Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


de bijna volmaakte robot


Geschreven door astra
14 mei 2018 14:32
Categorie: Rinkel

Leestijd: ca. 3 min.
Aantal keer gelezen: 121 Aantal reacties: 9
Aantal leden : 1
 0
Dit werk heeft op de voorpagina in de spotlight gestaan

Er klinkt een bescheiden doch besliste klop op de slaapkamerdeur. Een melodieuze vrouwenstem roept:
“Kom op, Leo, het is half acht en dat is jouw tijd om op te staan.”
Rustig stap ik uit bed en doe mijn ochtendoefeningen. Benen buigen en weer strekken, armen buigen en weer strekken, mijn hoofd rond draaien en goed in het rond kijken. Wat kleine knarsjes begeleiden de oefeningen, maar alles werkt prima. Ik doe de kamerdeur open en loop rustig de trap af. De slaapkamer laat ik achter zoals die is. Gordijnen en ramen open doen is voor Stella, mijn zorgzame huisrobot.
Beneden gekomen ruik ik de geur van vers gemalen koffie. Door een druk op de knop heeft Stella ervoor gezorgd dat de keukenrobot de handelingen voor een smakelijk ontbijt uitvoert. De geur van de koffie wordt vermengd met de die van versgebakken broodjes. Omdat ik niet iedere ochtend dezelfde croissantjes wil, laat ik Stella random kiezen uit een lijst van zeven soorten. Stella rijdt ijverig heen en weer om de ontbijttafel te dekken. Als laatste brengt ze mijn laptop met de drie tabbladen voor het weer, de email en WebTales al klaar gezet. Ik tover een tevreden uitdrukking op mijn gezicht en laat het ontbijt door mijn mondgat verdwijnen.
 
In mijn herinnering zie ik nog hoe Stella door de fabriek werd afgeleverd. Op een lijstje had ik mijn wensen kenbaar gemaakt. Behalve butler, kok en schoonmaakster in huis, kan zij zich transformeren in een tuinrobot, die gras maait, heggen en boomtakken snoeit en nieuwe planten in de grond of in de bloembakken zet. Als een ware transformer kan zij zich ook ontpoppen tot een autotechnicus die storingen verhelpt en regelmatig de auto schoonmaakt en oppoetst tot hij glimt in de zon. In de gangkast is een nis, waar zij zich ’s nachts als een Seven of Nine uit StarTrek kan opladen.
Heel slim heb ik als laatste wens toegevoegd dat zij ook nog klusjes kan bijleren die ik haar op een speciale video laat zien. In haar buik zit een USB aansluiting, zodat ik met een verbindingskabel de bijbehorende instructies kan downloaden. Een tijdje heb ik geaarzeld of ik haar ook als chauffeur zou inzetten, maar daar heb ik vanaf gezien. Stella is nog een unicum en een robot achter het stuur geeft de mensen maar een ongemakkelijk gevoel. Ze zou het echter beter doen dan de computergestuurde, zelfrijdende auto’s die zich nog in de testfase bevinden.
Om half elf, als ik de nieuwste werken op WebTales heb gelezen en begonnen ben aan een eigen inzending, is het tijd voor een rondje door het winkelcentrum. Het liefst zou ik me kleden als Data, mijn grote held uit een andere StarTrek serie. Daar zouden de mensen uit de buurt echter maar vreemd van opkijken. Niet iedereen houdt van ScienceFiction, er zijn er zelfs die StarTrek niet eens kennen. Ik denk wel eens dat de robotpersonages uit StarWars veel bekender zijn.
 
Op het winkelcentrum aangekomen ga ik altijd als eerste naar de boeken- en tijdschriftenwinkel. Daar scan ik de kranten en de nieuwe tijdschriften. Om niet teveel argwaan te wekken neem ik vaak een kleinigheid mee. De TVgids of een weekblad of gewoon één van de kranten.
“Meneer, wat doet u toch met al die kranten. Het lijkt wel of u ze snel even doorleest. Zo staat u soms ook een heel boek door te bladeren.” De winkeldame staat op een paar meter afstand naar me te kijken. Blijkbaar heeft ze nu eindelijk de moed verzameld om mij aan te spreken op mijn bijzondere gedrag. Ik heb haar al vaak onderzoekend zien kijken, maar tot nu toe heeft ze er het zwijgen toe gedaan.
“En u leest alleen maar kranten en wetenschappelijke tijdschriften. Ik heb u nog nooit met een roman of een Libelle gezien.”
Langzaam laat ik een rode kleur op mijn gezicht komen en trek mijn mondhoeken in een verlegen glimlach omhoog.
“Ja, zo heeft iedereen z’n eigen interesses. Mag ik deze afrekenen?” vraag ik terwijl ik mij in de richting van de kassa begeef. Met een diepe frons in het voorhoofd volgt de winkeldame mij door de winkel. Gelukkig denk ik er aan om de rode kleur van mijn gezicht langzaam te laten wegtrekken.
 
