Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


kabouter Pim


Geschreven door astra
12 juni 2018 12:31
Categorie: Rinkel

Leestijd: ca. 3 min.
Aantal keer gelezen: 63 Aantal reacties: 9
Aantal leden : 0

Na mijn pensioen heb ik wat boekjes gelezen over nieuwe vormen van tijdsbesteding. Het vertellen van je levensverhaal kwam daar vaak in terug. Schrijven was mij niet vreemd: voor mijn werk moest ik vaak rapporten en verslagen opstellen. Toch bleek het schrijven van een fantasieverhaal moeilijker dan ik dacht. Ik kwam al gauw in sprookjes op een lieflijke wereld terecht; of een verhaal dat zich in de kosmos afspeelde. Ook zomaar wat schrijven voor mezelf beviel me niet. Ik wilde in ieder geval het idee dat het door anderen werd gelezen.
Het was een familielid dat mij wees op Internetsites, waar mensen hun verhalen konden plaatsen. De tweede was meteen raak: WebTales. Alleen de naam en de lay-out al kregen mij in de greep: sprookjes over vlinders die in een web verstrikt raken.
 
Dus schreef ik mijn eerste werkje als test om te kijken hoe het werkte. Een kabouter met een ganzenveer en een perkamenten rol zou het Web induiken om te zien wat er achter de schermen gebeurde. Hij had expres die ouderwetse schrijfmiddelen bij zich, want je wist maar nooit of de techniek het zou laten afweten.
Eerst in Word, toen insturen, toen voorbeeld en toen die knop met indienen. Dat was de geheimzinnige knop waarna de waarheid aan het licht zou komen. Met mijn middelvinger boven enter zat ik ernaar te staren. Ik voelde gewoon dat kabouter Pim stond te trillen van angst. Hij had al zoveel gehoord over wat er op internet allemaal mis kan gaan.
“Ik kruip wel even bij je, samen durven we vast meer”, zei ik tegen Pim.
 
De knop was ingedrukt en daar gingen we. Gelukkig zijn kabouters klein en kunnen ze makkelijker over de datalijnen voortbewegen. We wisten dat onze bestemming de server van WebTales was, maar of we er ook zouden komen?
Terwijl we ons voortbewogen, zagen we in de verte een poort op een kier staan.
“Dat is vast gevaarlijk,” zei Pim “daar zit vast een hacker achter. Je hoort zo vaak dat een achterdeur niet goed gesloten is. En die inbrekers weten alle zwakke plekken te vinden.”
Gelukkig zagen we op tijd een trap die naar beneden ging en besloten af te dalen in het Deep Web. Als we ons verscholen hielden onder de oppervlakte, zouden we misschien ongestoord onze reis kunnen voortzetten.
 
Na een poosje vond ik het wel genoeg en zei tegen Pim:
“Laten we weer naar boven klimmen om te zien of we al bij WebTales zijn aangekomen.”
Dat ging helemaal mis.
“Hoe hoger we klimmen, hoe donkerder het wordt”, zei Pim met bibberende stem. Inderdaad, we raakten van de regen in de drup: dit was het Dark Web waar dingen gebeurden die het daglicht niet kunnen verdragen.
Goede raad was duur.
“Weet je wat? Steek met een lucifer een opgerold stuk perkament aan. Misschien zien we wel een vlinder die ons de weg naar WebTales kan wijzen”, bedacht ik.
Zo gezegd, zo gedaan. In het flakkerende licht zagen we een vleermuis die zigzaggend voor ons uitvloog. Met schoorvoetende tred liep Pim achter hem aan.
Hoe dit avontuur is afgelopen, weet ik niet. Ik heb Pim niet meer gezien. Niet op mijn laptop en hij is ook nooit bij WebTales verschenen.
 
Ik schudde mijn hoofd en hield mezelf voor dat ik me niet zo moest aanstellen. Ik schreef een verhaal over mijn vader, dat al enige tijd in mijn hoofd had rondgezweefd. Bovendien beantwoordde het aan les 1 van de workshop van Juf Ryara. Toen het in de lijst van nieuwste werken verscheen was ik trots als een pauw.
 
Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
 
Deze zin onderaan heb ik wel twee keer aandachtig doorgelezen en maakte mij nog trotser.
 
