Web tales logo

Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Geesje. afl.13 Andere woorden


Geschreven door Mixmaus
17 juli 2017 00:17
Categorie: Algemeen

vorig deel: Geesje. Drinken uit een kopje zonder oor. Afl 12
volgend deel: Geesje. Geboorte in het weiland. Alf, 14

Leestijd: ca. 2 min.
Aantal keer gelezen: 29 Aantal reacties: 7
Aantal leden : 1
Dit werk werd ingediend als schrijfprikkelDe Auteur wil graag inhoudelijk en technisch commentaar op zijn werk
De meisjes giechelen zoals  pubers van hun leeftijd dat doen. Ze mogen hem wel, die Henk van de buren, jong als hij is en niet dol op werken. Want als het om spelen gaat is hij altijd van de partij aan De Voortdijk waar vier gezinnen wonen, die samen goed zijn voor een club van negentien kinderen, met het gezin van Geesjes ouders als grootste middelpunt.

Schuin tegenover het huis van Johanna en Piet woont Hannes en zijn twee broers Klaas en Gradus. Hannes is vijf jaar geleden getouwd met Trudie. Zij heeft vorig jaar een dramatisch afgelopen zwangerschap doorgemaakt. De baby, een meisje, wordt na acht maanden dood geboren. De  hechte buurtgemeenschap rouwt nog steeds om het kindje dat door de vader op een achterafplaats van het kerkhof diezelfde dag is begraven. Doodgeboren kinderen moeten zo snel mogelijk verdwijnen en dat mag, omdat ze niet gedoopt zijn, niet op gewijde grond van de Rooms Katholieke kerk.

De verdrietige vader heeft de ochtend na de geboorte van zijn tweede kind samen met zij broers een houten kistje getimmerd. De buurvrouwen Johanna en Nelleke hebben met de intens verdrietige jonge moeder het kleine dode meisje in een zachte omslagdoek gedraaid. Trudie heeft haar kindje in het laatste uur voor dat Hannes met haar weggaat tegen zich aan gelegd en aan een stuk tegen haar dode meisje gepraat. Trudie komt uit Nijmegen ze praat ook anders dan de mensen in deze streek. Ze heeft Hannes leren kennen toen die in het ziekenhuis lag waar zij als verpleegster werkte. In de tijd dat ze hier woont heeft ze zich geliefd gemaakt. Ze heeft respect voor haar buurtgenoten. Maar deze middag verstaan zij hun buurvrouw niet. Ze spreekt  met andere woorden en een zangerige stem, meer tegen zichzelf als tegen haar ingewikkelde koude baby met een emotie die hun vreemd is.

Ze hebben nooit geleerd om zichzelf te uiten en worden bang van het verdriet dat ze zien en gaan terug naar hun eigen huis huis. Waar ze bij het vallen van de avond de kleine, een door verdriet getekende buurman met gebogen hoofd en zijn platte pet diep over zijn ogen met een houten kistje achter op zijn melkfiets de straat uit zien fietsen. Een uur later komt hij de sintelweg weer oprijden. De brede rubberbanden van zijn fiets laten een slingerspoor achter dat zilverwit blinkt in het gelige licht van de lampen die met gebogen ijzeren haken aan hoge houten lantaarnpalen zijn bevestigd. De droevige gebeurtenis heeft de band tussen de Voortdijkers versterkt. De vrouwen zijn begaan met de verdrietige moeder die het gemis van haar kind nog altijd niet verwerkt heeft...

