Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


As long as you follow (deel 5 slot)


Geschreven door J.A. XXer
23 mei 2017 23:57
Categorie: Avontuur

vorig deel: As long as you follow (deel 4)

Leestijd: ca. 3 min.
Aantal keer gelezen: 120 Aantal reacties: 5
Aantal leden : 1
 0
De Auteur wil graag inhoudelijk en technisch commentaar op zijn werk
As long as you follow 5


Zeven dagen later zaten Gert en Inge tegenover sheriff Wayne Nesbitt van het lokale politiebureau in Moab, Utah. Ze hadden het hele verhaal op papier gezet voor de verzekering en wat getuigenverklaringen getekend. De redding was voor John net op tijd gekomen, een uur langer in de woestijn en hij had het niet na kunnen vertellen. Hij had meerdere gebroken ribben en een long was geperforeerd. Patrick lag ook nog in het ziekenhuis met twee gecompliceerde beenbreuken. Dat zou uiteindelijk helemaal goed komen had de plaatselijke arts hem beloofd.
 
Wayne Nesbitt was een typische sheriff zoals een sheriff eruit hoorde te zien. Een door de zon gebruinde kop op een iets te zwaar lijf. Op zijn borst prijkte een echte ster, net zoals in de films. Achter hem stond een afgesloten kast waarin vijf geweren opgeborgen waren, duidelijk te zien voor bezoekers. Een foto van de president hing er boven, de Stars and Stripes op de achtergrond. Twee hulpsheriff ’s waren bezig met rapporten uittikken en er hing een verse koffiegeur.
‘Er is nog één dingetje wat er bij mij niet helemaal in wil.’ Hij leek even te twijfelen. ‘Jullie hebben een behoorlijk stuk gelopen, midden in de nacht, door een behoorlijk ruig en gevaarlijk terrein. Hoe hebben jullie in hemelsnaam die overbrugging over de canyon gevonden? Hij was een heel eind uit de richting en het was zo donker als de nacht. Dat is meer geluk dan de loterij winnen.’ Hij keek Inge recht in haar ogen alsof zij de verdachte was van een ernstig misdrijf. ‘Het was de oude Indiaan, die vertelde het ons.’ zei Inge.
‘Oude Indiaan?’ Sheriff Nesbitt lachte hard. ‘Mevrouw, er zijn daar geen Indianen die ’s nachts rondzwerven. Het is het wilde westen niet meer.’
‘Er was wel degelijk een Indiaan’ zei Gert toen, ‘Hoe heette hij ook alweer Inge?’
Ze dacht even diep na en wist het toen weer: ‘Strong Buffalo. Ed. Nee, Edward.’ Dat zei hij.’
Plotseling werd het stil in het bureau. De koffiedrinkende hulpsheriff’s stopten met typen alsof er een avondklok met een verbod op typen was ingegaan.
‘Hoe zei u dat hij heette?’ Wayne Nesbitt keek Inge strak aan.
‘Edward Strong Buffalo, ik weet het zeker.’
‘En hoe zag deze Edward er precies uit?’ Het was opeens doodstil in het bureau.
Inge moest even nadenken en toen herinnerde ze zich het litteken.
‘Het was een oude Indiaan, hij liep met een stok en hij had een flink litteken over zijn wang. Is er iets met hem dan?’
Sheriff Nesbitt die ondertussen was gaan staan liet zich weer in zijn stoel zakken. Zijn blik stond serieus. Zijn stem klonk lager dan zojuist toen hij zijn verhaal begon.
 
‘Het was een jaar of twintig geleden denk ik. Een Navajo Indiaan reed toeristen door de Canyonlands, net als de excursie waar jullie mee op pad gingen. Er was toen ook een ongeluk gebeurd, een flinke 4x4 was toen half een ravijn in gereden. De wagen lag op een levensgevaarlijke richel die elk moment kon afbrokkelen, en zo iedereen erin mee de diepte in zou sleuren. De Indiaan zag wat er aan de hand was en sprong uit zijn auto, bond een touw om zijn middel en heeft één voor één iedereen gered. Hij moet uren bezig geweest zijn. Toen hij zich nog weer keer naar beneden liet zakken om de laatste jongen uit de auto te halen brak de richel af en kantelde de wagen langzaam in de afgrond. De andere hielden het touw zo goed en kwaad als het kon vast en begonnen hem omhoog te halen. Eenmaal boven zat alleen de laatste jongen eraan vast, het touw stevig om zijn middel gebonden. Dat was vreemd want alle anderen had hij samen aan het touw omhoog gebracht. Later kwamen ze er achter dat het touw voor de helft doorgesleten was op de rotsen; had hij de jongen ook samen omhoog gebracht dan was het bijna zeker gebroken. Of Edward het wist en hij zichzelf opgeofferd had voor de jongen, of dat het gewoon pech was, we zullen het nooit weten. Hij viel met de auto honderden meters naar beneden. Ze hebben zijn lichaam nooit gevonden, maar de val was zo diep dat hij het onmogelijk overleefd kon hebben.
‘Inge keek de sheriff aan met tranen in haar ogen. En die Indiaan was…
‘Edward Strong Buffalo’ maakte de sheriff af.

