Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Robotverhaal


Geschreven door Cojo
13 mei 2018 18:58
Categorie: Rinkel

Leestijd: ca. 5 min.
Aantal keer gelezen: 117 Aantal reacties: 8
Aantal leden : 1
 0
Dit werk heeft op de voorpagina in de spotlight gestaanDe Auteur wil graag inhoudelijk commentaar op zijn werk
Robot gewonnen

De dag begon zoals wel vaker, slecht. Van slapen was weinig gekomen en pas tegen de ochtend pikte ik nog een paar uurtjes mee. Lang niet genoeg om fit aan het ontbijt te beginnen. Nog maar net had ik de pc opgestart of de telefoon rinkelde. Verstoord keek ik wie er zo vroeg in zijn hoofd haalde om mij lastig te vallen maar er stond ‘anonieme oproep’ op het schermpje. Het was trouwens ook niet vroeg meer, bijna tien uur. Nadat het apparaat zo’n twintig keer overging, pakte ik toch maar op.
“Spreek ik met mevrouw Cojo?” vroeg een mij té opgewekte stem. Schor mompelde ik: ja… en wachtte af. ‘Mevrouw, ik wil u eerst feliciteren, u won een prachtige prijs. De hoofdprijs zelfs met een kort verhaal, waarin u de beste en vooral vreedzaamste oplossing gaf voor een wereldwijd Techno probleem, vorig jaar.’ Het kwartje viel nog niet direct maar ik begon geïnteresseerd te raken. Een beetje nieuwsgierig vroeg ik wat voor prijs dat dan wel was. Ze kirde bijna toen ze mij meldde: ‘Een oplossing voor alle eventuele technopanne in de toekomst en voor nog wel 1000 andere dingen en wensen, of 10.000, als u zoveel wensen hebt…..Het is een robot die u mag laten aanpassen naar uw ideeën, hoe raar of ingewikkeld die ook mogen zijn…. Hij moet wel een keer per jaar opgeladen worden, dat geeft hij zelf tijdig aan en is erg belangrijk.’  We waren beiden even stil. Zij door die lange zinnen en ik omdat ik dacht: zou je niet een ander gaan besodemieteren? Ze vervolgde, ‘straks komt er iemand langs om het allemaal uit te leggen en kleed u zo nodig een beetje leuk aan, de pers is er ook bij. Fijne dag nog’…..tuut, tuut, tuut,….

Ondanks mijn twijfel over dit hele verhaal had ik het huis in een vloek en zucht aan kant. Wat make-up en een leuke trui en spijkerbroek maakten het plaatje compleet.
Ik begreep niet alles van het technische verhaal dat de joviale meneer me even later vertelde. Elke wens kon vervuld worden, de robot moest, niet vergeten,  één keer per jaar opgeladen te worden. Bij klachten mocht ik nog één keertje iets laten veranderen. Moe van de vele informatie begon ik aan een lijstje. Mijn man opperde ’s avonds ook wat ideeën en eer we naar bed gingen stonden er al heel wat op papier. Hij moest huishoudelijk werk kunnen doen, de tuin wieden, gras maaien de schuur verven en schilderijtjes op kunnen hangen. Koken leek ons ook wel handig en natuurlijk moest hij kunnen behangen. Zoon was razend enthousiast en bedacht dat de robot computers moest kunnen repareren en stroom opwekken. Voor het geval  dat we weer door zo'n technopanne getroffen werden. Hij moest kunnen dienen als mobieltje, als lamp, als airco bij warmte en als verwarming bij kou, de lijst werd langer en langer. Ik vulde als laatste in: moet mijn rug masseren als ik niet kan slapen. Na een week stuurden we de lijst naar het bedrijf waar de robot gemaakt werd.
 