 
© Mixmaus . Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van bot (bot)
het harde van de Roomse kerk, ik kan me er soms zo druk in maken, zo mooi neergezet Mixmaus
 
Profiel foto van bot (bot)
Wat een geluk dat ze het kindje een tijdlang bij zich heeft mogen hebben. Vroeger werden ze ook wel bij de moeder weggehaald en gehouden, voordat ze ze amper hadden gezien. niks rouwproces. Mooi deeltje weer Anneke. 
Profiel foto van bot (bot)
Uit het vroegere leven gegrepen (Onze jeugd)
Profiel foto van bot (bot)
Verschrikkelijk gebeuren Mixmaus, maar in zulke omstandigheden is geen taal nodige om te communiceren. Als ik kind was lag het kindersterfte veel hoger dan nu, en ik heb zulke harde drama's weten gebeuren, waar de kerk geen hart voor had, en nu weet ik niet.
Profiel foto van bot (bot)
Wat een intens verdrietige verhaal, Anneke. Ik krijg medeleven met de moeder die haar kind verliest en ik word enorm kwaad over de katholiek kerk die het kind en het gezin buiten sluiten. Om heel eerlijk te zijn, heb ik in mijn eigen land van zoiets nooit gehoord. Mijn oma heeft 17 kinderen gehad waarvan een paar dood geboren waren. Ze waren allemaal in de gezegende grond van de ene kerkhof begraven. Dat heeft zij mij ooit laten zien toen ik nog maar een kleine meisje was en met haar naar haar kindjes ging.
Daarbij, noch zij, noch haar moeder of mijn moeder  of ik, hebben nooit naar de kerk moesten gaan om gezuiverde te worden naar het bevalen van een kind. Geen mens op deze aarde die mij zo ver zou krijgen om aan zoiets mee te doen.  Moederschap is heilig en dat soort handelingen zijn duivels. Ik vind dat allemaal heel erg barbaars.
Deze soort mensen in de katholieke kerk waren echt geen vertegenwoordigers van de enige God, die  van Liefde.

ik ben het met je eens Sila
de liefde was soms erg afwezig Het kind van deze moeder zou dezelfde naam hebben gekregen  als ik  heb.
En ja die kerkgang na de bevalling afschuwelijk dat zoiets bedacht werd.
Dank je wel voor je inlevend commentaar
Profiel foto van bot (bot)
Wat een droevige aflevering, zo was die RK kerk, weet ik ook nog. Er zullen er maar weinig (geweest) zijn die daar begrip voor konden opbrengen. Ik heb zelf een doodgeboren broertje gehad. De (Gereformeerde) Kerk bemoeide zich daar niet mee. Het kindje werd niet gedoopt, maar 'gewoon' op de algemene begraafplaats begraven.

Leuk dat de plaats van handeling zich nu uitbreidt tot de Voortdijk. Ik ben benieuwd wat daar nog gaat gebeuren.
Profiel foto van bot (bot)
Je kan natuurlijk op de rooms katholieke kerk afgeven en inderdaad een niet gedoopt kindje mocht vaak niet,in gewijde grond. Vroeger waren er meer dingen die in mijn ogen niet klopte. Ons dochtertje dat begraven mocht worden is trouwens wel op het kinderkerkhof van de katholieke kerk begraven. Waar ik meer moeite mee had was het aangeven bij de gemeente en het bijschrijven in het trouwboekje. Gelukkig zijn ze er nu mee bezig om te vroeg of doodgeboren kinderen in te schrijven, naar dat was tot niet zo lang geleden niet zo, dan was het volgens de gemeente alsof je helemaal geen kind gekregen had. Toen ons dochtertje geboren werd en anderhalf uur geleefd had was ik blij dat we haar mochten begraven en dat ze aangegeven werd bij de gemeente. Ons zoontje die dood ter wereld kwam werd met het medisch afval afgevoerd.

Dag Monkey Dank je wel voor je uitvoerige reactie op mijn verhaal.
het is zo intens verdrietig als je zwanger bent en het kindje dood geboren wordt. Alle instanties die daarna iets in de melk te brokken menen. te hebben zouden zich moeten realiseren dat het om een kindje gaat da gewenst en met liefde verwacht is. Dat de ouders daar veel verdriet van hebben en dat hun kindje respect verdient en er mag zijn. Ook in het geboorteregister en op een begraafplaats.Wat helemaal tragisch is dat een kindje bij het medisch afval gaat....
De baby uit mijn verhaal zou nu ruim zeventig jaar geweest zijn. heel lang geleden dus. Maar het verdriet was hetzelfde.
 lieve groet MM Anneke