Web tales logo

Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Iconisch ritueel


Geschreven door Breinpijn
11 januari 2018 18:47
Categorie: Actueel

Leestijd: ca. 2 min.
Aantal keer gelezen: 38 Aantal reacties: 7
Aantal leden : 1
Dit werk heeft op de voorpagina in de spotlight gestaanDit werk werd ingediend als schrijfprikkel
 Zelfs iconen verruilen op een keer het Aardse voor het Eeuwige. Gisteren heb ik wederom afscheid moeten nemen van een held uit mijn jeugd. ‘Fast’ Eddie Clark stierf op 67-jarige leeftijd. Wellicht zal de naam 99% van de Web Tales lezers niet bekend in de oren klinken, maar voor mij was hij toch een soort idool.
   Eddie Clark was de gitarist van mijn lievelingsband Motörhead in diens originele bezetting. De band, opgericht in 1975 bestond uit frontman (en oprichter) Lemmy Kilmister, drummer Phil ‘Philty Animal’ Taylor en ‘Fast’ Eddie Clark. Vanaf 1976 tot en met 1982 maakte hij deel uit van de legendarische band. Hij verzorgde het kenmerkend vuige gitaargeluid op klassieke albums als: ‘Bomber, Ace of Spades, Overkill’ en de ultieme live elpee ‘No sleep ‘till Hammersmith.’
 
In minder dan drie jaar tijd verschenen mijn drie helden voor hun celestiale rockproducent. Phil Taylor overleed op 11 november 2015 als eerste. Anderhalve maand later, op 28 december 2015 steeg ‘Mister  Motörhead’ himself, Lemmy ten hemel. En dan gisteren, 10 januari 2018 stierf Eddie Clark aan de gevolgen van een longontsteking. In mijn beleving het einde van een tijdperk hoewel de band tot aan de dood van Lemmy bleef bestaan in diverse bezettingen. De laatste vaste samenstelling zelfs veel langer dan de originele.
  
Motörhead betekende voor mij mijn eerste kennismaking met echte ‘zware’ muziek. Ik herinner mij dat mijn gemoed rond mijn 16de jaar begon over te hellen naar de wat heavier regionen van de muziekwereld. De tweede elpee die ik kocht was namelijk ‘No sleep ‘till Hammersmith,’ in die tijd zo ongeveer het hardste dat je in de platenzaak kon kopen. En direct was ik verkocht. Voor het leven want Motörhead is nooit meer bij me weggegaan. Ik heb Lemmy en consorten vele malen live mogen aanschouwen zij het helaas nooit in deze originele samenstelling en dat spijt mij nog steeds.
   ‘Fast’ Eddie Clark was een begenadigd gitarist. Zijn knerpende gitaarsolo’s en zwaar ondersteunend gitaargeronk droegen in grote mate bij aan de populariteit van de band in die eerste jaren. Na zijn periode bij  Motörhead vormde hij een eigen band met UFO-bassist Pete Way genaamd ‘Fastway.’ Ook speelde hij menig solo als gast bij andere bands. In 2014 speelde hij nog één keer samen met Lemmy tijdens een concert.
   Eddie, ik zal je bronzen gitaargeluid missen. Mede door jou zit Motörhead voor altijd in mijn hart. Nog steeds is het een ritueel in huize Breinpijn om, als ik mij wat down voel, een aantal Motörheadklassiekers op de oren af te vuren. Zalig!
   Een ding doet mij derhalve dan toch een glimlach op het gezicht toveren. Nu kunnen ze gedrieën ‘ergens daarboven’ Motörhead voortzetten en de hemel veroveren met hun oorverdovende ‘Rock ’n Roll.’ 

 
motorhead(1)
vlnr. Lemmy KIlmister, Philty Animal Taylor en Fast Eddie Clark

© Breinpijn. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota: Voor de liefhebbers een klassieker van Motörhead: Ace of Spades
https://www.youtube.com/watch?v=TMTSFGDKk6M
 
 
Profiel foto van Ryara
Ze hebben jou wel te pakken hé? De één na de ander verdwijnt naar de zevende hemel. Het zal daar inderdaad nu wel een gezellige boel zijn. 
<img src='img/smileys/anim_65.gif' alt='/group:' Title='/group:'>

