Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


De profetie - deel 20


Geschreven door Mirah
4 november 2018 22:40
Categorie: Fantasy

vorig deel: De profetie - deel 19
volgend deel: De profetie - deel 21

Leestijd: ca. 4 min.
Aantal keer gelezen: 172 Aantal reacties: 3
Aantal leden : 0
 0
De Auteur wil graag inhoudelijk en technisch commentaar op zijn werk
Een hevige golf van misselijkheid overspoelde Mirah.  Ze probeerde zich te bewegen en merkte dat haar handen vastzaten.  Toen ze nogmaals probeerde straalde er een scherpe pijn door haar polsen.  Paniek deed haar volledig ontwaken.  Door de misselijkheid besefte ze niet waar ze was.  Geluiden van mannen en opspattend water alsook het ritmisch voortbewegen als van een boot over water drongen tot haar door.  Ze opende haar ogen en instinctief dwong ze zich zo stil mogelijk te houden. 
Met een schok herkende ze Zosah die vooraan op de boot de horizon in het oog hield.  Vier mannen zaten op houten planken en roeiden krachtig door het water.  Ze zag niemand anders in de boot.  Ze hadden alleen haar meegenomen.  Een steek ging door haar hart.  Was de zwarte koning dan nog steeds niet verslagen?  Ozar schreeuwde iedere vezel van haar lichaam in stilte.   Hij had haar proberen te waarschuwen voor Zosah maar ze had niet willen luisteren.  Ook haar eigen intuïtie had ze langs zich neergelegd.  Het was een list geweest besefte ze.  Ze mocht dit niet laten gebeuren, niet nogmaals.  Haar maag keerde zich om bij het vooruitzicht van meer wreedheden.  Ze zou zich stil houden en proberen te ontsnappen als er iets gebeurde dat in haar voordeel zou zijn.  Was het haar dan nooit gegund gelukkig te zijn en te blijven?  Tranen vertroebelden haar ogen.  Nee, dacht ze, nee, niet nogmaals, de zwarte koning was verslagen.  Wat kon hier in hemelsnaam de reden voor zijn?  Toch dwong ze zichzelf tot kalmte en wist dat ze zou blijven vechten tot ze niet meer kon. 
Het was reeds vroeg in de avond aan de reeds invallende duisternis te zien.  Ze probeerde kalm te blijven door na te denken over manieren om te ontsnappen maar kon niets bedenken.  Ze bad vurig tot de Eerste Elf om hulp. 
Plots hoorde ze Zosah zeggen ‘Zet jullie schrap, er is slecht weer op komst.  Het wordt een ruwe nacht.’  Haar hart maakte een sprongetje, dit was haar kans.  In gedachten dankte ze de Eerste Elf en bad om kracht hier levend uit te komen.  Ze deed haar ogen weer dicht en concentreerde zich op haar gedachten aan Ozar, zo proberend niet in paniek te geraken.  Ze dacht ook aan Cian en wat hij haar gezegd had, maar ze durfde hier niet hardop te praten want anders zou het duidelijk zijn dat ze wakker was en zou ze helemaal geen kans meer hebben om te ontsnappen.  Bovendien wist ze niet hoeveel tijd Cian nodig had om bij haar te komen en of hij wel midden op zee kon geraken.  Het hangertje kon ze niet gebruiken, daarvoor had ze haar handen nodig.  Thymos dacht ze plots, hij was met Zosah weggereden.  Wat was er gebeurd dat ze ineens teruggekomen was?  Ze moest bijna kokhalzen bij de gedachte dat ze al haar vrienden had vermoord.  Met moeite hield ze zich sterk en concentreerde zich op de gedachte dat ze haar wel te hulp zouden komen, als ze daarvoor tenminste genoeg tijd hadden.  Ze werd misselijker met de minuut nu de zee woeliger werd.  Af en toe sloeg er een golf over de rand van het bootje dat niet heel groot leek te zijn.  Ze zag aan de gespannen houding van Zosah dat ze het niet vertrouwde.  Voorlopig toonde ze gelukkig nog geen interesse in Mirah.  Het volgende moment voelde Mirah regen in vlagen uit de snel grijzer wordende wolken komen.  In korte tijd was ze door en door nat.  Ze hield voor ogen dat haar vrienden op dit moment veilig waren en haar misschien wel zouden vinden.  Ze weigerde er ook maar aan te denken dat Zosah hen ook iets gruwelijks had aangedaan.  Ze moest blijven hopen.  Het werd donker door het slechte weer maar ook omdat de nacht langzaam inviel.  Er was geen licht op de boot, nog iets dat in haar voordeel was.  Langzaam rolde ze zich op haar rug en zocht de bodem van de boot af naar een scherp voorwerp, maar vond niets.  Ook haar benen waren stevig vastgebonden.  Een grote golf sloeg over de rand van de boot.  Ze zag dat de golven hoger werden en dat hun bootje af en toe hoog opgetild werd.  Een bliksemschicht doorkliefde ineens de lucht en verlichte heel kort haar omgeving.  Ze zag een muur van water op de boot afkomen.  Dit was haar kans, misschien wel haar enige.  Zich niets meer aantrekkend van haar ontvoerders trok ze haar knieën onder zich in.  Op het moment dat de muur van water het bootje raakte liet ze zich door het water meetillen en even later sleurde de golf haar mee onder water.  Ze was blij omdat ze verlost was van haar ontvoerders, maar zwemmen was onmogelijk met vastgebonden handen en benen.  Cian!  Ze moest zijn naam hardop uitspreken!  Uit alle macht probeerde ze de oppervlakte te bereiken.  Ze sloeg met haar benen op en neer maar kon nauwelijks in beweging komen.  Haar longen schreeuwden intussen naar zuurstof maar de zee was ruw en de hoge golven dreigden haar de diepte in te sleuren.  Plots werd ze door een nieuwe golf gegrepen en opgetild zodat ze een kort moment weer aan de oppervlakte kwam.  Naar adem snakkend riep ze Keenahn alvorens een harde klap met het wateroppervlak haar bewusteloos sloeg.

