Web tales logo

Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Waterafstotend


Geschreven door Ryara
15 juli 2017 10:22
Categorie: Reisverhalen

vorig deel: ​De infanterist
volgend deel: In sneltreinvaart Los Angeles voorbij

Leestijd: ca. 2 min.
Aantal keer gelezen: 50 Aantal reacties: 7
Aantal leden : 0
Dit werk heeft op de voorpagina in de spotlight gestaanDit werk werd ingediend als schrijfprikkelDe Auteur wil graag inhoudelijk en technisch commentaar op zijn werk
Amerika lijkt een echte weggooicultuur te hebben. We worden er op onze reis wel overal op gewezen zuinig te zijn op het klimaat. We zien windturbines en velden vol met zonnepanelen. In hotels wordt gevraagd handdoeken een keertje vaker te gebruiken. Bij openbare ruimtes hangen bordjes om er op te wijzen geen afval te laten slingeren en dat soort dingen. Het is ook overal schoon. Parkeerplaatsen waar geen rommel ligt, schone toiletten, mensen die bukken om een propje op te rapen. Aan de andere kant is het vreemd om altijd maar uit weggooibekers te drinken. Je lunch op weggooibordjes te krijgen met een plastic bestekje. We leven als in de Amerikaanse films. Halen halve literbekers koffie, die krijg je dan in een grote beker met een dekseltje erop. Take-away. Over smaak valt te twisten, maar wij drinken hem omdat we af en toe die caffeïnestoot nodig hebben, niet omdat het zo lekker is.
 
We hebben ook een koelboxje gekocht van piepschuim. Kunnen we aan het eind van de vakantie weggooien en houden er nu onze lunch fris in. Ik heb er wat plastic bestek in liggen en we bewaren af en toe onze koffiebekers om eens een ander drankje in te kunnen doen. Even afspoelen en ze zijn weer schoon. We troffen het zelfs een keer dat we bekers hadden waar waarschijnlijk een speciaal laagje op zat. Niets bleef eraan hangen. Water erin, water eruit en hij was droog. Waterafstotend gemaakt. Hartstikke handig voor onderweg, maar ook weggooispul.
 
Ons steeds verbazend over overeenkomsten en gelijkenissen met onze eigen leefgewoonten, rijden we steeds verder. Nog steeds zuidwaarts langs de kust. Bij Point Piedras Blancas ligt bijna altijd een kolonie zeeolifanten. Vroeger mocht je gewoon op het strand lopen tussen deze dieren door. Tegenwoordig is een deel met een hek afgezet. We trekken onze warme fleecejacks aan en lopen naar het hek. We horen gelijk een stevig geknor van een paar zeeolifanten die daar liggen. Je kunt een afgezet pad aflopen en terwijl we zowat gezandstraald worden door de harde wind, zien we nog veel meer zeeolifanten. Honderden! De meesten liggen lui op het strand, af en toe gooien ze met een vin een handvol zand over hun rug. Een paar jonge mannetjes staan wat te ‘sparren’. In de paartijd kunnen de mannetjes behoorlijk tekeer gaan. Soms zie je een dier over het zand schuiven in de richting van het water, maar voordat ze de vloedlijn hebben bereikt, bedenken ze zich en gaan er bij liggen. Peter raakt in gesprek met iemand die ook geïnteresseerd is in fotografie. Het gesprek duurt en duurt. De man haalt een mapje foto’s tevoorschijn en samen buigen ze zich erover. Ik heb het koud en net als ik me afvraag of ik terug zal lopen om mijn waterafstotende jack ook maar aan te doen, komt Peter terug. Het blijkt dat de man een soort gids is, die speciaal op dit stukje aanwezig is om toeristen wat meer over de dieren te vertellen.
 
We rollen van het een in het ander. Weggooicultuur versus luxe. We rijden naar onze volgende bestemming, Pismo Beach. Onze vorige hotels waren prima, dit is reuze luxe. Onze auto konden we tot voor de ingang rijden en werd daarna door een ‘autowegbrenger’ (valet) op een speciale parkeerplaats gezet. We hebben een prachtige kamer, die vast door een goede binnenhuisarchitect is ingericht. Pismo Beach is een badplaats voor surfers, zonaanbidders en sportvissers, die hier in het weekend massaal heen schijnen te trekken. Het plaatsje bestaat voornamelijk uit een paar villa’s met mooi onderhouden tuinen. Verder schouder aan schouder walgelijk dure hotels en resorts.
 

