Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Zij 4/27 (Wes en Ginny verhaal)


Geschreven door shane
11 februari 2019 13:16
Categorie: Horror

vorig deel: Zij 3/27 (Wes en Ginny verhaal)
volgend deel: Zij 5/27 (Wes en Ginny verhaal)

Leestijd: ca. 3 min.
Aantal keer gelezen: 110 Aantal reacties: 2
Aantal leden : 0
 0
De Auteur wil graag inhoudelijk commentaar op zijn werk
Hoofdstuk 3. Ginny:

Ik besloot mijn zorgelijke gevoel over de man die bij het huisje was, van me af te zetten en maakte vrolijk zingend het ontbijt. De croissants met ham en kaas, deed ik enkele minuten in de oven :Ja we hebben een heuse oven hier, wat een luxe: en de sinaasappels perste ik uit. Goed geluimd zette ik alles vervolgens op het dienblad, wat misschien niet de meest verstandige keuze was, aangezien het hele gebeuren uit mijn handen viel, toen ik de huiskamer bereikte. Daar ging ons lekkere ontbijt, ach het is niet anders. Ik ging naar de keuken om een stoffer en blik en een dweil te pakken, maar toen ik de huiskamer weer bereikte, deden twee mannenstemmen buiten ervoor zorgen dat ik de rotzooi even liet voor wat het was en naar buiten liep.

Deel 2: Ginny:

'Hoi schat,' zegt Wes, 'Dit is Rudy, Rudy dit is mijn vriendin Ginny.'
Rudy loopt naar me toe. Hij geeft een slap handje en stelt zich netjes voor. Aankijken doet hij me niet, het is alsof dat soort menselijk contact ongemakkelijk voor hem is. Hij is degene die we gisteren over het strand zagen wandelen en die zo straks toen wij er niet waren, bij ons huisje aan het kijken was. Hij heeft een zachte maar vriendelijke stem en hij is superbeleefd, maar ondanks dat krijg ik nog steeds een raar gevoel van hem. Misschien is raar te mild uitgedrukt, hij geeft mij een onheilspellend gevoel. Wes lijkt niet hetzelfde te denken als ik en is amicaal met hem in gesprek. Wat ze tegen elkaar zeggen, gaat een beetje langs me heen, ik moet steeds denken aan het feit dat ik die vent niet vertrouw. Vraag me niet wat het is, maar er klopt gewoon iets niet aan hem.
'Hoe gaat het met ons ontbijt?' vraagt Wes vrolijk aan me. Ik ontwaak uit mijn trance en antwoord mompelend dat ik het per ongeluk heb laten vallen. Dat mompelen is nog zoiets, dat is helemaal niet hoe ik normaal ben. Mijn vriend maakt een gebaar met zijn hand, dat dat soort dingen nou eenmaal kunnen gebeuren en komt vervolgens met een voorstel.
'Rudy hier werkt bij een plaatselijk restaurant, hij kwam ons overtuigen dat het het beste restaurant van het dorp is, dus wat dat betreft is ons ontbijtprobleem opgelost.'
'Bovendien mevrouw,' begint Rudy, weer met die vriendelijke, zachte stem, 'Bovendien krijgen gasten die voor het eerst langskomen, 's avonds korting en wat betreft het ontbijt, ach voor deze keer krijgen jullie dat van de zaak. Wat zegt u ervan?'
Hij knipoogt even joviaal, vanachter zijn kleine brillenglazen, maar wend daarna onmiddellijk zijn blik weer af.
'Goed idee toch Ginny?' zegt mijn vriend enthousiast.
Ik val even stil, maar bedenk vervolgens een smoes.
'Nu gaat even niet lukken, we hebben vandaag nogal wat op de agenda staan, weet je nog Wes?'
Mijn vriend kijkt me ietwat bevreemd aan, maar gelukkig gaat hij er niet tegenin. De man trekt wat met zijn mond, maar laat voor de rest niets blijken. Zag ik nou frustratie of woede bij hem, of verbeeldde ik me dat slechts? Wes leek in ieder geval niets door te hebben, hij praat daarentegen nog vrolijk wat na met die engerd en neemt zijn foldertjes aan.
'Vanavond,' hoor ik hem zeggen, 'Ik vind het een goed idee maar ik moet eventjes met mijn vriendin bespreken wat zij wilt.'