Tja, life goes on, Ria. Maar ik moest vandaag wel weer even slikken. Toch zal ik tot aan het einde van mijn dagen hun muziek blijven draaien. Tijdloos genieten. En als Lemmy daarboven feestviert, is het echt gezellig. Dank je voor je refelctie.
Profiel foto van Henny
Ja, en zo verdwijnen ze stuk voor stuk. Niet alleen je idolen, maar ook in je eigen familie en vriendenkring. De herinnering blijft, zong Lenny Kurh al lang geleden. Je hebt vast de muziek nog<img src='img/smileys/music2.gif' alt='(band)' Title='(band)'>

Oh yeah, die muziek wordt meestal wel een maal daags opgezet. Dagelijks verplichte dosis metal. Maar het klopt wat je zegt want toevallig heb ik  morgen een crematie van een tante van mij. 
Profiel foto van esperanza
Het is ook niet fijn om iemand voor wie jij bewondering voor hebt, voor goed zien gaan. Maar zijn werk zou jij blijven koesteren en het zou voor hem een eer zijn. Wie weet werd hij uitgenodigd om daar boven een concert te geven! Na mate wij oud worden,worden wij ook steeds meer geconfronteerd met het fenomeen: loslaten...
Mooi geschreven, Ron.

Klopt helemaal wat je zegt, Sila. Maar naarmate je ouder wordt, lijkt dat wegvallen om je heen wel steeds sneller te gaan. Op zich niet vreemd natuurlijk want iedereen wordt ouder. Die bewondering zal ook altijd blijven want ik kan intens van hun muziek genieten, dat gaat niet meer weg. Dank je voor je meelezen.
Profiel foto van J.A. XXer
Verdorie. Niemand heeft het eeuwige leven maar die culturele explosie die de laatste generaties hebben meegemaakt zorgt wel voor vele verliezen. Wat een herrie konden die gasten maken, legendarisch!

Legendarisch is het juiste woord, JA. Ik heb niet snel dat ik idolen voor mezelf heb, maar zij waren het. Ik heb samen met mijn broer een van de laatste concerten van Motorhead in Nederland gezien en toen zeiden wij al: het zou wel eens de laatste keer kunnen zijn en dat klopte. En herrie konden ze maken, maar prachtige herrie en meeslepend. Ik denk dat ik nog maar even een moppie ga luisteren als een in memoriam.
Profiel foto van Ivo
we worden oud Brein, we overleven onze idolen ...
geen mens beseft welk spoor dat die achterlaat bij de fans die hij achterlaat ... Ach het is ook maar een sluier die ze achterlaten, al een geluk is er hun muziek nog ...
ik heb vandaag wat bijgeleerd
knap neergezet (y)

Dank je wel, Ivo. Wij overleven inderdaad vaak onze idolen. Komt ook omdat ze meestal ouder zijn als ze ons boeien en dus ook eerder gaan. Je hebt gelijk als je zegt dat hun muziek niet verloren gaat. Ik kan er nog lang van genieten.
Profiel foto van Fons
Het is zeker niet van mijn generatie en zeker niet mijn genre van muziek, maar het is toch wel treffend, dat de band op zulk een korte termijn hun fans verlaten. Maar zulke mensen sterven nooit, zij leven  verder in wat zij na gelaten hebben.

De band op zich verkeerde natuurlijk allang in een andere samenstelling; meer dan 40 jaar hebben ze muziek gemaakt. Dat is trouwens een waar woord: zulke mensen sterven eigenlijk nooit. Die herinnering blijft altijd sterk bij de fans aanwezig. Bedankt dat je ven meelas.
Terechte spotlight! Je hebt een mooi eerbetoon geschreven over een van je favoriete artiesten. Zo te horen ben je goed op de hoogte van alle ins en outs en dat weet je goed op de lezer over te brengen. Er zijn de laatste paar jaar heel wat goede artiesten gestorven valt mij op.

Dat is inderdaad waar. Maar 28 december 2105 was voor mij toch het ultieme dieptepunt toen Lemmy overleed. Als ik al een echt idool had, was hij het. Tja, als je met hun muziek bent opgegroeid, weet je wel het een en ander van ze, maar er valt ook nog wel wat op te zoeken, hoor. Ik weet ook niet alles, maar kon mezelf wel totaal aan hun muziek overgeven. Dank je voor je reflectie.