Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Officier


Geschreven door Fons
10 juli 2018 15:29
Categorie: Leven

Leestijd: ca. 2 min.
Aantal keer gelezen: 79 Aantal reacties: 9
Aantal leden : 1
 0
Dit werk heeft op de voorpagina in de spotlight gestaan
Officier:
----------
Ik was bij het leger, bij de Luchtmacht en was gekazerneerd in het Zuiden van het land, in Aarlen, waar ik de opleiding tot gegradueerde volgde, een cursus die acht maanden duurde. Wij droegen het blauw uniform van de Luchtmacht en droegen op de epauletten een wit lintje dat er op wees tot welke opleiding wij behoorden. Wij mochten slechts om de twee weken naar huis. De andere weekeinden mochten wij wel het kwartier verlaten, maar niet het garnizoen, en moesten telkens ’s avonds om tien uur weer in de kazerne zijn.
Op een zondagavond ging ik met twee vrienden naar de stad om een glas te drinken. Wij wandelden door de stad en op een ogenblik ontmoetten wij een jong meisje en iemand van mijn vrienden ging een gesprek aan met haar, zo maar, zonder meer. Op dat ogenblik riep een man vanaf de overkant van de straat, dat wij de burgers met rust moesten laten. Wij riepen enkele bemerkingen terug, waarop hij uitnodigde tot bij hem te komen. Wij natuurlijk, met ons drie , voelden ons sterk en staken de straat over. Die heer haalde een kaartje uit zijn zak, toonde het ons en zegde dat hij een officier van het leger was. Daarop, zonder af te spreken, vluchtten wij alle drie weg en lieten de man alleen achter.
Het was de traditie, dat er elke morgen om acht uur een vlaggengroet was op de erekoer van de kazerne, waar al het personeel van de veerschillende eenheden diende aanwezig te zijn, en het werd geleid door de korpschef, die een generaal was, zo ook de maandagmorgen.
Als de ceremonie gedaan was, zegde de bevelhebber dat alle troepen mochten beschikken, behalve het peloton CGA (Candidats Gradés force Aérienne).en dat waren wij.
Het peloton bestond uit drie gelederen, die op een arm lengte van elkaar  opgesteld stonden. De pelotonscommandant gaf het bevel de gelederen te openen, waarbij het eerste gelid een stap voorwaarts en het achterste gelid een stap achterwaarts zette, zodat bij een inspectie, de overste ruimte had om door het peloton te lopen.
Dan zag ik een officier, met de graad van kapitein-kommandant naar ons toekomen, en ik herkende hem dadelijk als de man van gisteren avond. Hij wandelde tussen de gelederen door en als hij bij mij kwam, bleef hij even staan en vroeg  mijn naam, maar ging dadelijk verder. Gelukkig  heeft hij de paniek niet van mijn aangezicht kunnen aflezen. Na de inspectie beval de pelotonscommandant de gelederen weer te sluiten en wij mochten de erekoer verlaten.
Waarschijnlijk heeft de man niemand van ons drie herkend, want anders zou het daar niet bij gebleven zijn, maar zouden er sancties gevolgd zijn.
Weer eventjes geluk gehad, waarop je bij het leger vaak niet kon op tellen.
 
© Fons. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
leuk gevonden door: Claude Aendenboom
Profiel foto van Cojo
Wat een opluchting was dat. Prachtig verhaal weer van jou.
Profiel foto van Ryara
Pffttt... wat ging het er toen streng aan toe. 

Dank,u Ryara voor lezen en antwoord. Ja het was zeer streng, vooral tijdens opleidingen, maar je raakt er ook aan gewoon hoor, zolang het menselijk blijft, want je had chefs die er pret in vonden te pesten, en dan gewoonlijk mentaal zwakkere jongens.
Profiel foto van Edith
Ja, dat zijn van die toevalstreffers in het leven, Fons. Prettig en vlot geschreven.Graag gelezen weer!

Ik ben je zeer dankbaar Edith en ben blij dat je het goed hebt bevonden.
In het leven hoort wat geluk en zo was dat zeker bij het leger hoor.
 
