Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


De profetie - deel 24


Geschreven door Mirah
12 maart 2019 16:24
Categorie: Fantasy

vorig deel: De profetie - deel 23
volgend deel: De profetie - deel 25

Leestijd: ca. 3 min.
Aantal keer gelezen: 86 Aantal reacties: 4
Aantal leden : 0
 0
Dit werk heeft op de voorpagina in de spotlight gestaanDe Auteur wil graag inhoudelijk en technisch commentaar op zijn werk
Wat voorafging:
Nadat Mirah weer ontboden werd naar de magische wereld Era treden zij en Ozar op wie ze tot over haar oren verliefd is, in het huwelijk.  Alles begint sprookjesachtig...
Maar... niets is wat het lijkt, want de zus van de zwarte koning is van plan de dood van haar broer te wreken, op al degenen die Mirah geholpen hebben.  
Zij blijkt over heel wat magische krachten te beschikken, vermits ze zelfs in de toekomst kan kijken...
Mirah en Ozar werden inmiddels op dramatische wijze van mekaar gescheiden door Zosah, een tovenares in dienst van de zwarte koningin.  Mirah is wanhopig en ziet slecht één uitweg, haar Elfenvriend Cian nogmaals ontbieden.  Echter, als Cian de Reuzen om hulp vraagt, houdt Zosah de touwtjes nog steeds in haar handen.  Nu varen ze op een Reuzenschip in sneltempo naar het Rijk der Duistere landen, daar waar de zus van de zwarte koning haar opwacht.  Eens daar zullen haar vrienden haar niet meer kunnen redden...


Een vraag kwam in haar gedachten op en stelde hem, ‘Als ik doodga,’ begon ze haar vraag met hese stem ‘kom ik dan ook in het rijk der geesten… bij jou?’ 
Ze zag de pijn die haar woorden veroorzaakten in zijn ogen en had er onmiddellijk spijt van.
‘Mirah,’ klonk zijn stem vermanend, ‘dat zijn geen vragen die je moet stellen.  Je bent jong, je hebt nog jaren te leven.’ 
Hij zag een voorbode van nieuwe tranen.
‘Dat zou toch zo moeten ja…’  Ze sloeg haar handen voor haar gezicht en deed haar best om de tranen tegen te houden. 
‘Wees sterk, mijn lieve vriendin,’ zei hij zacht terwijl hij haar handen een voor een wegnam en haar betraande gezicht in zijn handen nam.  ‘Ik weet, je hebt al heel wat meegemaakt en dit is zeer onverwacht, maar je kan ook hierdoorheen komen Mirah, laat je niet hangen.’
Ze knikte in zijn handen, die warm aanvoelden desondanks hij slechts als geest bij haar was, en keek hem aan. 
‘Je hebt gelijk, ik moet sterk zijn,’ fluisterde ze met moeite.  ‘Maar het is niet eerlijk.  Hiervoor ben ik niet weergekeerd.  Ik hoor bij Ozar te zijn… en ik mis hem zo.  Ik… ik wil niet meer vechten… ik ben op Cian.  Na alles wat ik heb meegemaakt…  Het lukt me niet meer…’  En ondanks haar poging haar tranen tegen te houden huilde ze. 
Cian sloot zijn ogen.  Hij was dan wel een geest, maar hij was woedend omdat hij in het rijk der geesten nooit eerder iets had vernomen over een tweede vijand.  Er was van de zus van de zwarte koning zelfs geen sprake in een profetie.  Als de Elfen nog maar leefden, dacht hij verbitterd terwijl hij zijn mensenvriendin zo verdrietig zag. 
Hij hield haar stevig in zijn armen en zei meelevend  ‘Laat je maar even gaan en daarna gaan we samen de kracht vinden.’ 
‘Ik mis hem zo…’ zei ze tussen twee snikken door. 
Troostend zei hij ‘Hou je vast aan die liefde.  In het verleden heeft die de ergste vijand kleingekregen.’ 
‘Ik weet niet of ik de kracht heb, het lijkt me niet gegund om gelukkig te zijn,’ zei ze met hese stem. 
‘Als ík het iemand gun, dan ben jij het.’
Een klop op de deur deed haar opschrikken.  Met een betraand gezicht keek ze naar de deur die openging.  Haar gevoelens waren verdoofd, maar ze spande zich in om te zien dat het Drumir was met het voedsel. 
Desondanks een blik op haar betraande gezicht bleef hij opgewekt en plaatste het voedsel op de tafel bij de deur en zei even vrolijk als hij eruit zag ‘Jullie hebben geluk, de beste verse vis uit de Westzee in een speciaal sausje voor jullie bereid.’  Met zijn blik op haar gericht vervolgde hij serieuzer ‘Ik zal zorgen dat dat vrouwmens hier geen voet binnenzet.  Hier ben je veilig.’ 
‘Dank je,’ fluisterde ze omdat ze haar stem niet vertrouwde.  Toen viel haar blik op haar pols en voelde al het bloed uit haar wangen wegtrekken.  ‘Nee!  Nee!’ 
‘Wat is er?’ vroeg Cian geschrokken. 
‘Mijn armbandje…is weg!’ zei ze ongelukkig en voelde hoe haar wereld in elkaar zakte.  

