Web tales logo

Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Matriarchaat en zaaddozen


Geschreven door harrem
11 juni 2017 16:20
Categorie: Humor

volgend deel: Dagvaarding, dag vader, Vaderdag!

Leestijd: ca. 3 min.
Aantal keer gelezen: 40 Aantal reacties: 4
Aantal leden : 0

In een matriarchale maatschappij maken vrouwen, vrouwencultuur en moederschap de dienst uit. De Amazones uit de Oudheid duldden geen mannen in hun groep (vochten trouwens wel als mannen; zij waren bijvoorbeeld gevreesde boogschutters) en lieten hen alleen maar mondjesmaat toe. Voor een wip. (Niets nieuws onder de zon, Paramaribo!). Die actie was louter gericht op voorplanting. Wat ze met die mannen daarna deden, is niet helemaal duidelijk.

Dat is wel het geval bij sommige spinnensoorten: Moeders eet na de daad Vaders op en diens eiwit wordt gebruikt om eitjes aan te maken.

Conclusie: het is allemaal al uitgevonden. “Het” is wat ik meermalen heb opgevoerd in artikelen over spermadonatie. Trouwe lezers weten dat ik Justitie op mijn dak heb gekregen, omdat enkele bedrieglijke dames zich in de tekst op mijn website herkenden. Tja dames, wel wippen, het mannetje opvreten en daarna de vermoorde onschuld uithangen? De kans is aanwezig, dat harrem je vindt. Dat gezeur rond mijn eerdere publicaties is trouwens nog niet afgelopen, dus mocht ik plotseling niets meer produceren dan ben ik geboeid afgevoerd en knijp gezet. De duistere macht van het matriarchaat!

Hoe een matriarchale instelling de omgang met de man beïnvloedt, staat in het in 2007 verschenen boek “Liefde à la Carte”. Auteurs: Jan Latten en Malou van Hintum. De eerste is professor demografie, de tweede journaliste (en politicologe). Wat ik eruit pik (tussen het vele) is dat er een ontwikkeling gaande is, waarbij mannen steeds meer partnerloos langs de kant komen te staan. De hoogst opgeleiden hebben nog een kansje (dat wordt steeds minder), de lageropgeleiden kunnen het wel schudden. Het boek houdt er een interessante argumentatie op na.

Bij het gadeslaan van matriarchale toestanden overviel mij een gevoel van sneuheid. Dat wordt niet gemeten door een demograaf en een politicologe. Hun onderzoek is in principe gebaseerd op registreren hoeveel mensen zus en hoeveel mensen zo doen. Heel andere koek is hoe je er met de blik van een welzijnswerker tegenaan kijkt. Die gedachtesprong is niet toevallig, maar hangt samen met het agogisch karakter van dat boek. U heeft het misschien niet in de gaten, maar om ons heen miegelt het van de agogen.

Welzijnswerklustigen worden gecategoriseerd onder “agogen”. Dat is een overwaardering waaruit het misverstand ontstaat, dat ze ook “pedagogen” zijn. Door die overschatting gaan ze zich wel eens hinderlijk gedragen. Doorgaans hebben ze een opleiding Sociaal Pedagogisch Werk gehad. Daarin gebruiken ze een mbo-leerboekje (“Omgaan met Oost-Indisch doven”), dat ergens een voetnoot heeft over pedagegoochel. Dat is hun hele pedagogische basis…

O jee, hier ga ik weer in de fout met die vage aanduiding “ergens”. Dat heeft me eerder al een blokkering door de “humorproof” DDD opgeleverd! Laat ik deze trouwe lezer vóór zijn, voordat hij hier een van zijn bittere reaguursels legt:

‘Henkie, je wilde dat ik transparanter was. Zelfs in doorzichtige columns waar de ironie van afdruipt, maar...vandaag krijg je je zin: het was namelijk bladzijde 79!”

Ondanks dat harde bewijslast in pedagogische onderzoekingen vaak ontbreekt, leiden deze tot interessante dingen. Door de boterzachtheid is “dingen” niet goed nader te specificeren. Mensen, die ook maar zijdelings psychologie/pedagogiek in hun opleiding hebben gehad, zijn vaak lerares of verpleegster. En in grote meerderheid vrouw. Zulk specifiek vrouwvolk had ik altijd uitbundig in mijn omgeving. Wat mij opviel was dat ze – als ze niet cijferden en geen bedden verschoonden – aan het analyseren sloegen. Mij overkwam het volgende: ik keek ooit langdurig gefascineerd naar de oase van rust, mijn achtertuin, toen bij diverse van mijn psygoochelaressen een alarm afging: volgens de vrouwtjes verkeerde ik in een depressie. Ik garandeer u… zo’n flutdiagnose brei je niet meer recht, zodra dat vonnis is gevallen.