Binnen een maand werd ‘Boris’ zoals ik hem doopte, thuisbezorgd. Een strak levenloos gezicht, felle blauwe ogen en blond bebophaar gaven hem een Oost-Europees uiterlijk. Hij had geen benen maar wielen, lange armen en handen met 10 vingers aan elke kant. Boris reageerde op simpele zinnen en kon zelf ook praten. De eerste kleine probleempjes kwamen al snel aan het licht. Toen ik na het warme avondeten mompelde; en nu een lekker toetje werd dat binnen een paar seconden op mijn bord gekwakt. Midden tussen de macaroni resten. Dat moest dus anders. Mijn man sprak langzaam: ‘een toetje in een schaaltje voor mij’ en ja hoor zijn nog lang niet leeggegeten bord verdween in de afwasmachine en het toetje werd voor hem gezet. Ook niet helemaal perfect maar het wendde vast wel. Tv kijken werd niets, Boris stofte intussen de kamer en sloeg geen hoekje over. Toch wel vermakelijk al vertelden we hem toen de kamer glom dat er voortaan s’ morgens gestoft diende te worden. Dat begreep hij en stond daarna afwachtend naast mijn stoel. Op mijn verzoek: Nu chips in een schaaltje en 2 glazen wijn, reageerde hij niet. Ook niet na drie keer vragen. We lieten het maar zo en Boris rolde mee naar boven toen we naar bed gingen. Zoals gewoonlijk sliep mijn man binnen 1 minuut en ik keek op de tv naar de allermooiste bruidsjurken op TLC. Een reep chocolade voor de lekkere trek in de buurt. Het duurde maar even, toen draaide Boris me hardhandig op mijn buik en masseerde mijn rug totdat het pijn ging doen. De reep chocolade verdween in de prullenbak. ‘Ongezond’ zei Boris met die rot-stem. Zoon en man werden wakker van mijn gevloek en Boris rolde na mijn; ‘Stop! Ik slaap al’ weer naar zijn hoekje. Raar maar waar, ik sliep echt als een roos totdat Boris de dekbedden er al ver voor half zeven af trok. ‘Boris was doen, jullie opstaan,‘ klonk zijn metaalachtige stem.

Beneden stond er koffie en een ontbijtje klaar, de pc was al opgestart maar ik kon niets beginnen. Toen Boris beneden kwam  met armen vol wasgoed zei hij: ‘Nieuw wachtwoord maken, oude onveilig’ en stopte intussen de was ongesorteerd in de machine. Er bleken ook allerlei leuke spelletjes afgehaald. Toen ik de was wilde sorteren zei hij. ‘Mijn werk,’  en hij keek nog koeler dan er voor. Vooral zijn metaalachtige stem ergerde me verschrikkelijk. We sloegen ons er dapper doorheen en besloten om samen boodschappen te halen. Mijn briefje werd door Boris in stukken gescheurd. Hij gaf ons het zijne, waar zeker de helft niet opstond, Friet, chocolade, wijn en chips waren geschrapt. ‘Ongezond’  zei Boris kil. Op dat moment begonnen we te twijfelen of mijn gewonnen prijs wel zo leuk was. Na de boterham beseften we dat we ons kapot verveelden. We besloten te gaan zonnen in de tuin. De stretchers zetten we op het gazon. Ook dit duurde maar heel even, toen begon Boris met gras maaien. Ik zei voorzichtig dat we dat niet wilden maar Boris antwoordde; ’s Morgens werken in huis, tuinwerk 's middags.’  Klaar en duidelijk. Het avondeten was gezond, maar lekker is anders en toen ik de mayonaise  en later de spuitbus met slagroom uit de koelkast haalde pakte Boris die af en kneep waarschuwend in mijn arm. De bus en pot verdwenen beiden in de afvalbak. We hielden dit ruim een week vol en toen begonnen we aan een lijst met dingen die anders moesten bij Boris en ook die lijst werd langer en langer.

Na een maand kwam de vernieuwde Boris terug. Hij mocht zich niet meer met ons eten bemoeien, niet uit zichzelf spreken en alleen huishoudelijke opdrachten uitvoeren als wij het vroegen. Niet meer en niet minder. Het masseren was er uit en hij moest de nacht beneden doorbrengen. Het ging veel beter en we wenden aan onze trouwe hulp. Er verstreek een rustig en prettig jaar voor hem en ons. Wij hadden tijd over en het viel ons op dat Boris de laatste weken niet zo streng meer keek met zijn inmiddels half gesloten ogen. Hij leek ook wat minder actief.
Op een ochtend, net na mijn eerste slok koffie werd mijn pc scherm zwart. Het duurde even voordat het doordrong, ik was per slot nog maar een kwartiertje wakker. Ik riep: ‘Heb jij ook geen Internet meer? Wil jij de boel even resetten asjeblieft, dan vraag ik Boris om verse koffie te zetten.’ ‘Er valt niets te resetten’ zei het mannetje, ‘er is weer een stroomstoring’ en inderdaad, de lamp was uit, de radio zweeg en de klok liep ook niet meer. ‘Boris! zorg voor stroom en zet koffie!’ riep ik een beetje nukkig. Boris bewoog echter niet, ook niet na drie keer dezelfde opdracht. Zijn ogen waren nu helemaal gesloten en zijn vuisten gebald. Ook dat nog! Hij was toch onverslijtbaar? Dan eerst maar naar de supermarkt. Gesloten wegens stroomstoring stond er op een briefje. Er stonden groepjes mensen druk te praten en even luisterde ik mee. Zou het weer zolang duren vroegen sommigen zich af. Maar ach, bedacht ik opgelucht, wij hadden Boris nu en die kon alles oplossen. Thuis gaf ik diverse nieuwe opdrachten maar hij reageerde niet meer. Ook niet toen mijn man boos werd. Na het uitvoerig lezen van zijn gebruiksaanwijzing, waarvan we niet wijzer werden gaven we het op.

