Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Een feestje


Geschreven door Ryara
4 juli 2018 22:12
Categorie: Algemeen

Leestijd: ca. 3 min.
Aantal keer gelezen: 107 Aantal reacties: 8
Aantal leden : 0
 0
Dit werk werd anoniem ingediend, maar is inmiddels vrijgegevenDe Auteur wil graag inhoudelijk en technisch commentaar op zijn werk
Bij gebrek aan een vrije hand bonkt Emma met haar voet tegen de deur van Daans zolderkamer. Niet de meest voor de hand liggende kamer, maar wel zijn eigen, bewuste keus.
‘Hee gast, doe open, ik heb mijn handen vol.’
Het duurt even, maar dan maakt Daan met wat onverstaanbaar gebrom de deur open en kijkt in het stralende gezicht van zijn tweelingzus.
‘Tadáá, een verrassingsdrankje’.
‘Wat heb jij nou voor ranzig drankje meegenomen?’
‘Niks ranzig, eerst proeven, ik heb het recept van Manon en die is er behoorlijk lam van geworden. Het is nog lekker ook.’
Ze reikt Daan een glas aan waarin reepjes groen en schijfjes citroen drijven. IJsblokjes tikken tegen het glas. Met een vies gezicht nipt hij van het drankje en trekt een grimas.
‘Mi gado, dat is bitter. Wat zit ik nou te drinken? Recept van Manon?’ Hij neemt nog een nipje en dan een wat grotere slok. ‘Vreemd, maar wel fris moet ik zeggen. Heb je er ook wat te blazen bij?’
‘Nee, je weet dat ik niet van die rommel houd, een beetje alcohol oké, maar een jointje neem je maar ergens buiten. Pap en mam ruiken dat als je het binnen doet.’
Emma trekt de appelgroene FatBoy zitzak tot vlak bij het bed waar Daan zich met zijn mobieltje en laptop heeft geïnstalleerd.
‘Ik wil eens even met je praten over ons verjaardagsfeestje volgende maand. Meen je nog steeds serieus dat we dat samen moeten vieren?’ Ze laat haar ogen onderzoekend over het slungelige lichaam van haar broer gaan. Zijn haar is even donker als het hare, de ogen even blauw. Daan is een stuk langer dan zijzelf, maar ze hebben beiden een slank lijf.
‘Ja, ik vind het wel kicken, een groot feest met al die knappe chickies die altijd bij jou langskomen. Kunnen mijn vrienden zich ook eens vergapen.’
‘Relaxed hè, als je zelf geen meiden hoeft uit te nodigen?’ Emma weet dat hij ondanks zijn bravoure verlegen tegenover vreemden is en zeker als er meisjes aan te pas komen.
‘Weet je, we worden achttien, voor mij mag dat wel groots gevierd worden. Als we het samen doen, hoef ik alleen maar mijn vrienden uit te nodigen, jij zorgt dan voor wat meiden.’
‘Ja duh, lekker makkelijk. Mijn broer durft geen meisjes te vragen, nou het wordt toch tijd dat je volwassen wordt hoor.’
Ze kijkt hem onderzoekend aan en zegt: ‘Manon komt straks langs. Wil je over het feestje praten waar ze bij is, of wil je de details liever onder ons houden?’
‘Manon, die van dit vreemde drankje? Wat is het eigenlijk, wat zit erin?’
‘Nou, dat kun je dan mooi zelf vragen. Ze noemde het een limoncellow-cocktail, meer weet ik ook niet. Ik moest het jou laten proeven.’
Emma kijkt haar broer aan. ‘Weet je eigenlijk wel dat Manon jou erg leuk vindt?’
Daan schuift wat ongemakkelijk op zijn bed heen en weer.
‘Ze gaf me die fles Limoncello en het recept erbij. Ik moest het voor jou klaarmaken. Volgens mij is dat een verkapte uitnodiging voor iets meer.’
‘Ja hoor, boeien. Wat moet ik nou met die informatie?’
‘Nou, haar uitnodigen op ons feestje is wel het minste, lijkt me.’
‘Dat doe jij toch zeker wel?’
‘Daan, het wordt tijd dat je eens je mond open doet tegen een meisje. Volgens mij is Manon een beetje verliefd op jou.’ Emma ziet dat zijn wangen kleuren. Daan kijkt haar wat ongemakkelijk aan en zegt:’ Ik weet het niet hoor, wat moet ik nou met een meisje, of beter nog, wát moet een meisje met mij?’ Hij tikt op zijn knie, het klinkt koud, hard en hol.  
 
Emma reageert niet. Ineens ziet ze de vrachtauto weer de hoek omkomen, hoort ze het gepiep van remmen. Nu ziet ze in één klap weer hoe het ongeluk plaatsvond. Het zal nooit meer uit haar hoofd verdwijnen. Vijf jaar geleden werd Daan door de vrachtwagen geraakt en verloor beide benen tot boven zijn knie. Welk meisje wil hem nog?
 
