Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Zij 3/27 (Wes en Ginny verhaal)


Geschreven door shane
11 februari 2019 00:08
Categorie: Horror

vorig deel: Zij 2/27 (Wes en Ginny verhaal)
volgend deel: Zij 4/27 (Wes en Ginny verhaal)

Leestijd: ca. 4 min.
Aantal keer gelezen: 68 Aantal reacties: 1
Aantal leden : 0
 0
De Auteur wil graag inhoudelijk commentaar op zijn werk


Hoofdstuk 2.

De volgende ochtend stonden Wes en Ginny rond een uur of negen op. Wes besloot op de boulevard verse Croissants en perssinaasappels te halen, terwijl Ginny voorzichtig de zee betrad. Ze keek om zich heen en zag dat het nog niet heel druk was. Een eindje verderop lag een moeder, met twee kinderen van een jaar of elf en twaalf, die samen hadden besloten een zandkasteel te bouwen.
'Kijken jullie uit bij zee,' riep de vrouw tegen haar kroost, waarop de twee jochies instemmend knikten. Vlakbij de moeder met kinderen, lag een besnorde man van middelbare leeftijd, die zowel wat snor als wat lichaam betreft wel wat weg had van een walrus. Ginny grinnikte om haar eigen gedachte en hoopte dat de man niet doorhad, dat hij de reden was voor haar kleine lachbui. Ach dat zal wel niet, dacht ze, ten eerste ligt hij te ver bij mij vandaan en ten tweede kunnen er zoveel dingen zijn waarom ik lach. Bijvoorbeeld om het feit dat ze genoot van het weer en van het feit dat dit haar eerste vakantie met Wes was en de eerste vakantie, na die beruchte Halloween avond. Gisteren was ze emotioneel geweest en zelfs een beetje tegen Wes uitgevallen en hoewel de ruzie eigenlijk ten einde was toen Wes haar getroost had en ze samen aan de rand van de zee zaten, voelde ze zich toch nog schuldig naar hem. Natuurlijk had ze uiteindelijk uitgelegd wat de reden ervan was, maar toch had Ginny het idee dat ze Wes een excuses verschuldigd was. Voor hem was de nasleep van die avond natuurlijk ook niet makkelijk en in haar eigen ogen had ze gisteren alleen maar rekening gehouden met haar eigen gevoel. Aan de andere kant was het natuurlijk ook een feit dat Wes er nooit echt uitgebreid over had willen praten. Ze kon het hem niet kwalijk nemen, aangezien iedereen anders omgaat met de dingen die ze dwars zitten, maar toch zou het het waarschijnlijk wel iets makkelijker maken allemaal. Hoe dan ook, zo besloot Ginny: onderwerpen als dit zijn niet geschikt voor een vakantie, een vakantie is immers om het gezellig te hebben en lol te maken. Een glimlach verscheen op haar gezicht, bij het besef dat haar besluit vaststond. Straks als Wes terugkwam zou ze hem een zoen geven en vertellen dat ze vanaf nu, de komende week alleen nog maar van hun weekje weg zouden gaan genieten. Ze liep even naar de kant, deed haar jurkje uit en legde die op een veilige plek neer, zodat het water het niet nat zou maken. Ze was vergeten haar bikini aan te trekken en was opgelucht dat ze een slip droeg en geen string, anders had ze nu misschien wel bekijks gehad van meneer walrus. Weer moest ze grinniken om haar eigen gedachtegang. Ginny liep met flinke passen het water in. Als ze meer tijd had gehad was ze wel terug naar het huisje gegaan voor haar zwemkleding, maar Wes kon ieder moment terugkomen met het ontbijt. Zonder een moment van aarzeling, begon Ginny te zwemmen en ze moest eerlijk toegeven dat die eerste paar meters koud aanvoelden. Daarna was ze gewend aan het helderblauwe water en vond ze het eigenlijk wel lekker. Ze had pas enkele minuten gezwommen toen haar oog viel op iemand, die plotseling het strand had betreden. Het was een man, die een hoed droeg en opvallend warm gekleed was voor de tijd van het jaar, met zijn rode jasje en donkere spijkerbroek. Hij liep in de richting van hun strandhuisje, ging het trappetje van de veranda op, belde aan, om vervolgens toen hij merkte dat er niemand thuis was, via de ramen naar binnen te gluren. Ze vond het maar vreemd, en besloot terug richting het strand te zwemmen. Het was toen ze iets dichterbij was, dat er een andere gedachte bij Ginny opkwam: Ik ken hem. Oké ze moest toegeven, kennen was een groot woord, maar deze man had hetzelfde loopje als degene die ze gisteravond laat over het strand hadden zien lopen. Toen had hij zich ook al zo vreemd gedragen, met zijn overdreven gehijg, herinnerde Ginny. Iets aan deze kerel gaf haar een raar gevoel, al kon ze niet precies thuisbrengen wat. Het duurde nog enkele minuten, maar toen ging de vreemde snuiter tot haar opluchting gelukkig weg. Ginny keek even naar de drie andere strandhuizen. Het viel haar nu pas op dat die nog afgesloten waren met houten luiken, wat betekende dat ze onbewoond waren. Ze besefte dat Wes en zij hier s'avonds dus helemaal alleen waren en ze vroeg zich tegelijkertijd af, of die rare vent dan weer voor hun deur zou staan.
'Ach hou toch op jezelf gek te maken meid.'
Haar zorgelijke gedachtegang maakte plaats voor een glimlach toen ze Wes zag.
Met flinke slagen zwom ze naar de kant
Zou ze hem vertellen over wat ze net had gezien of zou hij dan denken dat ze kierewiet was?
Ze glimlachte en besloot het niet aan haar vriend te vertellen. Waarschijnlijk was die man gewoon naar iemand op zoek geweest en zat hij verkeerd, bovendien wilde ze Wes niet weer lastigvallen met een van haar zorgen.
Wes liep nietsvermoedend naar het strandhuisje en zag te laat dat Ginny op hem kwam afrennen. Hij viel om toen ze tegen hem aanbotste, waarbij de boodschappen uit de tas vielen. Toen hij goed en wel doorhad wat er allemaal gebeurde, voelde hij twee zachte lippen op de zijne.
'Ook goedemorgen mevrouw'
'Dit is nog voor gisteren, we gaan vanaf nu vakantie vieren en onze zorgen even laten voor wat ze zijn'
'Je weet dat je alles mag vertellen hè Ginny'
'Dat weet ik schat en ik weet dat ik altijd op je kan rekenen, maar voor nu gaan we ons vooral bezighouden met, zon, zee en een hele hoop gezelligheid'
'Klinkt als een plan schoonheid,' zei Wes met een brede glimlach.
Daarna pakte hij de croissants en de perssinaasappels op en liet ze aan zijn vriendin zien.
'Als jij alvast gaat zitten ga ik ze maken.'
Ginny schudde resoluut, maar lachend haar hoofd.
'Daar komt niets van in, jij hebt alles al gehaald, ik zorg dat het ontbijt op tafel komt.'
Het was op het moment dat ze naar binnen ging, dat haar oog weer viel op de man, die gisteravond over het strand had gelopen en die daarnet bij hun huisje had gestaan. Hij was een heel eind verderop op het strand, maar ze kon duidelijk zien dat hij het was. Ze hoopte dat hij haar niet zag, aangezien die kerel haar nog steeds de kriebels gaf. Ze sloeg dan ook een zucht van opluchting toen bleek dat haar hoop was uitgekomen.
'Wat is er Ginny?' vroeg Wes, die het was opgevallen dat ze even over het strand had uitgekeken en vervolgens een diepe zucht sloeg.
Ginny bedacht snel een smoes.
'Ik besefte hoe blij ik ben dat we hier zijn.'
Haar vriend knikte instemmend. Tot Ginny's opluchting had hij niets vermoed.