Pas later, veel later, toen mijn mannetje dagelijks hout moest hakken en jagen en ik zwaar landwerk verrichte vond ik in zijn dichtgeknepen vuist een briefje: Opladen a.u.b...., ik mag niet meer spreken...., opladen a.u.b….
 
© Cojo. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van Breinpijn
Haha, wat een briljant verhaal! En volledig aangesloten op het vorige thema. Verzin het maar eens. Dit moet in een vloek en een zucht geschreven zijn. En met heel veel plezier.Je hebt je er duidelijk in uitgeleefd. Ik dacht trouwens eerst dat ook Boris was uitgeschakeld na die stroomstoring. Had er trouwens wel mee te maken want er was geen stroom om hem op te laden. Onwijs gaaf verhaal!

Dankjewel, ik ben over dit meer tevreden dan over het vorige stuk, dus het gaat vooruit.
Profiel foto van haarle15
Met een grote grijns gelezen. <img src='img/smileys/laugh4.gif' alt=':-d' Title=':-d'>

Geweldig hoe deze mooi aansloot op jouw vorig verhaal.

Ja weer in een paar uren geschreven, maar beter doordacht vind ik. Dank voor je woorden het het lezen van dit lange verhaal.
Profiel foto van Ryara
Ja, je hebt gelijk, deze is alweer beter dan je vorige verhaal. Ik verdenk Boris ervan dat hij ook kan schrijven. Je verhaal deed me een beetje denken aan sprookjes waarin men een aantal wensen mag doen. Lijkt heerlijk, maar uiteindelijk wordt de laatste wens gebruikt om alles terug te draaien naar het oude. 

Vervelend ventje lijkt me die Boris met zijn rotstem. Gaat hij zich ook nog eens met je gezondheid bemoeien. Ik heb genoten van je verhaal, je was gewoon veel te hebberig en dit is je straf. Zelf heb ik een veel eenvoudiger robotje in ontwikkeling, hopelijk loopt het daar beter mee af. 

Dankjewel, Dit voelde ook beter aan na het doorlezen. Ik had direct het idee van het prinsesje dat teveel wilde hebben en met lege handen achterbleef. Ik ben benieuwd naar jouw Borisje
Profiel foto van ragazza
Hahaha, wat heb jij er een leuk verhaal van gemaakt - goed doordacht en vlot geschreven. Real 'Cojo style' <img src='img/smileys/laugh4.gif' alt=':-d' Title=':-d'>
Ik heb er echt van genoten. Ga alsjeblieft zo door.

Oefening baart kunst, :P de opdracht sprak me wel aan, ik hoop dat de inspiratie blijft en hartelijk bedankt.
Profiel foto van monkey
Vergeten op te laden en dan veroorzaakt de robot een techno-panne. 
Ik vind het een heerlijk verhaal, vlot geschreven en heel realistisch en dan bedoel ik, wanneer we mogen bedenken wat een ander voor ons mag doen dan verzinnen we een heleboel, maar vervelen onszelf te pletter en dat vinden we ook vervelend.
Wel bedacht ik dat bij een techno-panne de robot ook niet meer werkte, maar ach, dat is een detail.
 

Dankjewel, ik vond het leuk om te doen, deze opdracht, groetjes
Profiel foto van J.A. XXer
Ik heb nog niet zoveel van je gelezen en was echt verrast door dit verhaal. Je hebt hier in de roos geschoten, een mooi verhaal, goed leesbaar, mooie zinnen. Graag gelezen!

Wat een mooi compliment, dankjewel
Profiel foto van Henny
Ik had nog geen tijd om eerder echt voor de werken te gaan zitten.
Dit verhaal is wel écht top. hoor! Daar zijn drie sterren te weinig voor. Jij krijgt er van mij nog duimpjes bij. <img src='img/smileys/yes2.gif' alt='(y)' Title='(y)'><img src='img/smileys/yes2.gif' alt='(y)' Title='(y)'><img src='img/smileys/yes2.gif' alt='(y)' Title='(y)'><img src='img/smileys/laugh4.gif' alt=':-d' Title=':-d'>

Heel hartelijk bedankt Hennie, rinkel rinkelde wat los :P
 
Profiel foto van jan,
Wie noemt zijn robot nou Boris; gekkenwerk.

Is jan dan wat? :P

Domme vraag. Perfect natuurlijk. <img src='img/smileys/angel2.gif' alt='(a)' Title='(a)'>