Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Oostende


Geschreven door J.A. XXer
11 september 2018 23:39
Categorie: Eenzaamheid

Leestijd: ca. 3 min.
Aantal keer gelezen: 99 Aantal reacties: 8
Aantal leden : 1
 0
Dit werk heeft op de voorpagina in de spotlight gestaanDe Auteur wil graag inhoudelijk en technisch commentaar op zijn werk

Oostende



Als je me zou vragen wat nu echt de reden was dat ik hier niet veel eerder terug ben gekomen, zou ik je geen antwoord kunnen geven. Altijd was er wel iets dat me bezig hield. Soms werk, soms een vage droom van een toekomst waar ik recht op dacht te hebben. Heel af en toe iemand die me tijdelijk claimde en me de tijd deed vergeten. Een wijs iemand zei ooit dat je uiteindelijk wordt wat je altijd had willen zijn, zo op het laatst. Dat leek me altijd onzin, tot nu. Ik keek uit het zijraam van de auto en zag het kanaal waar ik ooit betere tijden gekend had. Waar we als tieners van de dukdalven af doken, lachend, in het koude water. Het vroege uur en het seizoen lieten flarden mist tegen de oevers opklimmen en de pilaren van de brug leken geesten die dreigend hun stukje land verdedigden. De banden van de 250SL zoemden over het gladde asfalt, maar konden het piepen van mijn longen niet verbloemen. Die verdomde longen.
 
Ik stuurde de Mercedes de Stapelhuisstraat op. De grote panden leken donkere schaduwen, de straatlantaarns oranje ufo’s die als sterren door de mist heen prikten. Ik wist dat aan het einde de Promenade lag, ik kon de zilte zeelucht al ruiken. Die geur was als een oude vriend die zijn armen naar me uitstrekte. De tranen liepen over mijn wangen en een paar harde vloeken verlieten mijn lippen. De zee had me nooit losgelaten, ook al hadden het groene gras en de warme rotsen me uiteindelijk weg weten te lokken. Toch had ik nooit achterom gekeken. Misschien uit angst, omdat ik wist dat jij hier gebleven was. Dat als ik me om zou draaien, mijn moed zou verdwijnen, net als onze namen geschreven in het zand. Nu zoveel jaren later was me ter ore gekomen dat jij afscheid had genomen van onze zee, deze keer voorgoed. De enige geur die mij de laatste jaren had willen omarmen was de geur van het ziekenhuis, maar weten dat jij hier was hield me op de been. Nu was de laatste stoelpoot onder me vandaan geslagen.
 
Ik deed de deur van de Mercedes achter me dicht en liep naar de blauwgeverfde balustrade van de Promenade. Af en toe reed er een fietser voorbij, maar op de versteende matroos na was het nagenoeg verlaten. De mist voelde aan als motregen en mijn ogen zochten de horizon af, alsof ik iets zocht dat me een reden zou geven. Een reden om door te gaan zonder jou.
 
Een zachte duw tegen mijn enkel deed me omkijken. Een klein meisje van een jaar of acht pakte een bal op die zojuist tegen mijn been was gerold. Of het nu aan het weer lag of mijn gemoedstoestand, zelden had ik iemand gezien die zo slecht paste in het hier en nu als dat kind. Een knalblauw jasje met een roze jurkje dat daar onderuit hing. Blonde haren, netjes in twee vlechtjes geknoopt en een paar glanzende lakschoentjes om het af te maken. Ik was zo verrast door haar verschijning dat ik seconden lang naar haar bleef staren zonder wat te zeggen. Toch was ze me voor toen ik eindelijk een groet wilde prevelen.
‘U heeft droevige ogen meneer, maar u hoeft niet meer droevig te zijn.’
De woorden zweefden als zomerwolkjes mijn hoofd in. Het enige dat ik kon antwoorden was:
‘Dank je wel schat, ik ben al een stuk vrolijker nu ik jou zie.’
Het meisje reageerde niet op mijn woorden, maar ging door met haar verhaal.
‘Eerst hadden wij een kat, die heette Elmo. Die is doodgegaan en ik was ook heel verdrietig.’
‘Dat is ook heel verdrietig,’ zei ik zachtjes.
Haar grote blauwe ogen keken me recht aan en even schoot de gedachte door mijn hoofd dat haar ziel net zo helder moest zijn als haar ogen, puur. Ze liep naar me toe en pakte mijn hand.
‘Ik ben nu niet verdrietig meer want Elmo is in de hemel waar al zijn vrienden en oude familie zijn. Hij kan ons hier zien en ik weet zeker dat hij nu met zijn pootje naar ons zwaait.’
Samen keken we een paar seconden naar de grijze brij voor ons. De lucht en de zee hadden bijna dezelfde kleur waardoor de overgang tussen lucht en water bijna onzichtbaar was. Achter ons klonk een stem.
‘Suzy, kom je hier? Laat die mijnheer eens rustig van de zee genieten.’
Een jonge man gekleed in een kleurrijke outfit kwam snel aangelopen, zich onnodig verontschuldigend voor het gedrag van het meisje. Suzy liet mijn hand los en liep snel in zijn richting. Plotseling stopte ze en draaide zich om.
‘Vergeet u niet terug te zwaaien?’
Ze wees met haar handje naar de grijze lucht. Ik knikte naar haar en draaide me weer om. Langzaam ging mijn hand de lucht in.
Hier ben ik.
Vergeet mij niet, alsjeblieft.
 