Het gevleugelde schip

Ozar dacht dat hij al veel gezien had in zijn leven, maar het prachtige witte schip dat naar hem toekwam benam hem even de adem.  Een glans omhulde het schip en hij herkende de gloed die ook rond de Ezahr hingen.  Ozar en zijn vrienden bleven niet wachten maar sprongen in het water en zwommen het schip tegemoet.  De paarden die er nog waren hadden ze de vrijheid geschonken.  Ook de Centauren waren niet van plan achter te blijven en hadden de voorraden en slaapzakken op hun rug genomen en zwommen met Ozar mee het schip tegemoet.  Het laadruim van het schip stond open waardoor ze allen probleemloos naar binnen konden.  Ozar haastte zich naar het dek en zag op het opperdek tussen de Ezahrkrijgers niemand minder dan koningin Jolizah en herkende Thymos naast haar.  
Ozar rende naar de koningin, nam haar bij haar schouders en zei: ‘Mijn dank is oneindig groot, maar ik bid dat we niet te laat komen.’  ‘Vertel me alles wat je weet!’ vroeg de koningin met aandrang.  In het kort legde Ozar alles uit wat hij wist en wees in de richting van waar hij iets gezien had.  Terwijl hij die richting uitkeek zag hij donkere wolken aan de horizon verschijnen. 
‘Storm op komst…’ kreunde hij.  

© Mirah. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van Breinpijn
Ja, de zwarte koning mag wel verslagen zijn, maar de duistere kracht erachter nog lang niet. De vrouw die dit alles heeft bekokstoofd is natuurlijk een dienaar van die duistere macht.
Ik vond dit deel echt heel goed geschreven. Het liep als een trein en het gevleugelde schip is een echte verrassing alhoewel ik in eerste instantie dacht dat het van Cian afkomstig was.
Ga zo door!

‘Vertel me alles wat je weet!’ vroeg de koningin met aandrang. 
>perspectiefwisseling dus deze zin mag op een nieuwe regel. Tevens twee keer achter elkaar dialoog: eerst van Ozar en dan van Jolizah dus die moet zeker op een nieuwe regel.
 

Ik zag het terwijl ik het nog eens las.
Je woorden klinken mij als muziek in de oren en ditmaal geloof ik je <img src='img/smileys/wink3.gif' alt=';)' Title=';)'>

Hoera<img src='img/smileys/smile2.gif' alt='(smile)' Title='(smile)'>...  Rest mij nog even te vermelden dat ik het gebruik van titels van hoofdstukken in dit verhaal een mooie bijkomstigheid vindt, een goede aanvulling.
Profiel foto van Eichnon
Spannend stuk, erg goed geschreven en perfect de sfeer gevat in woorden. Topstuk.

Ze probeerde zich te bewegen maar merkte dat haar handen vastzaten.  Ze probeerde nogmaals maar voelde een scherpe pijn om haar polsen --> 2x maar. Meestal los ik dat op door met 'toen' te beginnen. Bij pijn kan je ook sterkere of mooiere woorden dan 'voelen' gebruiken. (stralen, branden, schieten,... ) bvb - Toen ze nogmaals probeerde straalde er een scherpe pijn door haar polsen. 

Ondanks de misselijkheid probeerde ze te beseffen waar ze was --> ik weet niet of je bewust iets kan willen beseffen. Beter lijkt me - Door de misselijkeid had ze geen besef / besefte ze niet waar ze was - of - probeerde ze te achterhalen...
Wat was er gebeurt

bloos... bloos...
Dank je wel en bedankt voor de tip met het woord voelen!
Profiel foto van Henny
Ik lees weer bij en ik ben je niet vergeten, hoor. Weer zat ik op het puntje van mijn stoel te lezen. Gelukkig heb ik nog een paar delen voor de boeg en daar zeg ik geen 'nee' tegen <img src='img/smileys/car.gif' alt='(car)' Title='(car)'>

Oef :-)