijk ontspannend lezen.

Net als Hanna ging ik even denken ( dat lukt mij) aan de jonge jaren van mijn twee 'Keesjes' . Nooit in zo n stoel en nooit met eten gekliederd ( ik sloeg er gelijk boven op...) Is dat geluk of opvoeding?

Blijven schrijven hoor Astra !

Zal wel allebei zijn. Je nam in ieder geval de tijd om ernaar te blijven kijken.
Zeker niks 'beters' te doen? <img src='img/smileys/angel2.gif' alt='(a)' Title='(a)'>
Profiel foto van esperanza
Een leuke verhaal, Astra! Letterlijk geschreven zo dat je bij het lezen ook de beelden zien passeren.
Graag gelezen... 

Het staat me nog helder voor de geest.
Er waren toch ook wel leuke dingen aan zo'n klein broertje.
Profiel foto van Fons
Zeer mooi verhaal Astra. Ik vind ze zo schattig, het aangezichtje helemaal besmeurd met choco.

Ben het helemaal eens. Van iedereen bestaat tegenwoordig wel een foto van dat moment.
Genieten dat ze doen!
Profiel foto van Runner
En klaar is Kees !
Zo ging het, de andere kinderen werden ingeschakeld !
 

Ja, gezinnen waren toen wat groter en er was geen TV of tablet met spelletjes.
Profiel foto van J.A. XXer
Mooi verhaal, echt één van jouw hand. En wat Ria zei: die handjes gaan natuurlijk aan het tafelkleed, zijn broek, zijn shirt, maar niet aan de slab, haha.

Toch heb je het mis, haha. Het was een hele grote slab die strategisch om het lijfje was heen gebonden. Verder zat hij ook nog tamelijk strak in zijn tuigje.
En desondanks had hij plezier en ondernemingszin!
Profiel foto van Eichnon
Leuk verhaaltje met een inkijk in de gedachtengang van een negenjarige. <img src='img/smileys/yes2.gif' alt='(y)' Title='(y)'>

Goed gezien, Eichnon, kleine broertjes waren meestal lastig, maar soms ook wel leuk.
Profiel foto van De Vos
Een astra pur sang. Het verhaal katapulteerde mij terug in de tijd toen onze zoon 1 jaar werd en hij van ons, volledig zelfstandig, een eclair mocht eten. We hebben daar nog de meest prachtige dia's van.
Jouw verhalen geven mij altijd een goed gevoel. 

Ik denk dat bijna iedereen er wel van geniet. Ze moeten het toch leren, dat zelfstandig dingen doen.
In mijn familie is de eerste verjaardagstaart ook zo'n hoogtepunt voor video. Groot zeil op de grond, taart er op,
gezang aanheffen en dan de jartige naast de taart zetten. Succes verzekerd.
Profiel foto van Twicedoubleyou
Wat een leuk verhaal, leest prettig. Volgens mij was ik ook zo vroeger. Met handen eten is zo leuk en ik gooide gewoon mijn bord op de grond als ik geen zin meer had. Ook kan ik me herinneren dat ik een fase had waarin ik de woorden heel letterlijk nam.

Wat leuk dat het herkenning bij je oproept. Het is vast van alle tijden.
Dat nadenken over woorden heb ik nog steeds.
Profiel foto van monkey
Ik zie mijn kleinzoon Thijs, die doet het ook op die manier. Hij is nu ruim een jaar en het bord wordt niet meer op de grond gegooid als hij klaar is, maar wanneer hij vond dat hij genoeg had gehad dan ging het doelbewust naast de kinderstoel op de grond. Daarna mocht je dweilen.
Letterlijk nemen van woorden is mijn kleindochter van drie erg goed in. Wanneer met zwemmen gezegd wordt tenen naar de neus, pakt ze haar voet en legt haar teen tegen haar neus. Vroeg vogeltje deed haar naar buiten kijken op zoek naar vogels.
Leuk verhaal Astra, ik was te jong om voor mijn broers te zorgen, we scheelde maar anderhalf jaar.

Toen ik elf was, kwam er nog een broertje bij. Flesje geven, luier verschonen, poeder strooien, het hoorde er allemaal bij. In badje doen was gelukkig voor mijn oudere zus weggelegd.
Nu is dat jongste broertje een grote man en komt in het voorjaar altijd even helpen met de tuin.

Zo krijg je er toch iets voor terug. Dat s de beloning van al die luiers.