Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Emma 44


Geschreven door mobar
7 augustus 2018 14:30
Categorie: Vervolgverhaal

vorig deel: Emma 43
volgend deel: Emma 45

Leestijd: ca. 1 min.
Aantal keer gelezen: 33 Aantal reacties: 1
Aantal leden : 0
 0
Dit werk heeft op de voorpagina in de spotlight gestaan

Emma 44

De dagen na mijn aangrijpende aanvaring met mijn beminnelijke behaagzieke hospita over mijn, volgens haar bittere woorden, povere dichtkunst kreeg ik spijt dat ik mijn gedichten en verhalen schrift, mijn eerste Hector Havermout schrift had vernietigd.

Ik had zoveel aandacht voor haar leven gehad. Alles draaide om lieve Emma, maar aandacht voor hetgeen waar ik me mee bezighield had ze niet. Dat kon ze niet opbrengen in haar haastige leven van glitter en roem. Ik begon er steeds meer over te denken om haar te verlaten. Maar dan zou ik op straat komen te staan, want er was een groot tekort aan studentenkamers.

Dit was geen gezonde liefde. Ik was afhankelijk van haar geworden, maar zij kon doen en laten wat ze wilde. In mijn psyche was het een wildernis. De magnetische aantrekkingskracht moest vernietigd worden. Ik had zin om heel erg dronken te worden. Maar dat was niet verstandig want de drank zou de chaos alleen maar erger maken.

Peter had me uitgenodigd bij hem thuis voor een kaasfondue. Terwijl ik de stukjes stokbrood in de dampende gesmolten kaas doopte raakten we aan de praat. De fles witte wijn raakte steeds verder leeg, omdat het lekker was bij de gesmolten kaas.

Plotseling floepte het eruit. Ik had mijn Hector Havermout schrift vernietigd. Die bitch van een hospita had gedaan alsof het kitsch was, hetgeen ik had geschreven. Peter begon te lachen, ik begreep niet waarom. “ Ze is altijd jaloers op het prille talent van een ander, pas wanneer iemand beroemd is wordt ze fanatiek.” hij begon een lange anekdote over het verleden van mijn hospita. Hij had ook al het een en ander met haar mee gemaakt, en met Christiaan de beroemde kunstenaar en haar beste vriend.
We raakten beschonken en praatten onbeschaamd over onze ervaringen, maar ik begreep nog steeds niet waarom Peter er zo vrolijk onder bleef.

Plotseling liep Peter naar de grote houten kast die in zijn riante leefkamer stond. Hij pakte een stapel papieren van de bovenste plank. Kopieën van de bladzijdes uit mijn gedichtenschrift. Hij had heimelijk alles uit mijn schrift gekopieerd.

Peter had een eigen soort van mensenkennis en hij kende Emma Petronella, die lieve intelligente Emma en mij, het persoontje Bjarne, al langer dan vandaag.




 


© mobar. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van mobar
Bedankt voor de spotlight. Helaas geen reacties of iets anders.