Profiel foto van monkey
Ze konden pesten in het leger, een vrij weekend wachtlopen of terugkomen van vakantie om wacht te lopen heeft mijn man meegemaakt. Zelfs mijn schoonvader heeft zich ermee bemoeid en uiteindelijk had er iemand straf, toen mocht hij toch weg. Gelukkig want hij was de chauffeur.
Ach ja, achteraf is het wel een leuke tijd.

Dank Monkey,  ik ben weer blij dat je langs gekomen bent. Ja, je had chefs die er genoegen in vonden te pesten, vooral tijdens de opleiding. Later, gewoon in een eenheid was het gans anders.
Profiel foto van Runner
Als ex-luchtmachter van de opkomst 1958, ken ik nog de strengheid, preutsheid en soms belachelijkheid. Toch hunkeren velen naar de tijd van toen onder het mom van dat het de huidige  jeugd goed zou doen weer wat in het gareel te lopen!
Leuk verhaal!

Dank u Runner. Dus jij weet wel wat het was bij het leger. Maar als ik er nu aan terug denk, vind ik dat het toch een mooie tijd was, niettegenstaande de pesterijen soms, maar dat was meestal tijdens de opleiding.
Dank
Profiel foto van J.A. XXer
Mooi om te lezen. En goed weggekomen! Mijn oom heeft ooit nog een boek geschreven over de tijd in La Courtine.

Dank voor lezen antwoord, ik ben er blij mee. Het waren vaak moeilijke dagen, maar heb er toch goede herinneringen aan en ook veel vriendschap gekend. Dus niet alles was negatief.
Profiel foto van Eric De Vos
Dag Fons. Je hebt de sfeer en het verhaal prachtig verteld. Ik voelde me even terug in de tijd geworpen, weliswaar als milicien in 1974 alweer, maar de spanningen van een mogelijke straf ken ik perfect. Wij hebben soortgelijke situaties gekend maar die liepen niet altijd even goed af als bij jou. Eén keer is het "slecht" afgelopen met 6 dagen "ballen" en piket. Op zich is het wel zo dat, van zodra je straf is uitgesproken, de spanning ook meteen wegvalt. Dan lijkt het allemaal niet zo erg te zijn. Na deze 6 dagen "ballen" ging het leven in de kazerne terug zijn gangetje, we waren wel wat voorzichtiger geworden. Ik heb er nooit op teruggekeken als "de mooiste tijd van mijn leven", zoals velen. Neen, al was de kameraadschap wel heel prettig. Voor mij was het een totaal verloren jaar in mijn leven waarbij ik mijn lief (Vera, mijn vrouw) veel te veel heb moeten missen. De onzinnige pesterijen en de belachelijke autoriteit hebben mij geen goed gedaan. Maar ja, dat is ook voorbijgegaan.  Ben blij voor jou dat het goed is verlopen. Groetjes Eric

Dank u Eric voor uw uitgebreid antwoord. Het was er niet altijd eenvoudig, integendeel, maar zoals je schrijft, veel vriendschap gekend en als ik terug blik is het alles bij mekaar niet zo slecht geweest.
Profiel foto van esperanza
Wat een mooi verhaal, Fons. Hierin hebben jullie echt geluk gehad. 
Het spijt dat ik zo laat reageer...  Ik had even wat veel te doen, Fons. 

Heel veel dank Esperanza. Ja dat moest je wel wat hebben bij het leger, vooral tijdens opleidingen, dan loerde er altijd wel ergens het risico op een straf.
Oef Fons bijna in het cachot ;-) Heerlijk en spannend tekstje !

Dank u Claude, ik ben blij dat je het goed gevonden hebt, geeft mij veel voldoening. Cachot, zo ver ging het wel niet gaan, maar wel kwartierarrest, dat zonder twijfel, wat betekende dat je gedurende het aantal dagen die uitgesproken werden ,  he kwartier niet mocht verlaten, voor de werkdagen was er geen probleem, mochten wij toch niet buiten, maar wanneer er een weekeinde in viel, kon je het vergeten.