Web tales logo

Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Sprekend geweten


Geschreven door harrem
26 januari 2017 17:45
Categorie: Absurd

vorig deel: De spermatrix

Leestijd: ca. 3 min.
Aantal keer gelezen: 49 Aantal reacties: 1
Aantal leden : 0

Als ik die open deur "familie kan je niet uitkiezen" intrap, leidt dat in dit geval naar "nicht" Zwaantje. Zij is eigenlijk een niet nader te determineren ver familielid uit de boerentak van de famielje. Ver terug in de vorige eeuw uit hun plaggenhut gekropen en terechtgekomen in een oeroude Saksische boerderij in Grobbewold. In het kader van mijn geschrijf, zou ik haar mijn sparringpartner willen noemen. Zij behoort tot mijn trouwste lezers en munt uit door ongevraagde commentaren. Ofschoon die vaak als een tang op een varken slaan, hoor ik haar graag aan, omdat mijn geweten via haar lijkt te spreken.

U zult zeggen, dat ik met mijn fantastische Lezersclub achter de hand die hele Zwaan niet nodig heb. Kijk, Zwaantjes voornaamste leesvoer bestaat uit de Libelle, de Mona en de Nieuwe Revu. De Lezersclub ziet er dan meteen zo elitair uit. Verrassend genoeg blijkt het leesniveau van Zwaantje ruim voldoende om mijn stukjes te begrijpen. Met een geschat IQ van 80 – plus nog ietsiepietsie – logenstraft ze het gezever over dat ik moeilijk en onbegrijpelijk schrijf. Wat haar commentaren waardevol maakt, is dat ik daardoor uitstekend ben voorbereid op andere soms bizarre ingezonden commentaren.

Na de wat giechelige verhalen over geknoei met sperma, is het tijd voor een ernstige noot. Met het oog op ernstige nood. Nicht Zwaan zette mij aan tot de volgende serieuze bespiegeling. Uit een telefoongesprek:

Zwaantje: "Op onze boerderieje komen we niet zomaar aan de kalfjes, dus kunstmatige inseminatie is bekend terrein. Tot vervelens toe las ik al een paar keer over zaadroof, ondergrondse spermadonatie en zaadfraude. Kan je niet over iets gezelligers schrijven?"
Ik: "Nou, daar zeg je wat… Ik houd er direct mee op als er wat is gedaan aan het oplichten van zaaddonors. Weet je, Zwaan, klokkenluiden houdt niet in, dat je één keer met de klepel tegen de bel hamert. Klokkenluider is onophoudelijk van bim-bam, bim-bam doen."
Zwaantje: "Ik snap het. In het nieuws en op tv wordt er trouwens wat afgeklaagd door zaadzoeksters, die geen zaaddonor kunnen vinden. Ze gaan er zelfs voor naar Denemarken!"
Ik: "In dat licht heb ik in verhalen mijn oude vriend Fokke Maat opgevoerd, de zaadboer, die aan huis bezorgde. Ook Gekke Sam, zijn vervanger als zaaddonor, bevond zich binnen de landsgrenzen, zodat hij tijdens proefverlof voor Fokke kon invallen."
Zwaantje: "Die Fokke - zo las ik in je stukjes - was actief in het zwartzaadcircuit. Wel lachen hoor, die wisseltrucs. Maar toch ook sneu… die nakomelingen hebben een medische tijdbom bij zich. Waarom plaats je juist Fokke in de slachtofferrol?"
Ik: "Zijn lot is te vergelijken met die van een besodemieterde pizzakoerier: op komen draven met een geplaatste bestelling, maar afrekenen ho maar."
Zwaantje: "Da's misselijk… maar dat neemt niet weg, dat de uit die zaaddonaties ontstane kinderen een onzekere herkomst hebben."
Ik: "Evenals een onzekere toekomst! Maar dat hebben ze in een oogwenk opgelost. Als ze een hart in hun lijf hadden en eens navraag deden. Fokke kan zo worden aangeklampt en daar naar worden gevraagd. Maar niet heel erg lang meer, want hij is een behoorlijk oude knar inmiddels."

Zwaantje mag dan simpel zijn maar dit gesprek bracht me op het idee om een veel omvattender probleem aan te kaarten. Dat is groter dan Fokke, nog groter dan Gekke Sam en het allergrootste voor de ontstane nakomelingen uit die onofficiële zaaddonaties. Wat griezelige feiten:

– In 2016 werden eicellen van 26 vrouwen in het Universitair Medisch Centrum Utrecht bevrucht met de zaadcellen van de verkeerde man. Ik kan maar niet van het beeld afkomen van verschillend beschilderde paaseieren zoeken.
– Niets nieuws onder de zon: in 2007 gebeurde hetzelfde in het Medisch Centrum Alkmaar. Daar kreeg een blank echtpaar een chocoladebruin kindje. Zo schattig… na geboorte meteen geïntegreerd. Idee: zo kezen we de rassenongelijkheid de wereld uit.
– Vruchtbaarheidsarts Donald C. (USA) lijkt tientallen vrouwen zwanger te hebben gemaakt met zijn eigen sperma. Er zijn geschat meer dan 70 nakomelingen. De inmiddels hoogbejaarde man zou een bezoek op Vaderdag niet overleven…

Dat de nood aan zaaddonoren erg groot is, bleek (op tv) al in 2011 en in 2015. Respectievelijk in het RTL4-programma "Wie is mijn vader" en het KRO-programma “Spoorloos”, waarin ene Bjorn liefst 200 broers en zussen zocht. Allemaal ontstaan uit KID (Kunstmatige Inseminatie met Donorsperma). Aandoenlijk noemden zij zichzelf "de Halfjes". Zo gezellig! Als ik dit zo overzie verdient mijn Fokke Maat een monumentaal standbeeld in plaats van verguizing. Zonder opsporingsprogramma's gewoon bereikbaar en voor 100% doodgezwegen. Zijn die kinderen nou zo stom?

