Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Jaak vlasman


Geschreven door maarten54
7 januari 2019 17:36
Categorie: Leven

volgend deel: Jaak Vlasman, Een lange rit

Leestijd: ca. 3 min.
Aantal keer gelezen: 217 Aantal reacties: 5
Aantal leden : 1
 0
Dit werk heeft op de voorpagina in de spotlight gestaanDe Auteur wil graag inhoudelijk en technisch commentaar op zijn werk
 ‘s Morgens zeven uur schreeuwt Lulu haar Shout, het is mijn telefoon die gaat.
Op de tast vat ik het ding; ‘hallo’ zeg ik met gesloten ogen en suf als een brombeer. Een stem zegt: ‘Jaak ligt in het ziekenhuis’.

Het is Vera, de zus van Jaak, ze heeft juist telefoon van het ziekenhuis in Groningen gehad, Jaak ligt op intensive- care aan de beademing vanwege een bacterie of zo. Ik heb verder ook geen verstand van dit soort zaken dus laat ik het maar even zo.
“Ik wil er heen, heb jij tijd?” vraagt Vera hoopvol. Ik kom naar je toe meidje, even aankleden, boterham en ik ben onderweg.  Zelf heeft ze geen rijbewijs, dat gaat meestal goed maar in een geval als dit is het lastig vanuit Leerdam naar Oudeschip boven in Groningen te geraken zonder rijvaardigheid bewijs.

Ik heb al jaren, sinds mijn jeugd,  slechts twee echte vrienden: Gert en Jaak. Helaas is Gert anderhalf jaar geleden overleden; longen kapot, te veel met polyester gewerkt. Een heel gemis. We zagen elkaar niet daags, maar was er was hulp nodig vroeg je gewoon en gegarandeerd; ze stonden er.

Binnen een uur  ben ik 40 KM verder in Leerdam, een record bedenk ik, maar het is dan ook Zondag en dus geen files. Op de brug laat ik mijn 06 viermaal overgaan en drie minuten later stapt Vera in mijn duizend cc Suzuki Swift race monster en beginnen we aan de rest van de 285 km naar het verre noorden.

Vera verteld wat ze weet en is knap nerveus. Begrijpelijk.  Vera en Jaak waren vroeger bijna altijd samen.  Hun vader die hen verzorgde nadat moeder overleed, heeft nooit meer een vrouw gewild. ‘Mijn handen vol aan die twee’ bromde hij mij eens toe met een knipoog, iets wat ik, en zeker nu ik zelf alleen kwam met twee stuks ‘boeven’ goed kon begrijpen. Ik heb Jaak leren kennen doordat mijn oog op Vera viel, dat liep uit op een kusje en meer niet. Later leerde ik van Jaak dat zijn zus meer oog had voor de meiden, net als wij. Jammer, maar oké.

Ik hou het er maar op dat we eerst moeten gaan zien van hoe en wat.

In Groningen direct naar het ZH. Op de intensivecare mogen wij even door een raam kijken. Mijn gemoed schiet vol , ik hou mij groot, Vera barst in tranen uit als ze die grote sterke Jaak daar zo te zien liggen met al die slangen, beeldschermen en volledig van de kaart. Volgens een arts zou het een bacterie kunnen zijn, opgelopen in de havens: ‘We weten het niet, we zoeken nog, het enige dat we voorlopig kunnen doen is antibiotica geven verder is het afwachten. Maar hij is sterk, ik heb goede hoop’, stelt hij Vera gerust.

Wij kunnen daar niets doen en na een paar formulieren ingevuld te hebben en vragen beantwoord vertrekken we naar het Jaak-huis. We zijn stil, maken ons zorgen…afwachten is alles wat te doen. We doen in huis dingen als de afwas, de was, zuigen en zo meer. Ik parkeer zijn auto in de garage die ik eerst wat moet ruimen en maak de dakgoot schoon. Das niet moeilijk met een rieten kap, de goot is een betonnen goot in het tegelwerk; gewoon bezem er door.
Om negen uur is bedtijd vinden wij, Vera in Jaaks bed en ik in mijn eigen slaapzak die ik met zulke gelegenheden altijd mee neem, op de bank .

We blijven nog drie dagen. De morgen van de derde dag mocht Jaak van de IC af naar een kamer alleen. De rest van de dag zijn we steeds bij hem in het ZH. Af en toe is hij wakker,  praat wat, maar is erg gauw moe. Vera verteld dat we vanavond weer huiswaarts moeten. Werk en zo. Ze is erg bezorgd om haar broertje en dringt er bij de verpleging wel op aan dat ze moeten bellen als er verandering is of wanneer hij naar huis mag. Van pure zenuwen geeft ze drie maal haar telefoonnummer af.
Mij word niets gevraagd, ik ben alleen maar de chauffeur.