© J.A. XXer. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van Breinpijn
Jaha, zie je wel, het is wel iets in de trant wat ik dacht. Inderdaad een bovennatuurlijk tintje hoewel het ook zou hebben gekund dat de oude indiaan nog leefde. Zeer onwaarschijnlijk, maar wie weet. In ieder geval een lekker verhaal dat vlot gelezen was omdat het in settings speelde waar ik zelf geweest bent. geeft toch net dat beetje extra's en herkenbaars. 

Hoewel ik het dus een lekker verhaal vind, denk ik dat je er misschien iets meer mee had kunnen doen. Je haalde in een eerder deel die Anasazi aan. Misschien dat dat een aardige twist had kunnen opleveren. Maar Breinpijn moet niet zeuren want genoten.

Het zou zo maar kunnen dat ik daar nog wat kleur aan ga geven. Bedankt voor je reactie!
Profiel foto van esperanza
Ik vond dit ook echt heel erg mooi. Voor mij zou het heel gewoon zijn dat de indiaan wel dood was  en dat zijn ziel was terug gekomen om de mensen te redden die een soort gelijk geval waarin hij zijn leven op aarde had verloren, terecht waren gekomen. 
​Ik heb in mijn eigen land ook veel gezien en mee gemaakt waarvoor geen verklaring  voor is. 
​Ik wil jou feliciteren met dit werk. Mooi gedaan!  Jij krijgt van mij drie sterren!

Tja, er is meer tussen hemel en aarde dan wij denken te weten. Obrigado voor je mooie review!

Hey, een woord ik português. Leuk!
 
Profiel foto van astra
Wat kan jij goed schrijven zeg, ik geef je ook drie sterren.
Ik heb alle vijf delen achter elkaar gelezen. Wat een spanning, maar ik kon gelukkig meteen de goede afloop lezen.
En wat een geluk hebben ze gehad. Net als Esperanza denk ik dat het zijn geest is geweest die mag voortleven omdat hij destijds die jongen heeft gered. Dat stukje mystiek, daar hou ik wel van.
Je schrijft lekker vlot, die lappen van vijf minuten zijn daardoor goed te pruimen. Er zit voor mij een goede mate van sfeertekening in. Nog meer beschrijvingen kan ook de vaart uit het verhaal wegnemen. De scene op het bureau van de sheriff vind ik geweldig, hoe de typemachines plotseling stoppen.
Kom maar gerust met nog zo'n verhaal.
 

Grappig, door jou kom ik er nu achter dat ik 'typemachines' heb geschreven.... Hoe lang gebruiken we al geen typemachines meer.... haha. Anyway, bedankt voor je mooie reactie! Edit: ik was het niet! Haha, je maakt me in de war.
Profiel foto van monkey
Wouw, wat een einde.
Ik ben nog nooit in Amerika geweest, maar heb zeker net zoveel genoten van je verhaal als Breinpijn.
Zeker dit deel had weer iets van een ritme en leesgenot, zonder snel af te willen zijn, gewoon precies goed.
Je hebt hier gewoon precies de goede toon en ik voelde als het ware de stilte die viel.
Heel, heel graag gelezen.

Dank je. het viel niet mee, het idee was een veel korter verhaal maar zoals meestal vertelde het zichzelf...
Profiel foto van Ryara
Een erg goed eind. De situatie op het bureau goed en realistisch beschreven. In het geheel is het een goed verhaal dat gerust wat meer uitgediept mag worden. Het valt me bij jou vaker op dat je veel en snel lijkt te willen plaatsen. Een verhaal heeft tijd nodig om te rijpen en goed uitgewerkt te worden. Er zit veel meer in dan je gebruikt.

Laatst moest ik ook een verhaal beoordelen en ook daar vond ik het zonde dat er zoveel in een kort verhaal gepropt werd. Beter is het om één detail uit het verhaal uit te diepen.. Of...verder uitwerken. De schrijfster aan wie ik dat advies gaf, bleek een lang verhaal in haar hoofd te hebben. Ze is het gaan uitwerken met als gevolg dat er nu een boek bij de uitgever ligt.

Bij jou heb ik dat idee ook steeds. Prachtige verhalen, maar niet alles eruit gehaald wat erin zit. Niet zorgvuldig afgewerkt. Als je veel verhalen in je hoofd hebt, kun je ze het best in klad opschrijven, maar nog niet publiceren. Neem af en toe één verhaal en ga er eens goed mee aan de slag. Laat het rijpen, schaaf eraan, schrappen en herschrijven. Ik verwacht nog veel van jou, maar je moet jezelf nog wel blijven ontwikkelen. Misschien schrijfles nemen.
 

Ik heb al gekeken in de buurt, helaas is de vakantieperiode niet de beste, ik moet waarschijnlijk even wachten tot september.

Ja, natuurlijk, hoewel er in de zomer ook wel workshops worden gegeven. Meestal duur hoor. Op deze site staan ook twee gratis workshops, alle beetjes helpen. 

Ik hoop dat ik wel al wat geleerd heb hier, kijk eens naar de laatste delen van 1991 of latere losse verhalen. Het zou leuk zijn als er een stijgende lijn in zit.