Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Robotje


Geschreven door J.A. XXer
15 mei 2018 00:01
Categorie: Rinkel

vorig deel: Een nieuw tijdperk
volgend deel: Nick, dubbel groen, Tokyo

Leestijd: ca. 2 min.
Aantal keer gelezen: 106 Aantal reacties: 9
Aantal leden : 0
 0
De Auteur wil graag inhoudelijk en technisch commentaar op zijn werk
Het was drie jaar geleden. Drie lange jaren van wegrennen, overmatig alcoholgebruik en mensen van me wegduwen. Iedereen gaat anders met verlies om en ik had onbedwingbare zelfdestructieve neigingen. De enige mensen die ik om me heen kon hebben waren narcisten. Ze gaven even gezelschap als ik dat nodig had maar lieten me ook snel los, ze vonden zichzelf immers veel interessanter. Als ik ze zat was stapte ik in de trein of de auto van een willekeurige voorbijganger die het lef had om op dit late uur te stoppen voor een eenzame lifter. Ik had geen telefoon meer, mijn email las ik af en toe als ik een computer voor handen had. Niet te vaak want ik kreeg ongetwijfeld berichten die me weer terug naar jouw wereld namen, een wereld van pijn, verdriet, ziekenhuizen met hun vreselijke geur, en afscheid. Vanaf het moment dat we wisten dat jouw dagen geteld waren tot de laatste harde middag in kamer 224B werd ik al misselijk als ik over de drempel van het Paviljoen stapte, elke keer weer. Alsof een kunstenaar een sculptuur van mijn ingewanden wilde maken en met twee handen een bal van mijn maag en darmen kneedde. Als jij er niet meer was dan zou ik ook voor een groot deel verdwijnen, want wat was ik immers zonder jou? Op de automatische piloot waren de dagen voorbijgegaan tot het onvermijdelijke telefoontje van dokter Birnhauss kwam. Zo hard als ik kon had ik de vier kilometer van huis naar het Paviljoen gereden, om nog net het laatste licht uit jouw ogen te zien verdwijnen. Het enige wat ik daarna kon doen was wegrennen. En wegrennen deed ik.

Ergens tussen Limoges en Clermond-Ferrand ontmoette ik een psychologe die een interessant onderwerp in mij zag. Haar advies was dat ik het verdriet moest accepteren, het rouwproces moest laten beginnen. Wegrennen stelde alles alleen maar uit en verbitterde mijn ziel. Of zij het was die me terug op aarde zette of dat de tijd me gewoon ingehaald had, op een dag stapte ik in de nachttrein en reed terug naar mijn stad.

Het was drie jaar later en het huis was bijna hetzelfde als toen ik vertrok. Hooguit had een familielid wat opgeruimd of wat dode planten weggedaan.
Ik Iiep langs de reproductie van Monets Etretat de trap op. De slaapkamer wilde ik niet inkijken, bang dat ik het weer op een rennen zou zetten. Uiteindelijk ben ik op zolder op de grond gaan zitten. Uit een doos met oude spullen haalde ik een speelgoedrobotje waar jij altijd een vreemde band mee had gehad. De batterijen waren ongetwijfeld leeg, net als de mijne. Toen kwamen de tranen, de eerste in drie jaar. Met dat stomme speelgoed in mijn handen begon de stortvloed, tot er niets meer in me zat.

© J.A. XXer. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota: Een stukje verdriet, het kan niet alleen maar kleurtjes en bloemetjes zijn.
Profiel foto van haarle15
Een droevig relaas, maar bijzonder mooi subtiel omschreven. Het blijkt maar weer dat ieder zijn/haar verdriet op eigen wijze verwerkt. 

Dank je wel voor de sterren en je mooie reactie.
Profiel foto van astra
Mooi geschreven. Aan  het einde kwam dan toch het robotje.

Het verhaal begon in mijn hoofd met de zolder en het speelgoedrobotje, het is dus geen aangepast verhaal met een tussengeperst robotje. Soms is het niet anders, ik hoop dat het niet te triest is.

Zo bedoelde ik het niet hoor, het was een beetje de spanning wanneer het robotje zou komen.
Voor mij zeker niet te triest. Realistisch juist en gevoelig geschreven. 