Nadat ik betaald heb, probeer ik op een zo menselijk mogelijke manier naar buiten te lopen. Ze moesten eens weten! Het is al erg genoeg dat ik Stella als robot in en rond het huis heb. Gelukkig hebben ze nog steeds niet door dat ik zelf een zeer geavanceerde android ben.
 

 
© astra. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van Ryara
Gezellig, een robotstelletje. Stella kan ook gebruik maken van een keukenrobot en jij als android houdt wel van een croissantje. Ik geloof dat ik nu echt te oud word voor al deze moderne ontwikkelingen. <img src='img/smileys/confused0024.gif' alt='(dunno)' Title='(dunno)'>
Even een intieme vraag:...ach, laat ook eigenlijk maar, ik wil het niet eens weten geloofik.

Technisch staat niets hen in de weg om de daad uit te voeren. Alleen de emoties die erbij horen geven een probleem.
Profiel foto van Cojo
Ik heb dit met heel veel plezier gelezen, en had al een vermoeden dat er met Leo ook iets aan de hand was vanwege de knarsjes. Echt goed <img src='img/smileys/hat.gif' alt='(hat)' Title='(hat)'>

Leuk dat je al begon te vermoeden. <img src='img/smileys/laugh4.gif' alt=':-d' Title=':-d'>
Profiel foto van haarle15
Astrologisch goedgekeurd, want er zweeft nu eenmaal meer tussen hemel en aarde.Zelf ben ik niet zo thuis in deze series.

Dank voor je goedkeuring, Haarle
Profiel foto van Breinpijn
Toch is dit eigenlijk Astra als robot; in dit geval androide inderdaad, wat net iets anders is. Verrassende insteek. IK zag de clou in ieder geval niet aankomen.

Weer een beetje geslaagd dus, ik wilde het doseren.
Profiel foto van ragazza
Robot over robot. Zeker verrassend en leuk bedacht, Astra.
Een echte 'Trekkie', geloof ik hè <img src='img/smileys/wink3.gif' alt=';)' Title=';)'>

Helemaal 'Trekkie' ja. Ik kijk nu alle Voyagers weer eens op Netflix.
Profiel foto van monkey
Een voor mij verrassend einde. 
Grappig dat een Android wel kan auto rijden en een robot niet.
Daabij denk omdat je de leeshonger voortaan bij een andere boekwinkel moet stillen.
Heerlijk verhaal.

De android is een verder veredelde robot en zo gebouwd dat hij normale 'mensen' auto's kan besturen.
De grens zal wel vervagen op den duur.
Leuk dat je die leeshonger herkent. Androids willen inderdaad voortdurend meer informatie vergaren.
Profiel foto van J.A. XXer
Erg leuk verhaal! Het moet makkelijk zijn een androide te zijn, je weet tenminste wie je gemaakt heeft, daar is de mens nog steeds over verdeeld.

Zo had ik het nog niet bekeken, interessante invalshoek
Profiel foto van Henny
Wat leuk bedacht. Ik zie jou wel als seven of nine rond lopen. Missie geslaagd!



Data er naast.

Wat ontzettend leuk dat je de plaatjes van mijn favorieten hebt gevonden.
Ik houd wel van hun logica en communicatie, maar breng het toch maar niet teveel in praktijk.
Heerlijk zo'n herkennende reactie
Geweldig verhaal. Ik moet nu ook maar eens Star Trek proberen. Misschien heeft een van mijn kinderen het wel.
Ik zag het einde niet aankomen, grappig die leeshonger.

Overigens, dat lezen in boekwinkels,  deed ik vroeger ook, toen ik geen geld had. Ben vaak weggejaagd!
Dat kan je je nu niet meer voorstellen.

Ik sta nu wel eens een tijdschrift te lezen in de supermarkt, ben nog niet gesnapt.