Web tales logo

Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Van der Stokke wacht op antwoord (40)


Geschreven door Breinpijn
1 december 2017 15:57
Categorie: Estafette verhaal

vorig deel: Van der Stokke wacht op antwoord (39)
volgend deel: Van der Stokke wacht op antwoord (41)

Leestijd: ca. 3 min.
Aantal keer gelezen: 46 Aantal reacties: 5
Aantal leden : 1
Dit werk heeft op de voorpagina in de spotlight gestaan
De platinablonde Zweedse verpleegster slaat haar ogen neer. Wat is hij knap! denkt ze ten derde male. Tegelijkertijd verschijnt een blosje op haar appelwangen en dwingt ze zichzelf de man aan de balie in de ogen te kijken. Niet staren, Julia. Alsjeblieft, niet staren! Moeizaam haar keel schrapend, zegt ze enigszins statig:
   “Sorry meneer, wij kunnen u geen informatie geven over de toestand van één van onze patiënten. De privacy is hier in het geding.” Weer slaat ze quasi verlegen de ogen neer.
   “Oh, maar dat begrijp ik best hoor… älskling.” Even zwijgt de boomlange man met het halflange blonde haar en knipoogt schalks naar de verpleegster.
   “Maar u wist natuurlijk nog niet dat ik de broer van meneer Van der Stokke ben. Dieter is mijn naam. Toen ik hoorde dat Juul hier in het ziekenhuis beland was, ben ik als de wiedeweerga in het vliegtuig gedoken om hem op te zoeken.” Even valt de lange zwarte trenchcoat van de man open en onthult een kek marineblauw shirt dat nauwsluitend rond een gespierde borstkas gekleefd zit.
   “Juul is mijn favoriete broer, weet u. We zijn vier handen op één buik. Dat moet toch reden genoeg zijn om een uitzondering te maken? Ik wil u wel mijn identiteitskaart laten zien… als u er per se op staat?” glimlacht hij breed. Dan legt hij zijn twee armen op de balie, buigt iets voorover, graait in zijn zakken en staart ongegeneerd in haar helblauwe ogen.
   Diep zuchtend, zijn stoere deo ruikend, houdt Julia zich stevig aan het houtwerk vast om niet bijkans in katzwijm te vallen van zoveel lekkers.
   “Nee. Nee hoor,” zegt ze snel. “Ik geloof u. Wie anders zou de moeite nemen om een klein hospitaaltje op het Zweedse platteland te bezoeken. Echt, ik geloof u,” verzekert ze hem nogmaals. Even zwijgt ze, innerlijk vorsend en overwegend.
   “Het is goed, meneer Van der Stokke…”
   “Zeg maar Dieter, skönhet.”
   Terwijl haar blos dieprood wordt, stamelt ze:
   “Kamer zeven eh… Dieter. Daar links de bocht om, de gang in en de derde kamer links.” Ze wijst met een bevende vinger naar de overkant van de balie.
   Dieter bekijkt het kaartje op haar strakgespannen blousje.
   “Dank je wel, Julia,” en lacht zijn blinkend witte tanden bloot. Bijna onmerkbaar heupwiegend beweegt Dieter Gehirnschmerzen zich grijnzend de gang in.
 