Deel 3:

'Wat was dat nou Ginny? We hebben vandaag toch niets op het programma staan?' Vroeg Wes, toen ze weer naar binnen waren gegaan.
'Ik vertrouwde hem niet,' antwoordde Ginny zonder twijfel.
'Waarom niet, hij kwam op mij over als een hartstikke aardige kerel.'
Ginny sloeg een zucht en besloot Wes te vertellen over het voorval eerder die ochtend.
'Dat zegt toch niets Ginny, gisteren maakte hij gewoon een strandwandeling, daar is niets vreemds aan en zo straks keek hij gewoon of wij er waren.'
Ginny ging de discussie maar niet aan, ze wilde de sfeer immers niet verpesten. In plaats daarvan besloot ze het over een andere boeg te gooien.
'Het is hier wel rustig hè, volgens mij zijn wij de enige vakantiegangers hier'
'Heerlijk toch?'
'Absoluut,' antwoordde Ginny instemmend, maar ze meende er niets van. Het feit dat ze de enigen waren die een huisje huurden en 's nachts alleen zouden zijn, was iets wat haar verre van gerust maakte.
'Rudy vertelde net aan me dat het de laatste jaren niet bepaald storm loopt hier, hij leek wel blij te zijn dat er in ieder geval nog twee toeristen waren. Je moet echt wat langer met hem praten, dan gaat dat vreemde gevoel vanzelf weg, sterker nog misschien kunnen we daar vanavond wel wat gaan eten'
'Uhuh, misschien, eerst maar eens kijken hoe de dag loopt'
'Oké'
'Zeg Wes'
'Ja'
'Weet je waar ik ontzettend zin in heb ineens'
'Nou?'
'Patat, dus wat zeg je ervan dat we een ouderwetse patatkraam gaan zoeken?'
'Klinkt als een plan, doen we.'

Deel 4:

Hand in hand liepen Wes en Ginny het strand af en de boulevard op, op zoek naar een lekker patatje. Rudy bekeek hen vanaf zijn schuilplek onder het huisje terwijl ze vertrokken. Op het moment dat Wes en Ginny daarnet weer naar binnen waren gegaan, had hij net gedaan alsof hij het strand verliet, terwijl hij in werkelijkheid als een soort van roofdier via de achterkant weer naar het huisje was geslopen, om zich daar vervolgens onder te verstoppen. Rudy had het gesprek wat ze na zijn vertrek hadden gevoerd, volledig overhoord en de woorden van dat meisje, deden hem over zijn hele lichaam, trillen van woede.

© shane. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van Runner
Ik kan geen mening geven over het gehele verhaal.Het is moeilijk om alles van iedereen te lezen.
Soms lees ik een deel zoals nu .
Je schrijft goed leesbaar en houdt de spanning er in. Je hebt me toch wat nieuwsgierig gemaakt voor het volgende deel.

Logisch er zijn ook best wel veel verschillende schrijvers op deze site. Leuk dat je even langskwam om te lezen en ik hoop dat ik je nieuwsgierig genoeg heb gemaakt om verder te lezen haahaa. Dank je voor je positieve commentaar
Profiel foto van Eichnon
Het spijt me te moeten zeggen dat ik maar gedeeltelijk positief kan zijn. Het stuk vanuit het perspectief van Ginny voelt voor mij vreemd aan. Ik ben geen fan van de perspectiefwissel. Er zitten goede stukken bij, maar geregeld ook dingen die me storen. Ik vind bijvoorbeeld dat ze Wes te vaak als 'mijn vriend' benoemt. Ook dingen als: 'Hoe gaat het met ons ontbijt?' vraagt Wes vrolijk aan me. Ik ontwaak uit mijn trance en antwoord maar wend daarna onmiddellijk zijn blik weer af. - Om de één of andere reden stoort 'aan me' me ook mateloos. Dat ligt misschien wel aan mij.
Er is ook een zin met twee keer een dubbel punt :  ik weet niet wat exact de regels zijn, maar het is op zijn minst vreemd.