© shane. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van Eichnon
Je verhaallijnen zitten goed en je bouwt op naar iets groter. Ik vind het leuk dat je de kleine spanning bewaart, het onheil dat loert maar zich nog niet helemaal opdringt. De twijfel die er al wel is. Allemaal elementen die het interessant maken om te lezen. 

Ik stel me wel wat vragen bij het bots en kusmoment. In mijn gedachten loopt ze daar nog steeds in haar ondergoed, kletsnat. Misschien heeft ze haar jurkje al terug aan, dan zou ik daar toch even een paar woorden voor gebruiken, maar nat is ze volgens mij sowieso. Ze botsen, vallen, hebben een mooi momentje en hij antwoord gevat. Ik mis nog een beetje intensiteit, zijn gevoel. Het lichaam dat op hem drukt, natte haren, geur van zee, enige verbazing (vooral dan als ze haar jurkje nog niet terug aan heeft).  Ik zou echt zoiets hebben van 'wow, topdag!' en dat gevoel mis ik nog een beetje. 

Croissants --> c
voelde ze zich toch nog schuldig naar hem
dat ze Wes een excuses verschuldigd was --> een excuus of excuses zonder 'een'
en in haar eigen ogen had ze gisteren alleen maar rekening gehouden --> ik begrijp 'in haar eigen ogen' maar volgens mij is dat niet erg correct. Op die manier geschreven is er zo goed als niets over terug te vinden. 'vanuit haar eigen perspectief', maar eigenlijk zou ik gewoon 'in haar eigen ogen' vervangen door 'toch'
met de dingen die ze dwars zitten --> ze=hen
haar jurkje uit en legde die op een veilige plek neer --> volgens mij 'die jurk' - 'dat jurkje' - ik zou gewoon 'het' gebruiken. 
Het was pas toen ze iets dichterbij was / kwam
herinnerde Ginny zich.
had hij niets vermoedt. --> had vermoed

Dank je wel voor je mooie reactie<img src='img/smileys/smile1.gif' alt=':)' Title=':)'> Haahaa je hebt wel een punt inderdaad met dat stukje dat zij bovenop hem zit inderdaad. Bedankt ook voor de andere tips, heb er ook even wat foutjes uitgehaald