We eten nog een spruit en piepers met een worst voor we rond 23,00 uur weg rijden uit Oudeschip.
 
© maarten54. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van esperanza
Hoi Maarten, Ik ben blij dat jij terug bent hier bij ons. Blij om weer een werk van jou te lezen. Wat erg voor je vriend. Het is inderdaad heel erg moeilijk om een vriend of familielid in zo een situatie te moeten zien. Ik kan mij voorstellen dat je geëmotioneerd raakte. Ik ga zeker je verhaal volgen.
Vel sterkte wens ik aan jou. 
Groeten van mij. 

(Als jij je verhaal als vervolgverhaal aanvinkt, kan je ook de delen aan elkaar verbinden.)   

Dank je wel voor je fijne reactie Esp. Het is dat het allemaal goed is afgelopen anders had ik het niet geschreven. Een echt verhaal is het ook niet, meer een belevenis recht uit het leven zo als er vast meer mensen zijn die zo iets mee maakten.
Profiel foto van Ryara
Het begin van een mooi, maar zwaar verhaal lijkt me. Goed van jou om direct met raad en daad klaar te staan, echte vriendschap. Je hebt het goed onder woorden gebracht Maarten, hoewel je een poosje afwezig was, heb je het schrijven gelukkig niet verleerd. 

Het zware valt wellicht wel mee Rya. Over Jaak kan ik niet iets schrijven dat zal hij zelf moeten doen( wat hij nooit zal doen), hij ligt gewoon te liggen, maar wel over wat er omheen gebeurd in dit geval Vera en ik.
Profiel foto van monkey
Hoi Maarten, welkom terug.
Ik zag je al een aantal keer online.
Het verhaal van jou vriend lijkt veel op dat van mijn broer, alleen ligt mijn broer inmiddels twee maanden op de ic.
Hij gaat gelukkig nu met hele kleine stapjes de goed kant op, maar hoe hij eruit komt is nog afwachten.
Ik hoop dat het met Sjaak snel beter gaat.
Weer heerlijk een verhaal van jou hand te lezen. 
 

Als kind is het leven een feest, maar bij het ouder worden, en ook het ouder worden veranderd dat feest in de bittere werkelijkheid. Het zij zo.
Twee maanden IC, jee, das ook niet mis! Zo jong als wij zijn? Ik mag hopen dat hij het redden zal, sterkte.

Wij ook Maarten, hij is nog niet van de IC af, maar gaat langzaam weer vooruit. Hij is weer aanspreekbaar, iets waar we heel blij mee zijn. Verder is het afwachten hoever het herstel zal zijn en wat de gevolgen zijn. Hij is jonger dan ik, nu 61 jaar.
Profiel foto van Beppie
Poeh zeg, dat is niet niks. Gelukkig konden jullie na die lange rit in het huis van Jaak blijven.  Ik zie dat je het vervolg al geplaatst hebt, dus ik ga zo verder.

Geheel in je eigen stijl geschreven, gewoon rechttoe rechtaan en verder geen poespas. Precies zoals we van je gewend zijn. Niets aan veranderen, zou ik zeggen.

Ik ga je niet lastig vallen met dt en t en zo meer, want daar zit je waarschijnlijk toch niet op te wachten ;)
Alleen een enkel dingetje, oké?
- Binnen een uur en 40 KM ben ik in Leerdam > dus je reed 40 km per uur?
- een record bedenk ik mij > bedenk ik. Bedenk ik mij, betekent iets anders en past niet in deze context
- Vera barst in tranen om die grote sterke Jaak > barst in tranen uit


 

Dank je wel Beppie, ik heb het aangepast want je hebt uiteraard gelijk. Aardig dat je even aanwipte om te komen lezen.

Nou, Maarten, het schrijven heb je nog niet verleerd. Deel twee zie ik nu ook en kijken hoe dit verder zal gaan, dus rap naar het volgende deel. <img src='img/smileys/car.gif' alt='(car)' Title='(car)'> 
Profiel foto van Breinpijn
Ja, nu ik natuurlijk het tweede deel al gelezen had, moest ik ook dit verhaaltje lezen. Wat kan ik zeggen dan dat het een echte Maarten is, maar dat wist je zelf ook wel. Het trof me wel even, die gevoelige noot dat jullie net in het ziekenhuis aankwamen. Je beste vriend daar zo te zien liggen is hard, wreed en heel moeilijk. 

Een 'echte maarten', goh, dat klinkt leuk. Die 'gevoelige noot' stelt eigenlijk niet zo veel voor, maar met het ouder worden besef je je steeds beter hoe betrekkelijk het leven is en hoe dicht 'het' bij je zelf komt.
Dank voor je aanwippen Ron..