Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


​Ongrijpbaar


Geschreven door Ryara
13 maart 2018 13:13
Categorie: Algemeen

vorig deel: ​Benauwd
volgend deel: ​Dingen die opvallen

Leestijd: ca. 1 min.
Aantal keer gelezen: 92 Aantal reacties: 6
Aantal leden : 0
 0
Dit werk heeft op de voorpagina in de spotlight gestaanDit werk werd ingediend als schrijfprikkelDe Auteur wil graag inhoudelijk en technisch commentaar op zijn werk
Als ik de lijnen van de stamboom bekijk, vergelijk ik het graag met het bloedvatenstelsel in ons lichaam. Ga van jezelf uit en bedenk dat je naaste familieleden de slagaders zijn, je kent ze en meestal ook nog wel bij naam. Al snel vertakt iedere ader zich razendsnel en weet je niet meer, welke ader je moet volgen. Ik heb ervoor gekozen de vrouwelijke lijn te volgen. De vrouwelijke lijn vanuit de jongste vrouw die ik ken en die in rechte lijn mijn bloedverwant is. Vanuit haar, via mijzelf, tot de laatste vrouw in diezelfde lijn die ik kon vinden en waarvan ik vrij zeker ben dat het ook werkelijk nog een bloedverwant is. Zoveel generaties, zoveel vrouwen, maar ook al kon ik ze op papier terugvinden, ze blijven ongrijpbaar.
 
Levens die geleefd zijn, onbekende mensen die een lijnrechte draad met mij moeten hebben.
 
Lieve kleindochter, ik begon dit verhaal, omdat jij die opmerking maakte: “Oma, heb jij ook een mama?” en mij daarmee aan het denken zette. Ja meisje, iedereen had ooit een mama en een oma, maar om ze niet te vergeten, moeten we de verhalen doorvertellen. Dit is een verhaal zonder eind, want ik vind hopelijk nog wel dingen die ik er eigenlijk tussen moet voegen. We kennen ook het eind van het verhaal nog niet. Het eind is altijd weer een begin.
 
Wanneer je eenmaal met je voorouders bezig bent ziet de wereld om je heen er anders uit. Zeker als je net als ik bij ‘toeval’ in de plaats terecht bent gekomen waar je voorouders hebben geleefd. Ik las laatst in de krant dat er rond de oude kerk in de stad gegraven wordt wegens renovatiewerkzaamheden. Er komen nu veel skeletten boven, zelfs op  slechts dertig centimeter diepte zijn vondsten gedaan. Zijn het mijn voorouders, die daar begraven liggen? Het ongrijpbare is even grijpbaar geworden.

© Ryara. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van esperanza
Wat prachtig geschreven. De 'spotlight' kan ik jou niet geven, daarom mijn drie sterren... 

Dankjewel voor je sterren Sila, ik stuur ze hoog de hemel in, naar mijn voormoeders.
Profiel foto van Mien
On(be)grijpbare bloedverwanten die rusten op papier maar oorlog voeren in je hoofd. Mooi stukje Ryara. Van mij ook drie sterren.

Dankjewel Mien. Ik heb een onrustig hoofd met al die onbekende mensen die om aandacht roepen. <img src='img/smileys/tong4.gif' alt=':p' Title=':p'>

Dan zijn ze toch niet moeilijk te vinden.
Profiel foto van Fons
Je graaft diep in het verleden Ryara, wat zeer interessante gegevens oplevert. Zal men ooit te weten komen wie de skeletten zijn die bij de kerk opgegraven worden, ik  vrees dat je nooit zult weten, of er ook van je voorouders zullen bij zijn. Wie weet ?

Ik weet niet of er ooit onderzoek is gedaan naar die skeletten Fons. Ik heb daar geen gevoel bij, het is te ver weg. 
Goed stukje Ryara met een mooie eindconclusie.
Lijkt me toch een vreemd gevoel, nu die skeletten boven komen, maar je zal het nooit weten van wie ze zijn.

Ik keek er wel even vreemd van op toen ik het las, maar ik heb de herinneringen gelijk weer begraven. Ik vind mooie verhalen leuker dan oude botten. 
Profiel foto van Ivo
de geschiedenis herhaalt zich, heb je de herhalingen al gevonden?

Steeds weer kom ik herhalingen tegen Ivo. Steeds weer geboortes en sterfgevallen, maar het gaat mij om het verhaal ertussenin. 
Profiel foto van J.A. XXer
Grappig dat je per 'toeval' weer in die stad bent terechtgekomen. Toch bestaat er niet zoiets als toeval. Misschien hebben de echo's uit het verleden je onebewust gelokt.

Ik voel me er best thuis tussen al die geesten uit het verleden. Wie weet wat de toekomst nog in het verschiet heeft.