‘Daan,’ zegt Emma zachtjes, ‘ik geloof dat Manon zich echt wel realiseert wat ze zich op haar hals haalt. Niemand kan in de toekomst kijken, maar is verliefdheid en later misschien wat meer, voorlopig niet genoeg? Manon heeft met dit vreemde drankje contact gezocht, je kunt er niet omheen. Geef haar een kans, ze komt zó. Neem nou eens zelf de touwtjes in handen en nodig haar uit voor ons feestje.’
Daan schiet in de lach en zegt: ’Je vraagt dus eigenlijk of ik de volgende stap wil zetten? Zal lekker gaan met mijn high tech pootjes en daarna dansen op het feest? Ik mag wel gaan oefenen.’
 
Emma’s mobieltje trilt en snel leest ze het appje ‘doe je open? Ik sta voor de deur’.
‘Daan, ik doe open voor Manon, wat wil je?’
‘Laat haar maar gelijk doorlopen naar mijn kamer en als jij dan even een poosje op je eigen kamer gaat chillen?’
Ze draait zich om, voordat Daan de glimlach op haar gezicht kan zien.

© Ryara. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota: Naar aanleiding vaan een schrijfopdracht schreef ik dit verhaal. Het moest eigentijds zijn in woord en beeld. Het moest spelen tussen jonge mensen, waarbij de één bij de ander aandringt om een bepaalde kennis eens met andere ogen te zien. 
Profiel foto van J.A. XXer
Lekker vlot, onverwachte wending. Ik had een idee, maar dat werd plotseling anders naarmate ik vorderde in het verhaal. Here we go!

OK. Toch niet dus.... :-)

Ik was het dus. Aan wie dacht jij? 

Uiteraard ben jij het, ik had het aan de schrijfstijl kunnen herkennen. Ik ben daar gewoon niet erg goed in. Het verhaal met de twist deed me een beetje aan Astra denken, ondanks dat die toch een andere stijl heeft. Ik had dus geen uitgesproken mening.
Profiel foto van esperanza
Het is werkelijk een prachtig verhaal. 

Dankjewel Sila.
Profiel foto van monkey
Mooi verhaal, vlot geschreven. Onverwachte wending, ik kan me helemaal voorstellen dat het gesprek op deze manier gaat.
Ik denk??

Ben benieuwd aan wie jij dacht? Dit verhaal was de laatste opdracht van mijn schrijfcursus. Dat zijn altijd behoorlijk lastige opdrachten, maar aan het eind en na veel aanpassingen ben ik dan toch wel tevreden. 

Astra vanwege de verrassende wending, daar had ze het toevallig deze week over dat ze daarmee aan het oefenen was,
Profiel foto van Beppie
Aanvankelijk een gezellig verhaal over een gesprek tussen twee bijna achttien-jarigen dat erg herkenbaar is als je zelf kinderen in die leeftijd hebt. Ik meende toen al de stijl te herkennen. Dan krijgt het verhaal een wending die ik niet zag aankomen en dat pakte me dusdanig dat ik even mijn adem inhield. Waarschijnlijk omdat dat stukje voor mij persoonlijk ook herkenbaar is. 
Sterk geschreven zonder overdreven sentiment, waardoor het des te harder binnenkomt. 
Gokje ...

Uiteraard fout gegokt!

Hihi, net terug van vakantie en meteen heb je me te pakken. Ik dacht dat Astra de schrijfster was. Sterk verhaal, Ryara!

Dankje Beppie. Dit was weer een opdracht van mijn mijn schrijfcursus. In dit geval moest ik het eigentijds houden, zowel in taalgebruik als in omgevingsbeschrijving. Dan merk ik dat ik die gasten niet meer om me heen heb, best lastig, maar na veel zwoegen toch gelukt. Het verhaal had ik dus al voor de vakantie geschreven. 

Uitdagende schrijfopdracht dus en waarachtig goed gelukt! 
Profiel foto van Cojo
Ik vind het een goed geschreven verhaal. Dat ongeluk, de terugblik kwam flink aan, maar blijft passen in het verhaal.

Dankjewel Cojo. Ik heb er flink op moeten zwoegen, maar nu is het toch wel wat geworden. 
Profiel foto van Ryara
Pffttt....ik kreeg een dreun voor mijn kop. <img src='img/smileys/tong4.gif' alt=':p' Title=':p'> Goed verhaal, ik hoop niet dat het echt is. 

Pffttt ... <img src='img/smileys/angel2.gif' alt='(a)' Title='(a)'>

Ja echt, dit soort dingen bedenken en schrijven doen wat met je. 
Profiel foto van Mien
Daan & Emma, dat kan er maar één zijn!

Yes indeed! 😂

Knap geraden, verklaar je nader. 
Profiel foto van Mien
De naamgeving.

Leg nou eens uit. Daan en Emma? Hoe verbindt je dat aan mij? 

De eenvoudige naamgeving. Niet meer, niet minder. Verdere uitleg kan ik niet geven. Dat is wat bij me opkwam. Nadere verklaring moet ik je helaas schuldig blijven. 😉