© Ryara. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van Fons
Jou verhalen volgen elkaar mooi op Ryara . Mooie vakantie, behalve, voor mij de wegwerpcultuur, eten,uit kartonnen borden,  met plastiek bestek en drinken uit weer kartonnen bekers, is mij wel niets, ik heb er een hekel aan en smaakt mij niet. Maar bij dit mooi verblijf zal,het we,ondergeschikt zijn aan al het mooie dat je ziet en beleeft.

Ik probeer zoveel mogelijk op volgorde van mijn reis te schrijven Fons. Soms een beetje lastig omdat ik het prikkelwoord erin wil verwerken. Nee, dat plastic om van te eten en drinken vind ik ook niks, maar je reist tenslotte niet om het 'net zoals thuis' te hebben. De totaalbeleving en de prachtige dingen die we gezien hebben speelt een hoofdrol. 
Profiel foto van Ivo
dat is het fijne aan je verhalen, het is net of we samen aan tafel zitten en je vertelt en vertelt en ik helemaal aan je lippen ben gekluisterd. 
knap om zo te kunnen schrijven :)

 

Hahaha en ik mag vertellen zonder onderbrekingen. Dit is een vorm van schrijven die me wel ligt, maar ik wil me af en toe toch ook verrijken door wat meer literair te schrijven, wat men daar dan ook onder mag verstaan. 
Profiel foto van esperanza
Ik denk dat jij hebt echt kunnen proeven van de excessieve luxe en ook van de weggooi cultuur in Verenigde Staten van Noord Amerika.
Het is jammer!
Maar jou verhaal lezen is echt heel aangenaam...
 

Er zijn altijd discussies of er meer vervuild wordt door het hergebruik van dingen. Afwassen, vaatwassers óf weggooien. Het afval wordt wel goed gescheiden en waarschijnlijk worden al die bekers weer gerecycled, maar weten doe ik het niet. Lekker eten en drinken is het ook niet van dat plastic, maar wel gemakkelijk natuurlijk.  
Profiel foto van monkey
Dat is net iets minder alles met wegwerp bestek, bordjes en bekers. Ze zijn ook zo lekker stevig (not).
Weer een heerlijk verhaal waarvan ik een deel nog niet had gelezen.

Het is echt even wennen hoor. Die koffiebekers wist ik wel, maar al dat weggooibestek, bah, eet niet lekker. 
Profiel foto van Breinpijn
IK verbaasde me ook over die cultuur, Ria. Had soms bijna plaatsvervangende schaamte als je de overdaad in winkels zag. En dan dacht ik, wat zouden ze met de reste doen? Er is zo verschrikkelijk veel te krijgen en het is allemaal voor handen. Soms is het belachelijk veel. Tja, die bekertjes, als je ze weggooit daar waar ze horen worden ze waarschijnlijk wel weer hergebruikt. Maar er is inderdaad wel een enorme verkwisting.
 

Ik had niet bepaald een cultuurschok, maar sommige dingen zijn echt heel anders dan bij ons. Koffiedrinken bijvoorbeeld. 

Ja, het is niet even van: lekker een bakkie halen, even zitten en lekker kletsen. meestal Coffee to go en gaan maar weer. En kleine bekertjes zijn daar al groot. Over de smaak valt te twisten want je hebt natuurlijk ook wel goeie koffie in diverse zaken. 
Profiel foto van J.A. XXer
Het verhaal was mooi, een feest van herkenning omdat ik die stops ook allemaal gezien heb. Toen je het over plastic bekers etc had dacht ik opeens aan enorme muffins die ik daar ooit at. Geweldig lekker en totaal vergeten. Tot vanavond! Dank je.

Ik ben maar een paar dagen langs de kust geweest, maar nu kom ik maar niet verder. Ach, de zomer duurt nog lang, als ik iedere dag wat schrijf kom ik vanzelf bij het eind. Toch nog maar wat stops noemen dus. ;) 

Je trip was maar een paar weken, je verhaal mag maanden duren toch!
Profiel foto van astra
Ik heb wel over die wegwerpcultuur gehoord, maar dat het zo erg was .....
In dit deel niet zo veel natuur, maar de cultuur hoort er natuurlijk ook bij.

De natuur komt er later in volle hevigheid bij hoor. De kust is overigens ook een prachtig stuk natuurgebied, maar niet waar wij speciaal voor gingen.