Hun normale beroepsdeformatie, zal ik maar zeggen, bestond eruit, dat schoolcijfers en medische diagnoses mij om de oren vlogen. Mijn – niet nader gespecificeerde – prestaties kregen bijvoorbeeld een zesje. En o wee als ik kuchte… dan rees ogenblikkelijk de vraag of mijn hartkleppen wel goed vast zaten. Maar de hele club mij omringende dames was het meest tuk op mijn geest analyseren. Dat was ooit, want inmiddels is het rustig om me heen geworden. Kenmerk van de oude dag. Het is gesteld net als met de zebravinkjes in mijn volière… Op zekere dag merk je dat het laatste exemplaar er ook niet meer is.

Ondertussen heb ik een steeds groter wordende ontspanning, want ook dat gezeik is er niet meer. Oke, de vrouwtjes zijn weg. Ze werden inmiddels ook wat belegen, hoor. En vetter. Het is net als met lekkere kaas: 40+, 50+ en 60+. Een gerontologisch feit!

Ondertussen ben ik steeds meer op een kluizenaar gaan lijken. Ik ben een eenzaat, die bovendien graag op zijn luie reet zit. Met voldoende boodschappen in de vriezer bereid ik mij thuis voor op een bestaan als heremiet, ergens in een grot. Dat wordt trouwens flink zoeken geblazen naar zo’n grot. Kent u er een toevallig? In ieder geval loop ik thuis vast warm, want in mijn toekomstig scenario past dat ik mij in mijn grot uitsluitend ga wijden aan diepe gedachten. Ik ga geen moer uitvoeren. Daarvoor dienen namelijk heremietverzorgsters, die de vloer van de grot met een bezem van takken een beetje moeten aanzwiepen. Geselecteerd op cupmaat zal een aantal – toevallig wat jongere dames – voor mijn natje en droogje zorgen.

Ik sticht mijn eigen kalifaat, ik bedoel matriarchaat. Geroddeld wordt er toch wel!


© harrem. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van J.A. XXer
Oei, het tijdperk van de laatste Zebravink
 is aangebroken.

Volgens de Chinese kalender, bedoel je?
Kijk je daarentegen op de Pirelli-kalender dan mag het tijdperk van Miss August beginnen...
Profiel foto van monkey
Heb ue dan geen mooier uitzicht op je achtertuin, als in zo'n kille grot?

Nog wel...<img src='img/smileys/vakantie.gif' alt='(vakantie)' Title='(vakantie)'>

Eigenlijk zoek ik daarom een grot met achtertuin.
Weet je er een?
(Liefst met garage, maar dat is waarschijnlijk teveel gevraagd).

Helaas ik woon in de buurt van het water en om mij heen het vlakke akkerbouwland. Geen grot te vinden.
Profiel foto van harrem

Hier staat niets...
Profiel foto van Breinpijn
Tja, nu zie ik me natuurlijk wel genoodzaakt een en ander op een pedagogisch gegooglede verantwoorde manier te ontleden en van commentaar te voorzien. Overigens mijn excuses dat ik deze column gemist heb, maar ik zat in mijn grot te mediteren. 
Matriarchaat, patriarchaat, allemaal een pot nat natuurlijk want: soort van dictatuur. De een bestuurd door vrouwen en de ander door mannen. Ik kies dan toch voor jouw versie waar je je eigen dienst uitmaakt. Die grot heb ik al geprobeerd en hij bevalt goed. Eigenlijk is het een onbewoond Hobbithol want er staan stapels Tolkienboeken klaar om mij te verwennen met Fantasyrijk woordgeweld. Biertje erbij en zoals je zegt af en toe een wat jongere dame voor het natje en droogje. Ik vrees echter dat het bij die aanduiding fout zal gaan. Wie wil er ooit BP in een grot gaan verzorgen?
Fijne column die mijn eigen Despotische neigingen haarfijn blootlegde. Maar dan blijft de vraag: hoe noemt men zoiets als het een androgyn betreft, een ‘hetje’ zogezegd. Tweeslachtigheid troef daar.

Ik kom er w.s. uitgebreider op terug, maar ik speel met de gedachte om te reppen over "castrarchaat" of "neutrarchaat". <img  data-cke-saved-src='img/smileys/writing.gif' src='img/smileys/writing.gif' alt='<img src='img/smileys/writing.gif' alt='(writing)' Title='(writing)'>' Title='<img src='img/smileys/writing.gif' alt='(writing)' Title='(writing)'>'>Hm, effe opschrijven, harrem, voor een volgend stukje.

Mijn ex-kater Koos, die dit meeleest, keurt het overigens af. Hij denkt meer aan "beffodrome" wat nergens op slaat. maar ja... een kat.

beffodrome <img src='img/smileys/jump3.gif' alt='(me)' Title='(me)'> hillarisch!