Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Zij die de zon draagt - deel 92


Geschreven door Mirah
15 maart 2017 15:53
Categorie: Fantasy

vorig deel: Zij die de zon draagt - deel 91
volgend deel: Zij die de zon draagt - deel 93

Leestijd: ca. 2 min.
Aantal keer gelezen: 72 Aantal reacties: 3
Aantal leden : 0
 0
De Auteur wil graag inhoudelijk en technisch commentaar op zijn werk
In de noordelijke diepten

Sinds hij het koninkrijk van zijn oom had verlaten waren er vijfentwintig jaren verstreken.  Zijn metgezel leek uit een onuitputtelijke bron van informatie te beschikken, alsof een oeroude macht in hem verscholen lag.  Samen met zijn zus woonde hij ver voorbij de Westzee waar een nog door de mens ongerepte natuurpracht lag.  Niemand zou hun daar storen.  En net zoals hem dat jaren geleden beloofd was, hadden de mensen die daar woonden zich moeiteloos aangepast aan hun leiderschap.  Dat deel van de wereld zou alleen gespaard blijven van de verschrikkelijke winter.  Zijn metgezel had hem verteld over de profetie die de komst van een indringster aankondigde.  Daardoor was hij met zijn bol naar hier gekomen. 
Door middel van zijn magische bol en zijn metgezel had hij haar angst gevoed.  En die zou haar nog zwakker maken.  Eigenlijk was ze de perfect kneedbare vrouw voor zijn doel.  Ze zou bondgenoten verzamelen die binnenkort recht in de armen van zijn miljoenenleger halfdoden zouden lopen.  Dat bespaarde hem zelfs de verplaatsing van zijn manschappen.  Maar eerst kwam er nog een amusant spelletje waarvan hij met zekerheid de winnaar zou worden.   Ze had al lang geleden dood moeten zijn, althans dat was zijn plan geweest.  En had de Eerste Elf geen roet in het eten gestrooid was dat zeker gelukt.  Hij hield niet van verrassingen die hij niet kon voorspellen.  Toch had hij er genoegen in geschept haar zo zwak te zien in de spelletjes die hij met haar speelde.  Het beste vond hij de wolven en de lawine die hij zelf gecreëerd had, om nog maar niet op te scheppen van zijn zelf uitgevonden vrouwtje.
Met een glimlach keek hij, samen met zijn trouwe metgezel die door zijn ogen meekeek en hem goede raad gaf, in de zwarte bol die hem nu helemaal toebehoorde.  Lichtjes geërgerd keek hij in de duisternis van de bol.  Waarom vond hij geen glimp van haar?  Het plan, ingefluisterd door zijn metgezel was geniaal geweest.  Ze kon nu niet anders dan dood zijn.  Hoe hij ook zijn best deed, de bol weigerde hem te tonen waar ze gevallen was.  Als ze dood was, moest hij haar geest intussen hebben kunnen opsporen.  Inspannend hield hij het hele gebied in het oog waar hij haar voor het laatst gezien had.  Ze kon toch niet zomaar weg zijn.  

© Mirah. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van Breinpijn
Hee, da's interessant. Stouthart kan Mirah niet meer zien. Een voordeel voor hen natuurlijk, maar hij zal nog meer troeven achter de hand hebben. 
Je maakt me echter wel steeds nieuwsgieriger naar die geheimzinnige metgezel. Ik denk dat het een oeroude macht is die we nog niet tegengekomen zijn. Althans niet bewust. Wellicht put Stouthart energie uit de bol die hem de dingen laat doen die hij doet.

Geen taalpuntjes. Weer een mooi inkijkje in de achtergronden achter het lopende verhaal. 

Jij denkt dat het koning Stouthart is, maar dat is hier niet zo.  Het gaat hier over de zwarte koning die zich in de noordelijke diepten (waar de geest van Mirah naartoe gebracht werd) heeft verschanst.  Misschien moet ik dat ergens vermelden of niet?  Tips zijn welkom.

Oh, maar dan ben ik al een tijdje abuis want ik dacht dat Stouthart de zwarte koning was of is het die stem die Stourthart vergezelt?

Over koning Stouthart heb ik nog niets verteld. Alle perspectiefwisselingen zijn van het standpunt van de zwarte koning. Die stem is voorlopig nog onbekend.

De queeste nu gaat erom koning Stouthart (die om een nu nog onbekende reden de ogen moet geopend worden) zijn hulp te vragen (opdracht van de Eerste Elf met het sterrenstof).

Dank je voor je verklaring. Ik schaam me diep dat ik dat niet beter gelezen heb. Foei Breinpijn <img src='img/smileys/action-smiley-047.gif' alt='(whip)' Title='(whip)'>
Profiel foto van astra
Ik had ook maar aangenomen dat Stouthart en Zwarte Koning dezefde waren
Eerst verras je in dit deel met een magiër en zijn bol en dan blijkt Mirah een speelbal te zijn geweest.
Die metgezellen van Mirah lopen dus hun (half) dood tegemoet? Alleen de Jurach of ook de dwergen?
Uit het verhaal lijkt het wel alsof de elfen immuun zijn voor die magiër.

Dan komt weer een wending en blijkt de bol plotseling blind te zijn. Mirah is verdwenen. Toch niet helemaal een argeloos slachtoffer.
Ja, en dan die metgezel, wat had die voor geniaal plan dan.

Misschien is het de naamkeuze?  
Ik schets hier de duistere zijde in het verhaal.
De zwarte koning wil kost wat kost verhinderen dat de profetie zal uitkomen.
Het verduidelijkt ook de gevaren die reeds op hun weg lagen en verdiept de spanning naar wat nog komen gaat.
Tja, dat de bol blind is heeft misschien te maken met de magie van het armbandje in combinatie met het opheffen van de vloek.
Die metgezel, die is al eens ter sprake gekomen ;-)  en zal binnenkort weer opduiken.
Profiel foto van Henny
Ik dacht ook dat Stouthart de Zwarte koning was. Er blijkt dus nog een andere duister kracht aan het werk te zijn. Ook heeft hij een zus. Nu kan het verhaal weer alle kanten op springen. Het wordt steeds mysterieuzer. <img src='img/smileys/confused0006.gif' alt=':think:' Title=':think:'> 

O jee, maar het verhaal is ook al even lopende.  Ik zal bij het herwerken het her en der nog eens vernoemen.