“Tja, daar lig je dan, Julius,” zegt Dieter als hij de kleine ziekenkamer betreedt. In het ziekenhuisbed ligt bewegingsloos de broodmagere Julius Van der Stokke met de ogen gesloten. De linkerarm draagt een infuus en zijn toestand wordt in de gaten gehouden door allerhande meetapparatuur aan de rechterkant van het bed. De kamer zelf is eenvoudig van opzet. Een waterkraantje met een gootsteen ingebed in twee staande kasten. Twee stoelen staan naast een tafeltje aan het voeteneinde van het bed. Een leeg prikbord met een paar verdwaalde punaises hangt boven de tafel waarop alleen een leeg vaasje staat. De zwartwit geblokte gordijnen van de kamer zijn gesloten.
   “Je hebt jezelf aardig in de nesten gewerkt. Je vindt het toch niet erg als ik even bij je kom zitten? Bezoek zal hier schaars zijn en ‘familie’ schijnt van harte welkom te zijn. Hoewel die ene politieagent aan de buitendeur wel hield van een fles aquavit. Scandinaviërs hebben een boontje voor sterke drank.”
   Piepend schuift hij een stoel naast het bed en laat zijn imposante lijf op de harde zitting ploffen. Even leunt hij naar voren en bestudeert het bleekwitte gelaat van Van der Stokke.
   “Ze hebben je gevonden in je vrachtwagen in de buurt van de Kalixälvenbrug naast je makker; de zielknijper Sigmund. Jij weet natuurlijk allang dat hij een ingeslagen schedel had. Tja, het feit dat je met bloedspetters overdekt was, doet jouw zaak geen goed. Wat moeten de autoriteiten wel niet van je denken?” Dieter snuift meesmuilend
   “Ook de honkbalknuppel in je handen deed een aardige duit in het zakje,” fluistert hij zacht in het oor van Julius. Dan veert hij weer rechtop.
   “Maar wat een interessante zaak is dit, zeg! Een journalist als ik kan hier alleen maar van dromen. Weet je, mijn ster is rijzende aan het journalistenfirmament. Hoewel…” Een veelbetekenende blik trekt over zijn krachtige kaaklijn.
   “Zo’n zaak als deze zet de kers op de spreekwoordelijke taart. Het was wel even zoeken, hoor. Het zit allemaal bijzonder ingewikkeld in elkaar, maar uiteindelijk heb ik het uitgevogeld.” Sardonisch kijkt hij naar de serene gelaatstrekken. “Tja, ik moest het lot wel even een handje helpen, dat geef ik grif toe. Maar je weet, in mijn vak is een en ander wel geoorloofd mits het niet bóven tafel komt. Ik weet inmiddels de vraag die jij hebt gesteld. Ik weet aan wie je hem gesteld hebt en dat je nog steeds op antwoord wacht, mag een klein wonder heten.”
   Langzaam staat hij op en loopt naar het tafeltje. Uit zijn binnenzak plukt hij een plastic roos met lange steel. Zorgvuldig plaatst hij deze in het witte vaasje en loert stil naar de gestalte in het bed.
   “Dat is toch wel het minste dat ik, je ‘liefhebbende broer’ zijnde, je verschuldigd ben, mijn beste Julius. Mijn medeleven derhalve.” Een sarcastisch lachje speelt om zijn dunne lippen. 

© Breinpijn. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota: Ik heb me even kwaad gemaakt en twee delen geschreven. Dus hierna deel 41 en dan mogen de anderen weer los. Voorzetjes genoeg, lijkt mij.
Profiel foto van Mien
Steekhoudend vervolg part one. <img src='img/smileys/yes2.gif' alt='(y)' Title='(y)'>

Thanxx. Zoals ik al zei, ik heb me even kwaad gemaakt, maar het hielp dat ik een beetje inspiratie had.
Profiel foto van Mixmaus
prachtig vervolg met super details, die het lezen van deze sappige story  veraangenamen, hihi !. Gehaaide man die Dieter, Gaat hij de vraag van Julius beantwoorden? 

Dank je wel, Anneke. Die vraag en het antwoord laat ik nog even aan anderen over. Knock yourself out, zou ik zeggen. 
Profiel foto van J.A. XXer
Zo, had jij even een goede avond! Dit loopt een trein. Eerst hou je je een beetje afzijdig van het hele van der Stokke gebeuren en dan pik je het zo op! Ik ga gelijk door naar 41!

Ach, ik moet zeggen dat ik echt het fijne niet meer weet van alle personages en wat ze doen en hebben gedaan, maar hier en daar teruglezen heeft me iets op weg geholpen. En het typetje Dieter bevalt me ook wel. 

Man, al die karakters, je zou er hoofdpijn van krijgen....

Klopt! <img src='img/smileys/cry1.gif' alt=':'(' Title=':'('>

Hoe meer zielen hoe meer vreugd, zei Mister Paracetamol. <img src='img/smileys/laugh2.gif' alt=':D' Title=':D'>
Profiel foto van Mien
Het kan geen kwaad, nog even in de spotlight staan. Toppertje Breinpijn. <img src='img/smileys/yes2.gif' alt='(y)' Title='(y)'>

Ja, ik voel me wederom verguld. De Breinpijn zakt met sprongen. <img src='img/smileys/cool_man.gif' alt='8)' Title='8)'>
Hallo Breinpijn, ik val zomaar bij aflevering 40 in dit estafette verhaal. Dat betekent dat ik alle voorgaande delen nog moet lezen. 
​Ik ben door dit deel van jouw hand wel nieuwsgierig geworden. 
 

Hoi Adriaan. Ik zou zeggen: begin bij het begin, maar houd in de smiezen: het is een estafetteverhaal met heel veel personages en verwikkelingen. Er deden diverse schrijvers aan mee en dat was een enorm leuk gebeuren. Ben benieuwd wat je van het geheel vindt?