© Mirah. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van Breinpijn
Zo, dat is een tijd geleden dat je ons verblijdde met een nieuw deel over Mirah. Ik moest weer helemaal inkomen, maar de herinneringen kwamen vrij snel. Fijn dat je er weer bent.
Zo zie je maar weer dat profetieën ook wel eens bezijden de waarheid kunnen zitten of dat ze bepaalde elementen niet kunnen voorspellen. 

Toen viel haar blik op haar pols en voelde al het bloed uit haar wangen wegtrekken.> en ‘ze’ voelde al het bloed

Fijn dat je de draad weer oppikt :-)
Profiel foto van Henny
Och jee. Haar armband! <img src='img/smileys/ooh1.gif' alt=':O' Title=':O'> Maar haar geest moet gewoon krachtiger zijn dan een armband. Je hebt de spanning er meteen weer in.

Hé, daar is ze weer ... fijn! De spanning zit er meteen weer goed in.

Hmm, zou ze magie kunnen aanwenden zonder haar armband?
Profiel foto van Beppie
In het verkeerde balkje gezet, dus nog maar een keer ...
Fijn dat je er weer bent. Je pakt meteen de koe weer goed bij  de horens. Spannend! 

Fijn dat ook jij weer meeleest <img src='img/smileys/party0002.gif' alt='(hoera)' Title='(hoera)'>
Profiel foto van Eichnon
Een leuk deeltje dat je dadelijk terug meetrekt in het verhaal. Mirah blijft wel een beetje een softie, maar ik denk niet dat dat nog zal veranderen. Het feit dat ze niet de 'typische' heldin is, maakt het ook weer speciaal en anders dan een hoop andere verhalen. 

Een vraag kwam in haar gedachten op en ze stelde hem, --> persoonlijk zou ik niet de 'ze' toevoegen, maar dit hele stuk weglaten. 
Ze knikte in zijn handen, die warm aanvoelden desondanks hij slechts als geest bij haar was, en keek hem aan.  --> je gebruikt veel 'handen' en deze zin klopt naar mijn gevoel niet helemaal.  --> Ze knikte, haar hoofd verborgen in zijn handen die, ondanks dat hij slechts als geest bij haar was, warm aanvoelden en keek hem aan. 

Ik schrijf geen typisch verhaal. Anders is het woord. 
Als je mijn eerste boek leest wordt de reden duidelijker van het waarom. 

De insteek van het verhaal:
Stel, je werd gepest en kende geen echte vrienden.
Want zelfs de zogenaamde echte vrienden verraden je.
Je stelt jezelf de vraag waarom?  Ben je niet mooi?  Of ben je te stil?
Hoevelen geven het op dit moment op?
Hoevelen spartelen door?
Ontnomen van alle hoop ontwaak je in een magische wereld en begint het werken aan jezelf.  Het begint met vertrouwen in anderen, ondanks alle ervaringen van tegenslag.

Noem Mirah geen softie, want heus, dat is ze niet.