Je zal het zelf ook wel hebben, de grens bepalen waar je je eigen gevoel beschrijft en wat je bedenkt. Ik denk dat hoe meer je jezelf blootgeeft, hoe echter iets wordt. Aan de andere kant zijn er ook genoeg schrijvers die alles verzinnen en steengoed zijn. Gelukkig was ik het robotje niet vergeten, haha.
Profiel foto van Cojo
Pffff...ik heb kippenvel, wat een ontroerend en levensecht stukje. Een heel andere benadering dit keer maar wel een die je niet snel vergeet

je gaat je bijna afvragen wie die onderwerpen bedenkt, Vlinders met techno panne en nu weer robots. Het wordt er niet makkelijker op. Dank je voor je reactie!
Profiel foto van Fons
Zeer graag gelezen , met veel,gevoelens geschreven, waar ik mij helemaal.kan in leven, ik heb  17 jaren geleden mijn vrouw verloren aan kanker en heb in een diepe depressie gezeten.
Ik wens je sterkte.

Ook ik heb mensen verloren, maar niets zo erg als u nu schrijft. Toch bent u er bovenop gekomen en schrijft nu verhalen waar menigeen van kan genieten. Bedankt voor uw gemeende reactie.
Profiel foto van Breinpijn
Emotie en gevoelens; jij kunt ze ook sterk beschrijven. Een trip door emoland met een robotje aan het eind als trigger voor de tranen. Echt heel goed!

Dank je wel,  maar zijn we nu al op de helft met al die schijfopdrachten? Ik heb nu nergens geen tijd meer voor. ;-)

Zeven opdrachten in zeven weken dus je mag nog even. Ik heb zelf een vaag idee, maar of ik er aan toe kom is vers twee. Het is een ‘bietje’ druk hier.

Ach, hier ook. 7 uur op de zaak, overleg. Dan werken tot 17:30. vervolgens drie boterhammen in m'n mik werpen want deze week is het...avondvierdaagse. wanneer terug nog even naar Zevenhuizen een beetje klussen aan oude auto's met m'n maatjes. 23:00 thuis. Dit verhaal geschreven tot 00:30. Ow, de nieuwe Westword was binnen, toch maar even snel kijken. 01:30...bed in. En hoe heette dat vervolgverhaal ook alweer waar ik mee bezig was, Ik word gek.

Pfoe, denk je wel om jezelf. Kan te druk ook. Ik lig meestal wel rond half tien, tien uur. 

haha, Andre zong het al: we zullen doorgaaaaaaaan!

Klopt, maar ik weet niet of ik deze opdracht ga redden. Heb wel een paar ideetjes, maar het zal nu snel moeten. Ach, wie weet. I'll never stop
Profiel foto van ragazza
Een troostrobotje. Moet ook kunnen. Erg doorvoeld verhaal en wederom vlot te lezen <img src='img/smileys/yes2.gif' alt='(y)' Title='(y)'>

Soms is dat het enige wat een robotje hoeft kunnen, niets geen ingewikkelde A.I. Dank je voor je tijd en reactie!
Profiel foto van esperanza
Loslaten is heel erg moeilijk, zelfs wanneer je geen keuzes meer hebt. 
In jouw verhaal is dat heel goed naar voren gekomen. Mooi, Verhaal, J.A. 

Dank je wel Esperanza.
Profiel foto van monkey
Drie jaar op reis, weg, nadat je iemand bent verloren. Heftig.
Toch, inderdaad verwerken doe je toch thuis, met dierbare spullen om je heen die de gedachten aan de overledenen levend houden, waardoor je gedwongen wordt aan ze te denken en erover na te denken.
Ik denk dat ik zou willen reizen in vreugde en zeker niet met verdriet.
Mooi geschreven, maar dat is jou toevertrouwd, dat kan je heel goed. Dan op het eind een emotieloze robot, die de emotie oproept die nodig was om te gaan verwerken.

Sommigen vluchten liever, weg van alles wat hen aan een voorbije periode herinnerd. Ik zeg niet dat het de juiste manier is, maar wel een korte termijn oplossing. Dank je voor je reactie!
Profiel foto van Henny
Ach... :-( Maar de emoties kwamen wel los en dat is heel belangrijk

Uiteindelijk. Anders wordt het zo'n trieste bedoening!