Toen ik even later omkeek waren Suzy en haar vader alweer in de motregen verdwenen. Ik trok mijn kraag op en begon in de richting van de Mercedes te lopen. Er was vandaag veel te doen.

© J.A. XXer. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota: Dit kwam gisteren ineens op. Ik ben beneiuwd wat jullie ervan vinden. Nog niet nagelezen, dus wees niet te hard met de foutjes.
Profiel foto van esperanza
Wat is dit werk van jou mooi, J.A. 
Om eerlijk te zijn vind ik dit stuk het mooist werk dat ik van jou heb gelezen! Sorry, maar ik heb niet meer dan drie sterren! 

Dat is een mooi compliment Sila.
Profiel foto van monkey
Ik ben het eens met Sila, wat een gevoelig verhaal, zo mooi.
Een sfeertekening en de troost die je voelt bij de woorden van dat meisje.

Ik word bijna verlegen. Dank je wel Monkey.
Profiel foto van Breinpijn
Ja, toch ben ik best wel jaloers op je. Je tovert het ene na het andere mooie verhaal uit die grijze (nou ja, grijs) massa. Alsof het niets is en dan zet je het ook nog snel op papier. 
Gevoelig verhaal met heel veel menselijkheid erin. De troost die het meisje hem biedt, schoon in eenvoud, maar heel mooi geportretteerd. Hij kan er weer even tegenaan en wellicht heeft zijn verdriet een plaats gevonden. Bij de zee. 
Prachtig miniatuurtje.

Dank je Brein, het was een gevoel dat opeens opkwam. Schrijven als een gek en dan posten. Ik weet dat jij het nog heel wat keertjes zou controleren, die zelfdiscipline heb ik helaas niet. Dank voor de sterren!
Profiel foto van September
Bijzonder roerend mooi geschreven. Ik zat er helemaal in. En ben door het voelbare nu eigenlijk sprakeloos. 

Dan is mijn verhaal gelukt. Dank je wel voor je compliment!
Profiel foto van Ryara
Wat een prachtig beeld schets je hier weer. Het lijkt iets bovennatuurlijks en toch is het dichtbij gebleven. Heel anders dan ik van je gewend ben, maar wel met dezelfde kwaliteit. Jouw veelzijdigheid is jaloersmakend. Ga alsjeblieft door met jezelf te ontdekken in alle lagen, ik geniet er van. 

Dank je Ria. Een mooi compliment.
Profiel foto van Edith
Jacques, ik ben hier stil van. 

 

Geen wonder, dat je hiermee spotlight haalde.

Dank je, ik ben stil van de complimenten.
Profiel foto van Beppie
Om te beginnen schets je de omgeving met dusdanige woorden waardoor de trieste en ietwat melancholische stemming van de man bijna als vanzelf weergegeven wordt. De ontmoeting tussen het meisje en de man is, vanwege de grote tegenstelling in beiden en juist door de kinderlijke kijk van het meisje, heel ontroerend. Kortom, een mooi verhaal.

- Samen keken we een paar seconden naar de grijze brei voor ons > brij
 

Ga ik gelijk verbeteren. Ik schreef de eerste helft op een avond en besloot dat het af was. De volgende dag schreef ik er het stuk met het meisje aan vast, omdat het goed voelde. dat verklaart het verschil denk ik. Dank je voor je langskomen!
Profiel foto van De Vos
Dag jacques. Ik heb je stukje "Oostende" nu gelezen. Ik weet niet hoe het door de mazen van mijn aandacht is kunnen glippen. Maar dit terzijde. Je schrijft hier in een heel andere stijl dan ik van jou reeds heb gelezen en ik vind het wonderlijk. Je bent als een muzikant die zowel een klassiek stuk zonder moeite ten berde brengt, als dat je een hevige Rock neerzet, met dezelfde overtuiging en kracht. De beeldvorming is zeer mooi. De situatie met het kleine meisje is ook zeer geloofwaardig, want kinderen kunnen zo plots ontwapenend uit de hoek komen. Dit is het afscheid dat de man nodig had om verder te kunnen. Knap staaltje schrijverskunst. 

Dank je Eric, ik was benieuwd wat je hiervan zou vinden. Ergens in mijn achterhoofd had ik de gedachte dat jij ooit een gedicht had geschreven genaamd Oostende, daar begon ik mee. Ooit ga ik er eens een rondje lopen.

Ik heb al wel wat over de zee geschreven, maar nog niet over Oostende (is nochtans de badplaats naast de onze, zo zie je maar)