Na wat klusjes in de tuin ben ik weer gaan kijken en ja hoor, er stonden al twee reacties. Zouden de lezers mijn werk waarderen en herkennen voor wat het was? Dat was inderdaad het geval. Voor mijn gevoel werd ik overstelpt met vriendelijke reacties. Zij herkenden de liefde voor mijn vader en noemden het een ode aan hem. Precies wat ik had bedoeld.
 

 
© astra. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van monkey
Wat een mooi verhaal over je vader. Ik moest toch even terug om te spieken en ik had het verhaal nog niet gelezen. Nu dus wel.
Waar kabouter Pim is gebleven, een compleet raadsel, want de verhalen die hier ingediend worden zie. Toch meestal het levenslicht. Je hebt het dus wel spannend gemaakt met Pim, de volgende keer ben ik dan ook bang dat mijn verhaal verzand op het WWW.
 

Niet te lang stilstaan bij die Pim hoor, <img src='img/smileys/wink1.gif' alt='(wink)' Title='(wink)'>
Ik wilde eens ironisch doen over al dat gescharrel met deep web en dark web en ethische hackers.
Profiel foto van haarle15
Van de digitale snelweg heb jij blijkbaar meer van gegeten. Het werkt of het werkt niet, maar afdalen in het darkweb... nou nee. Gelukkig sta je weer te stralen met een mooi verhaal. Ben blij dat je op enter hebt gedrukt.

Ik blijf het zo goed mogelijk volgen, maar soms denk ik dat er wel overdreven wordt.
In die kringen vinden ze het leuk om mysterieuze namen te bedenken.
Profiel foto van Breinpijn
Mooi in een soort sprookje gegoten. Die Pim was slim want die zag direct je talent. Ik ook trouwens gezien onze nauwe samenwerking een hele tijd.
 

Dankjewel voor je lieve reactie. Ik vond het wel spannend dat omgekeerde scheppingsverhaal. <img src='img/smileys/smile2.gif' alt='(smile)' Title='(smile)'>

me too (in goede zin dan) <img src='img/smileys/1356.gif' alt='(respect)' Title='(respect)'>
Profiel foto van Fons
Uitgegroeid tot DE schrijfster van Web Tales, door iedereen zeer erg gewaardeerd.
Ik buig nederig mijn hoofd voor deze dame.

Wat een compliment, Fons, dankjewel. Niet buigen hoor en wat meer trots op je eigen verhalen zijn. Iedereen heeft zijn eigen stijl en die van jou is zo kenmerkend en goed. Je verhaaltjes zijn altijd boeiend en vlot te lezen.  
Profiel foto van esperanza
En zo ben jij tot onze Wet Tales familie getreden. Mooi, Astra. 
Graag gelezen

Toegetreden en er nooit spijt van gehad. Of je toch elke dag je familie even op bezoek krijgt.
Profiel foto van J.A. XXer
Mooi Astra. Ik vraag me af of er hier ook mensen geweest zijn die het niet naar hun zin hadden? Je was de laatste rinkel7 die ik nog moest lezen en je krijgt een dikke voldoende!

Ja, er zijn wel eens leden geweest die niet tevreden waren. Maar die zijn zonder onvertogen woorden gewoon afgehaakt. Ik kan me bijna niet voorstellen dat ze iets beters gevonden hebben. Wij hebben tenminste een hechte WT vriendenclub.
De vertelstijl spreekt me enorm aan. De ene zin volgt naadloos op de vorige. Een vloeiende tekst die me meenam. Top

Je geeft me een fijn compliment, dat maakt m'n dag meteen al goed.
 
Profiel foto van ragazza
De zoektocht naar Web Tales op een spannende en sprookjesachtige manier aangegeven. Goed dat je Pim niet verder achternagegaan bent. We zijn maar wat blij dat je ons hebt gevonden en dat we nu regelmatig van jouw werk mogen genieten.

In mijn gedachten zie ik Pim naar buiten kruipen, ergens in een sprookjeswereld, waar het dark web niet kan bestaan.
Het is mede dankzij jou en Max dat ik me zo thuis voel op WebTales, dus dankjewel voor alles en ook je reactie.
Profiel foto van Mien
Er bestaat haast niets leukers dan enteren, in alle opzichten. Het biedt toegang tot nieuwe werelden. Het openbaart. Leuk stukje astra. <img src='img/smileys/yes2.gif' alt='(y)' Title='(y)'>