Het stuk waar je weer van perspectief veranderd bent vind ik veel beter geschreven, of zo voelt het voor mij toch aan. 
De verhaallijn zit ook nog steeds snor. 

We hebben vandaag toch niets op het programma staan?' Vroeg Wes --> volgens mij geen vraag, hoogstens een vragende intonatie of met vragende stem
Het feit dat ze de enigen waren
deden hem over zijn hele lichaam, trillen van woede.

Oke dat geeft niet. Ik moet zeggen dat het stuk wel zo bedoeld is als dat het is geschreven, maar een kritische noot is nooit verkeerd.       Goed om te horen dat je het laatste stuk wel goed vond en dat je de verhaallijn ook nog steeds sterk vindt<img src='img/smileys/smile1.gif' alt=':)' Title=':)'>  Ik heb de foutjes er even uitgehaald. Bedankt voor het lezen, je reactie en de tips

Ik weet dat het je bedoeling was om het zo te schrijven. Je hebt dat in de 'mummietombe' ook gedaan en toen vond ik dat ook al geen goed idee meen ik mij te herinneren. Misschien is het voor mensen die 1 verhaal lezen anders. Normaal lees ik een verhaal als dit maar één keer, dit heb ik twee en sommige stukken, drie keer gelezen. Mijn eerste kritiek was nog een pak harder eigenlijk, maar bij het herlezen merkte ik wel dat het op zich niet zo slecht geschreven is, maar dat het voor mij gewoon te moeilijk is om door de perspectiefverandering te kijken. Dat kleine dingen me dan plots erg beginnen te storen. Volgens mij zou het al een pak beter zijn moest je het niet extra benadrukken. 

Oke ik doe het eigenlijk om een beetje afwisseling in de vertelstijl te hebben. Veel van mijn oudere langere verhalen vertelde ik op een manier, maar vaak was ik daar uiteindelijk zelf dan minder tevreden over.  Haalde mijn inspiratie ervoor uit een boek dat ik enkele jaren terug las, waarvan mij de titel nu even ontgaat. Maar het is misschien niet iedereens ding. Wat bedoel je precies met  ( Volgens mij zou het al een pak beter zijn moest je het niet extra benadrukken.) ?

Het enige boek ken met wisselend perspectief is 'Aasgieren' van Dan Simmons, maar dat is toch anders dan hier.

'Hoe gaat het met ons ontbijt?' vraagt Wes vrolijk aan me --> de 'aan me' is totaal overbodig. Als lezer weet je aan wie die vraag gesteld is, want zij was bezig met het ontbijt. Op zich is er niets mis met die zin, maar binnen het geheel, tussen de andere zinnen, stoort mij dat. 

Dat boek heb ik toevallig liggen zie ik net haahaa. Nog niet gelezen. Is het een aanrader?

Ja, ik vond het wel. Van zijn boeken die hij in die stijl geschreven heeft, staat het in mijn top 3. Als ik me goed herinner is het ook een erg dik boek. Ik vermoed wel dat je het interessant zal vinden. Niet echt horror denk ik, meer duistere spanning en vreemde toestanden. 

Klinkt goed, ga hem zeker eens lezen. Ik heb ook nog een aanrader ''The Fountain Society'' Vertaling heet ''Het Genootschap van de Bron''  Dat is een boek dat door Wes Craven geschreven is, die beter bekend is als regisseur van A Nightmare on Elm street en Scream. Heel ander soort verhaalstijl dan waar we het over hadden, maar dacht er net aan en het was best wel gaaf gedaan.

Ik schrijf het op en zal eens kijken of ik het ergens kan lenen. 
Ik heb trouwens een tijdje geleden nog een verhaal geplaatst dat geïnspireerd wat op een boek van Dan Simmons. 'Calcutta'. Het boek van Dan Simmons is 'Het lied van Kali.' Ontzettend beklemmend en waarschijnlijk mijn favoriete boek van hem. 

Las even waar dat boek over gaat. Klinkt best wel interessant en origineel. Zal binnenkort ook eens bij jou verhaal kijken<img src='img/smileys/smile1.gif' alt=':)' Title=':)'>