Zwaantje en ik deden er in ons gesprek wat lacherig over, maar er is potentieel een groot drama. Niet in de verwachting volledig te zijn, specificeer ik een aantal van de meest spectaculaire misstanden:

Een (officiële) spermadonor heeft tussen 1989 en 1995 in het Jeroen Bosch Ziekenhuis in Den Bosch een zeer ernstige erfelijke aandoening doorgegeven: 18 kinderen hebben 50 procent kans op het zeldzame ADCA (een langzaam verergerende hersenziekte). Dat komt overigens pas tussen het 6e en 12e jaar tot uiting.

Ook zo triest bij dramatisch uitpakkende zaaddonaties: de Ziekte van Huntington (aantasting van de hersenen en gestoorde motoriek), die zich zich tussen het 35e en 45e levensjaar ontwikkelt. Zo ook de Taaislijmziekte. Het venijn zit dus in de staart: de symptomen manifesteren zich soms pas in de loop van het leven. En al die tijd denk je, dat er niets aan de hand is… Een wreed lot. Wereldwijd zijn er zo veel meer tragische voorvallen bekend. Ergens moet er iets in de communicatie hebben gehaperd.

Zwaantje, die ook het blad van de Consumentenbond leest, legt graag uit: “Weet waar je een product gekocht hebt en bewaar vooral het bonnetje”...

Nieuwsflits: de dames Peg en Meg hebben “om de kinderen te beschermen” het bonnetje verscheurd. Bescherming tegen de waarheid?


© harrem. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van Breinpijn
Wat een verwikkelingen allemaal. Hele reeksen kinderen lopen dus nog zonder ouder rond. Maar als ze eens te weten kwamen dat ze de ‘ofspring’ van Donald C. of Fokke Maat zijn, kan natuurlijk ook een belasting van jewelste zijn. Dus wat is er beter, wie weet het beter. Ik ben toch op de hand van de columnist...zei ik stiekem.
Wat weer een heerlijk stukje was dit, Harrem. Woorden schieten even te kort, superlatieven kunnen zo weer de ijskast in en de uitdrukking ‘Zwaan, kleef aan’ krijgt opeens een andere lading. 
Ik heb genoten, bij deze.

Je commentaar is zoals steeds zinvol. Je op- en aanmerkingen trek ik me aan en waar doenlijk pas ik e.e.a. aan of toe. Daarmee heb je een positieve invloed op het volgende (verbeterde) stukje. Dat is ook het wezenlijke belang van recenseren.

Kortom... ik heb behoorlijk wat aan je recensies. Maar ik ga nog eens naast mijn schoenen lopen met al die sterren. Ik stel voor -  met blozende wangen - om me maar niet meer zo te verwennen met de sterren. M.a.w. weglaten...

Lezers die zich hier lekker willen afreageren resp. reaguren zouden zich wel eens kunnen laten afschrikken door de oogverblindende sterren. Waren ze net van plan om eens lekker te schoppen, staren die sterren hen aan... Zo iemand zet zich dan met gekanker nogal voor l#l. Iets waarmee DDD zich onderscheidde. Ofschoon alle logica uit zijn teksten was gesloopt, vermaakte ik me best met zijn ongefundeerde geronk. Ik mis dat laatste wel, omdat de noodzaak van doorgaan met satire daarmee wordt aangetoond.

Ironisch genoeg schreef je eerder in een commentaartekst dat je zelf eigenlijk ook een levensteken had verwacht van DDD. Ik wed dat-ie door de sterren wel uitkijkt met zijn amusante azijn te pissen. Wie weet komt hij gezellig wat rondtoeteren en rondzwaffelen als het hier minder blinkt. Maar ja... door mij te blokkeren (wat ik na vele maanden pas ontdekte) blokkeerde hij zichzelf. Hij veronderstelde met enige zelfoverschatting  w.s. dat ik hem trouw las. Over ironie gesproken. Het is net als met schaamluis: als je er van af bent, denk je wel eens: "Waar is het gebleven?".

Jouw zinnige commentaar zonder sterren is mij net zo waardevol als met. Ik lees je pittige commentaren toch wel en vooral aandachtig. Belangrijker: ik doe er wat mee.

Weet je wat: ik kijk belangstellend uit naar je geschreven volgende sterrenloze commentaar, goed of slecht. De evt. sterren denk ik er dan wel bij.
Veel leesplezier!
 

‘Done deal’ <img src='img/smileys/jump2.gif' alt='(!)' Title='(!)'>